اجّ اِکّ اِشتِہار پڑھِئَے-واک اِنٹُۄ ہَیلّتھ۔ یانی تُرۄ تے تںدّرُست رہۄ۔ اِس نیں مَینُۄں وِیہ سال پہِلاں دی ہڈّبِیتی یاد کرا دِتّی ہَے۔ اُدۄں مَیں لیکھ لِکھِیا سی-پَیرِیں تُرن دا انںدّ۔ لیکھ پڑھ کے وَینکُۄور تۄں گُرچرن رامپُری نیں چِٹھّی لِکھی سی کِہ اُہ آرٹِیکل کٹّ کے اُس نیں آپݨے میذ دے ساہمݨے چِپکا لِیا ہَے تاں کِہ تُرنا سدا یاد رہے۔ اُنہاں دِناں وِچّ مَیں خُد لمِّییاں تۄراں دا ابھِیاس کِیتا سی تے تُرن دا انںدّ ماݨن دے نال منئِچھّت پھل پائِیا سی۔ مَیں چاہُںدّا ساں کِہ میرا بھار اسّی کِلّۄ تۄں کدے ناں ودھے۔ پر اُہ ودھ گِیا سی تے گھٹݨ دا ناں نہِیں سی لَے رِہا۔

ودھیرے کھاݨ دی باݨ مَینُۄں بچپن تۄں ہی پئی ہۄئی سی تے اُہ مَیتھۄں چھڈّی نہِیں سی جاںدی۔ مَیں اُدۄں ڈھُڈِّیکے دے کالج وِچّ پڑھائُںدا ساں جِتھے کھاݨ پِیݨ وادھُۄ سی۔ پِںڈّۄں دیسی گھِئۄ آ جاںدا سی تے گُیاںڈھۄں مجھّاں دا دُدھّ مِلدا رہِںدّا سی۔ دال سبذی `چ مکھّݨ گھِئۄ پائے بِناں رۄٹی سُیاد نہِیں سی لگّدی۔ بھار ودھدا ناں تاں ہۄر کی کردا؟

اسِیں پںجّ بھرا ہاں۔ مَیتھۄں بِناں سارے ہی نبّے کِلّۄ تۄں اُتے ہن تے مَیتھۄں وڈّا تاں کُئِںٹل تۄں وی اُتے ہَے۔ اُہ سمجھدے ہن کِہ سانُۄں وِراست ہی بھارے ہۄݨ دی مِلی ہَے۔ پر وڈّے بھرا نُۄں ویکھ کے مَیں سُچیت ساں کِتے مَیں وی کُئِںٹل تۄں ٹپّ ناں جاواں۔ مَیں تاں کالج دے وِدِیارتھِییاں تے وِدِیارتھݨاں دے ساہمݨے وی وِچرنا سی۔ اسّی کِلّۄ تک تاں مَیں تِیہ سال دی اُمر `چ ہی اپّڑ گِیا ساں۔ پھِر مَیں بھار ودھݨ دا پھِکر کرن لگّا۔ کسرت ودھائی گِیا پر کھُراک ناں گھٹائی۔ کسرت کردا مہِینے `چ سَۄ مِیل دَۄڑن دی اَۄست پا جاںدا۔ کئی سال بھار اسّی کِلّۄ دے آلے دُیالے گھُمّدا رِہا۔

اُمر پںتّالی چھِیالی سال دی ہۄئی تاں سُۄئی چُراسی پںجّاسی کِلّۄ تک جاݨ لگّ پئی۔ اُہنِیں دِنی مَے ’سِیکرٹ آف سلِمِّںگّ‘ ناں دی اِکّ کِتاب پڑھی جِس دا تتّسار سی کِہ پہِلاں نالۄں کھُراک تِیجا ہِسّا گھٹائۄ تے کسرت ڈیڈھی کر لئۄ۔ متلب جے تِنّ ہذار کلۄرِییاں ڈھِڈّ `چ پائُںدے ہۄ تاں دۄ ہذار کر لئۄ تے جے دۄ ہذار کلۄرِییاں بالدے اۄ تاں تِنّ ہذار بالݨ لگّ پئۄ۔ جدۄں بھار مِتھے ٹِیچے `تے آ ٹِکے تاں اۄنِییاں کلۄرِییاں ای ڈھِڈّ `چ پائۄ جِنِّییاں بال سکۄ۔

