دہِشت دے دِن سن۔ پُلِس نَۄجُیان مُںڈّے چُکّ رہی سی تے دہِشتی پھِرَۄتی دِییاں چِٹھِّییاں لِکھ رہے سن۔ ٹھاݨیدار سُنیہا بھیجدا سی٬ “مُںڈّا تُہاڈا کتل منّی بَیٹھَے۔ اَینے پَیسے لَے آئۄ٬ نہِیں تاں مُکابلا تِیار ای اےَ۔” دہِشتِییاں دا لِکھِیا ہُںدّا سی٬ “سانُۄں ہتھِیاراں دی لۄڑ اےَ۔ اَینے پَیسے پھلاݨی تھاں دھر دِئۄ٬