مَینُۄں نُسخا لبھّ گِیا۔ بھار ہوا نال تاں ودھدا نہِیں٬ کھادھے پِیتے ہی ودھدا۔ مَیں سمجھ گِیا کِہ ہُݨ گھٹُۄ وی کھُراک گھٹا کے٬ تُر پھِر کے تے نٹھّ بھجّ کے۔ مَیں بَیٹھ کے جاں لیٹ کے پڑھن دی تھاں وِہڑے `چ تُر پھِر کے پڑھن لگّا تے کالج وی تُر کے جاݨ لگّ پِیا۔ جمات نُۄں پڑھائُݨ ویلے وی مَیں کمرے `چ ٹہِلدا رہِںدّا۔ کالج دی کںٹِّین تۄں چاہ دے تِنّ چار کپّ پی جاںدا ساں اُہ وی کُجھّ گھٹائے۔ پر بھار پھِر وی گھٹ نہِیں سی رِہا۔ اِہ اپرَیل 1986 دی گلّ ہَے۔ اُہنِیں دِنِیں میری ڈِئۄُٹی سائِںس کالج جگرائۄں دے اِمتِہانی کیںدر وِچّ لگّ گئی۔ مَیں مِتھ لِیا کِہ ڈھُڈِّیکے تۄں بسّ `تے جائِیا کراںگا تے مُڑدِیاں تُر کے آئِیا کراںگا۔ مَیں آپݨِییاں سارِییاں ڈِئۄُٹِییاں دۄ تۄں پںجّ وجے والے شام دے سَیشن وِچّ لُیا لئیِیاں۔ لگبھگ اِکّ مہِینا اِمتِہان چلّݨا سی تے مَینُۄں وِیہ پچّی وار لمِّییاں تۄراں تُرن دا مَۄکا مِل جاݨا سی۔ اِہ میرے بھار گھٹائُݨ دا وی اِمتِہان ہۄݨا سی۔

مَیں پرائُںٹھے کھاݨے بںدّ کر دِتّے تے ناشتا دُدھّ دے گلاس `تے لَے آئِیا۔ دُدھّ وی ملائی رہِت کر لِیا۔ دال سبذی `چ مکھّݨ گھِئۄ پائُݨا چھڈّ دِتّا۔ چاہ پھِکّی کر لئی۔ لُۄݨ مِٹھّے تۄں پْرہیذ کر لِیا۔ دُدھّ دی جِہڑی گڑبی سِرہاݨے رکھّ کے سَۄںدا سی اُہ چُکا دِتّی۔ رۄٹِییاں پںجّاں تۄں تِنّاں `تے آ گِیا پر آئِیا بڑے سِدک نال۔ ہر ویلے لگّی جاںدا جِویں بھُکھّ لگّی ہۄئی اےَ۔ چارٹ تۄں پتا لگّ جاںدا سی کِہ کِنِّییاں کلۄرِییاں پیٹ `چ پائیِیاں نیں تے کسرت نال کِنِّییاں بالِییاں نیں؟ نِتّ کلۄرِییاں بالݨ والا پلڑا نِیواں رکھّدا۔ جگرائۄں تۄں ڈھُڈِّیکے تک تُر کے آئُݨ نال واہوا کسرت ہۄݨی سی۔ مَیں ہِساب لائِیا کِہ دۄ ہذار کلۄرِییاں تاں مَیں راہ `چ ای بال دِیاں کراںگا۔

پںجّ وجے اِمتِہان مُکّدا تاں مَیں سائِںس کالج دی چار پھُٹّی کںدھّ ٹپّ کے چُۄہڑچکّ ولّ جاںدے سُۄئے پَے جاںدا۔ پکّے سُۄئے دے تیذ وگدے پاݨی نال مَیں وی وگِیا جاںدا تے میرے نال ای وگی جاںدے پاݨی `چ ڈِگّے ککھّ کاݨ۔ کدے کدے پَیر ٹھںڈھّے کرن لئی پاݨی `چ پَیر لمکائُںدا۔ اکھّاں `چ چھِٹّے ماردا۔ شام دے سُۄرج دِییاں سُنہِری کِرناں پاݨی نال کلۄلاں کردِییاں دِسدِییاں۔ میری کلپݨا نُۄں کھمبھّ لگّ جاںدے۔ پاݨی `چ چُںجھّاں ڈُبۄء کے کھمبھّ پھٹکائُںدِییاں گھُگِّییاں گُٹاراں میرِییاں نذراں بنّہ لَیںدِییاں۔ اُہناں دی گُٹرگُۄں مَینُۄں کوِیشری کردی لگّدی۔ جھُۄمدے ہۄئے کاہ دے بُۄجھے میرا سواگت کردے لگّدے۔ کھیتاں `چ کھِلرے داݨے چُگ کے اُڈدِییاں چِڑِییاں ہۄر وی پِیارِییاں لگّدِییاں۔ سُۄئے دی پٹڑی `تے تُرن دا انںدّ آئُݨ لگّدا۔

اُدۄں مَینُۄں اِکۄ ای ڈر ماردا سی کِہ کۄئی میرا جاݨُۄں مَینُۄں جگراواں تۄں ڈھُڈِّیکے تک تُردِیاں ناں ویکھ لوے تے چںگّے بھلے پْرۄپھَیسر دا دِماغ ہِلِّیا ناں سمجھ بہے! راہ `چ جِتھے پُل آئُںدا مَیں آسے پاسے ویکھ کے تیذی نال لںگھّدا کِہ کۄئی ویکھ ناں لوے۔ اِکّ پُل ڈلّے نُۄں جاںدی سڑک دا سی تے دۄ پُل کَۄںکِیاں نُۄں جاݨ والِییاں سڑکاں دے سن۔ چُۄہڑچکّ والے پُل تۄں پہِلاں ای مَیں کچّے راہ اُتّر پَیںدا سی۔ اگاںہ کۄئی مِلدا تاں آکھدا٬ “اَیتھۄں چُۄہڑچکّۄں ای آئِیاں۔”

اُدۄں سکُۄٹر ہُںدِّیاں تُرن دی نوِیں نوِیں سںگّ سی جۄ ہَۄلی ہَۄلی کھُلّہی۔ آہ اَیتھے ٹۄراںٹۄ `چ تاں کاراں والِییاں تِیوِییاں وی گۄرے پٹّ کڈھّی پھُٹّپاتھاں `تے نِشںگّ دَۄڑِییاں پھِردِییاں ہن۔ مَیں آپݨے پیںڈُۄیاں دِییاں نذراں ساہمݨے اِس لئی وی تُرنۄں جھکدا ساں کِہ کۄئی مَینُۄں بسّ دا کِرائِیا بچائُݨ والا چِیپڑ ہی ناں سمجھ لوے؟ کدے کدے مَیں من نُۄں سمجھائُںدا٬ “شرم کاہدی منّدَیں؟ آپاں یار آپ دے پَیرِیں تُردے آں٬ کۄئی چۄری یاری تاں نہی کردے؟ اَیویں ای کِسے تۄں سںگّݨ جھِجکݨ دا کی متلب؟”

پہِلے دِن مَیں پَۄݨے تِنّ گھںٹِّیاں `چ گھر پُجّا۔ پھِر تۄر ہۄر تیذ کر لئی تے ڈھائی گھںٹِّیاں `چ سۄلاں کِلۄمِیٹر تُرن لگّ پِیا۔ سائِںس کالج تۄں سڑک راہِیں واٹ وِیہ کِلۄمِیٹر بݨدی سی پر سُۄئے پَے کے سِدھّی اِہ سۄلاں کِلۄمِیٹر ای سی۔ اُہنِیں دِنِیں ساڈھے ستّ وجے ٹی.وی.`تے خبراں آئُںدِییاں سن تے مَیں خبراں ویلے نُۄں گھر آ پہُںچّدا سی۔ مہِینے مگرۄں بھار تۄلِیا تاں مَیں سچّمُچّ ہی اسّی کِلۄگرام `تے آ گِیا ساں۔ پھِر مَیں آرٹِیکل لِکھِیا-پَیرِیں تُرن دا انںدّ۔

مَیں کئی وار سۄچِیا کِہ اُس آرٹِیکل نُۄں سۄدھ کے لِکھاں کِئُںکِہ وِیہ سالاں `چ مَیں ہۄر بہُت کُجھّ پڑھ لِیا ہَے۔ چںگّی گلّ ہۄرناں نُۄں وی دسّݨی چاہِیدی ہَے جِیہدے نال کِسے ہۄر دا وی بھلا ہۄوے۔ مَیں شائِد گھَۄل ای کری جاںدا جیکر اجّ دے اخبار وِچّ اُنٹارِیئۄ سرکار دا اِشتِہار ناں پڑھدا۔ اِس اِشتِہار دا سِرلیکھ ہَے-واک اِنٹُۄ ہَیلّتھ۔ اگّے لِکھِیا ہَے٬ “سڈَۄلتا تے سِہتیابی لئی تُرنا سبھ تۄں سُکھالا ترِیکا ہَے۔ ہر کدم مہتّوپُۄرن ہَے۔ تُسِیں لائیبْریرِییاں `چۄں پِیڈۄمِیٹر اِشُۄ کروا سکدے اۄ۔” پِیڈۄمِیٹر اُس جںتّر دا ناں ہَے جِہڑا کدماں دی گِݨتی تے کلۄرِییاں بلݨ دا ہِساب کِتاب دسّدا ہَے۔ کُدرت نیں منُکھّ نُۄں لتّاں تے پَیر تُرن لئی دِتّے ہن پر اُہ پہِییاں `تے سوار ہۄئِیا تُرنا بھُلّی جاںدا ہَے تے اُہدی سِہت دِنۄ دِن وِگڑی جاںدی ہَے۔

پہِییاں دی سواری کرن لئی بہُت کُجھّ چاہِیدا ہَے جد کِہ تُرن `تے کُجھّ وی نہِیں لگّدا۔ سِرپھ دَۄڑن والے بُۄٹ ہی چاہِیدے ہن جۄ اِکّ وار لئے کاپھی سماں کڈھاء دِںدّے ہن۔ پںجّاہ سال پہِلاں لۄک ہُݨ نالۄں دس گُݨاں ودھّ تُردے سن تے بِمارِییاں ہُݨ نالۄں دسواں ہِسّا وی نہِیں سن۔ پںجّ ہذار دی آبادی والے ساڈے پِںڈّ `چ دس بںدّے وی نہِیں سن ہُںدّے جِنہاں دا بھار دۄ مݨ تۄں اُتے ہۄوے۔ ہُݨ سَۄ ہۄݨگے جِنہاں دا بھار کُئِںٹل دے گیڑ `چ ہۄویگا۔ دۄ دۄ مݨ دِییاں تاں ذنانِییاں ہی ہۄئیِیاں پئیِیاں ہن۔ چکّی٬ چرکھا٬ مدھاݨی تے کھیت رۄٹی لَے کے جاݨ دِییاں کسرتاں کدۄں دِییاں مُکّ چُکِّییاں ہن۔ پٹھّے ہُݨ کۄئی ہتھِّیں نہِیں کُتردا۔ کئیِیاں تۄں بَیٹھ کے پٹھّے وڈھّ ہی نہِیں ہُںدّے۔

بیلۄڑے سرِیرک بھار نال بلڈّ پْرَیشر٬ شُۄگر٬ جۄڑاں دے درد٬ پیٹ تے دِل دے رۄگاں دا کۄئی اںتّ نہِیں۔ ہریک گھر دا دوائیِیاں دا کھرچا ای سَیںکڑے ہذاراں وِچّ ہَے۔ اُنہاں نُۄں کَۄݨ دسّے کِہ بھار گھٹائُݨ تے سرِیر نُۄں ہَۄلا پھُلّ بݨائی رکھّݨ لئی لمِّییاں تے تیذ تۄراں بڑِییاں کارگر سِدھّ ہۄ سکدِییاں ہن۔ شہِراں دِییاں سُیاݨِییاں بَیٹھِییاں برپھِییاں پکَۄڑے تے چاٹ بھلّے کھائی جاںدِییاں ہن۔ پھِر بھسّ ڈکار تے اَۄکھے ساہ لَیںدِییاں ہن۔ نال دے مہلّے وی جاݨا ہۄوے تاں کار جاں رِکشا بھالدِییاں ہن۔ جیکر اُہ پیٹ `چ کلۄرِییاں گِݨ مِتھ کے پائُݨ تے تُر پھِر کے بالی جاݨ تاں اُنہاں دی جان سُکھالی ہۄ سکدی ہَے۔ اںگّریذی دے لفذ ’کلۄری کانشَیشّ‘ ہۄݨا ہر وِئکتی دی لۄڑ ہَے۔

کئی بںدّے بہانے ای ماردے رہِںدّے ہن کِہ اُنہاں کۄل تُرن جاں کسرت کرن دا کۄئی وکت نہِیں۔ کی اُہناں کۄل سچّمُچّ ای سِہت لئی وکت نہِیں؟ کسرت جۄگا سماں تاں اُہ نہائُݨ دھَۄݨ تے وادھُۄ دی شُکِینی لائُݨ `چۄں ہی بچا سکدے ہن۔ سماں سچّمُچّ ہی گھٹّ ہۄوے تاں تیذ تُرِیا جا سکدَے٬ تُردِیاں ڈُۄںگھے ساہ لئے جا سکدے ہن۔ دھَۄݨ, مۄڈھے٬ باہاں تے لکّ دِییاں کسرتاں کِیتِییاں جا سکدِییاں ہن۔ گھر دۄ چھتّا ہۄوے تاں وِیہ تِیہ وار پَۄڑِییاں چڑھِیا جا سکدَے۔ سَۄ کُ وار رسّی ٹپّی جا سکدی اےَ۔ کھڑھے کھڑھے دۄ مِںٹّ دی تیذ دَۄڑ پاݨی کڈھّ دِںدّی ہَے۔ نہِیں یکِین تاں کۄئی کر کے ویکھ لوے۔

گلّ تاں کھادھِییاں پِیتِییاں کلۄرِییاں بالݨ دی ہَے۔ کلۄری کانسَیشّ ہۄݨ دی ہَے۔ جِتھے گھر بار ہۄر سامان نال تُۄڑے پئے ہن اُتھے بُۄہے جاں باتھ رُۄم `چ بھار تۄلݨ والی نِکّی جِہی مشِین وی رکھّ لَیݨی چاہِیدی ہَے۔ بھار دۄںہ چہُں دِناں وِچّ نہِیں ودھدا۔ بںدّا دۄ چار دِناں بائد ای مشِین `تے چڑھدا رہے تاں وی آپݨے بھار تۄں سُچیت رہِ سکدَے۔ جِدّݨ سُۄئی اگّے نُۄں ودھے اُدّݨ گھٹّ کھاوے تے ودھّ کسرت کرے۔

کُدرت دا اسُۄل ہَے کِہ جِنہاں اںگّاں نُۄں چلائُںدے رہِیئے اُہ چلدے رہِںدّے نیں تے جِنہاں اںگّاں دی ورتۄں ناں کرِیئے اُہ جام ہۄ جاںدے نیں۔ چلدی دا ناں گڈّی اَیویں نہِیں کِہا جاںدَے۔ جِہڑے بںدّے گِٹّے گۄڈِیاں دے کھڑھ جاݨ دا رۄݨا رۄںدے نیں اُہناں `چۄں بہُتِیاں نیں تۄرا پھیرا آپ ہی چھڈِّیا ہُںدَّے۔ یۄگا کرائُݨ والے بھرواں ساہ لَیݨ, پُۄرا ساہ باہر کڈھّݨ اتے ہڈِّییاں تے پٹھِّیاں نُۄں لچکدار بݨائی رکھّݨ اُتے ذۄر دِںدّے ہن۔ جدۄں تک سرِیر وِچّ لچک ہَے بںدّا جُیان ہَے تے جدۄں تک کۄئی بھرواں ساہ لَے رِہَے اُہ سمجھۄ ودھیرے آکسِیذن لَے رِہَے۔

آکسِیذن ہی سرِیر دے گںدّ مںدّ نُۄں بالدی تے چربی نُۄں ڈھالدی ہَے۔ جدۄں تک کۄئی آپݨے اںدّرلے اںگّاں نُۄں سںگّۄڑ کے ساہ باہر کڈھّ رِہَے اُہ اںدّرلے اںگّاں دی ورجِش کروا رِہَے تے اںدّرلِییاں بِمارِییاں تۄں نِجات پا رِہَے۔ پْراݨایام تے کپالبھاتی نال اِہۄ کُجھّ ہُںدَّے۔ یۄگا دے اِہ آسݨ کرن لئی کِسے کۄل وِہل ناں ہۄوے تاں اِہ کُرسی `تے بَیٹھے٬ مںجّے `تے لیٹے تے تُردے پھِردے وی کِیتے جا سکدے نیں۔ ساہ دِییاں کسرتاں تاں کۄئی کِتے وی کھڑھے بَیٹھِیاں کر سکدَے۔

سبھ تۄں سَۄکھا ترِیکا ہَے کِہ کبڈّی کبڈّی اُدۄں تک کہِںدّے جائۄ جدۄں تک ساہ نہِیں ٹُٹّدا۔ وِیہ ساہاں دی کبڈّی نال پھیپھڑِیاں تے اںدّرلے اںگّاں دی پُۄری کسرت کِیتی جا سکدی ہَے۔ تے جے بھجّ نٹھّ کے وِیہ کبڈِّییاں پا لئیِیاں جاݨ تاں سۄنے `تے سُہاگا ہَے۔ سُیال تاذی نرۄئی ہوا نُۄں ودھّ تۄں ودھّ اںدّر کھِچّݨ تے اںدّرلی گںدّی ہوا نُۄں باہر کڈھّدِیاں اںدّرلے اںگّ نِچۄڑ کے اُنہاں دی کسرت کرائُݨ دا ہَے۔ اِںج کردِیاں لہُۄ دا دَۄرا وی تیذ ہُںدّا ہَے۔ ہڈِّییاں نُۄں لِپھائُݨ جھُکائُݨ نال اُہ لچکدار بݨِییاں رہِںدِّییاں ہن۔ اِہۄ یۄگا دی کرامات ہَے۔ جِہڑا بںدّا تُردا٬ وگدا تے نٹھّدا ہَے اُہدے لہُۄ تے ساہ دا دَۄرا آپݨے آپ ہی تیذ ہُںدّا رہِںدّا ہَے۔ اِس لئی کُدرت ولّۄں بخشی تۄر تُرن تۄں کِسے نُۄں وی مُکھّ نہِیں مۄڑنا چاہِیدا۔

کۄئی چاہے تاں `کلّا وی تُر سکدا ہَے تے تُردِیاں سںگِّیت دا انںدّ وی ماݨ سکدا ہَے۔ اُہ کلپݨا دِییاں اُڈارِییاں بھر سکدا ہَے۔ مَیں لِکھݨ والِییاں بہُتِییاں گلّاں سَیر کردِیاں ہی چِتودا رِہا ہاں۔ دۄ جݨے گلّاں کردِیاں ودھِییا سَیر کر سکدے ہن تے وِچار وٹاںدرا وی کِیتا جا سکدَے۔ ٹۄلِییاں وِچّ ہسّدِیاں کھیڈدِیاں وی سَیراں کِیتِییاں جا سکدِییاں ہن۔ سَیلانی کئی ترہاں دے ٹُۄر اُلِیک سکدے ہن٬ اُہ سائیِکل چلائُݨ جاں پَیدل چلّݨ دے ٹُۄر وی وِئۄںت سکدے ہن۔ آلڈَیکس ہکسلے نیں ’واکِںگّ ٹُۄرذ‘ ناں دا بڑا ودھِییا لیکھ لِکھِیا سی جۄ ساڈی کالج دی اِکّ پاٹھ پُستک وِچّ شامل سی۔ لِکھِیا سی کِہ تُردِیاں کُدرت دے نذارے لئے جا سکدے ہن۔ سانُۄں تاں ساڈے پْرۄپھَیسر نیں پڑھا کے ای نذارے لِیا دِتّے سن۔

کئی کہِںدّے ہن کِہ تُرن نُۄں تھاں نہِیں لبھّدی۔ بھلے لۄکۄ تُرن نُۄں تاں وِہڑے وِچّ ای گیڑے کڈھّے جا سکدے نیں٬ چھتّ اُتے گھُمِّیا جا سکدَے تے کمرے `چ ای مشِین دے پٹے اُتے جِنّے مِیل کۄئی تُرنا چاہے تُر سکدَے۔ تُرِیا چھڈّ کے دَۄڑِیا وی جا سکدَے۔ وَیسے تُرن دا جۄ انںدّ ہرے پارکاں٬ باگاں٬ کچّے پہِیاں٬ کھیتاں٬ پگڈںڈِّییاں٬ رجباہِیاں تے نہِراں دِییاں پٹڑِییاں اُتے آٔںُدَے اُہ شبداں وِچّ بِیان نہِیں کِیتا جا سکدا۔

سویرے ساہجھرے اُٹھّ کے تُرن لئی تھۄڑھی جِہی ہِمّت ہی چاہِیدی ہَے۔ اُہی ویلا جِس بارے وارس شاہ نیں لِکھِئَے-چِڑی چُۄکدی نال اُٹھ تُرے پاںدھی٬ پئیِیاں دُدھّاں دے وِچّ مدھاݨِییاں نیں …۔ اُدۄں رُکھّاں اُتے پںچھّی چہِچہائُںدے ہُںدّے نیں٬ پَیلِییاں `چۄں تِتّر سُبہان تیری کُدرت دے گِیت گائُںدے جاپدے نیں تے پُۄرب دی کُکھّ چۄں سۄنرںگّا سُۄرج اُگم رِہا ہُںدَّے۔ اُہدِییاں سُنہِری کِرناں `چ بنسپتی `تے پئے تْریل تُپکے ہِیرے مۄتِییاں واںگ چمکݨ لگّ پَیںدے نیں تے سویر دی سجّری ہوا دے بُلّے اُنہاں دا سِر پلۄسدے لگّدے نیں۔ تُسِیں تُرن دا تہئیِّیا کرۄ چںگّیری سِہت تُہانُۄں `واذاں پئی ماردی اے۔ بچّا٬ بُڈھّا٬ جُیان کۄئی وی ہۄوے اُہ تُر کے تںدّرُستی تک پہُںچّ سکدَے۔ ہسّ سکدَے٬ کھیڈ سکدَے تے خُشی دے مَۄکے `تے نچّ ٹپّ وی سکدَے۔ چںگّی سِہت ہی جِیون دی اسلی دَۄلت ہَے۔ بںدّا بِمار روہے تاں کُجھّ وی چںگّا نہِیں لگّدا۔ وِگڑی سِہت نال تاں مائِیا دِییاں تِجَۄرِییاں وی مِٹّی لگّدِییاں ہن۔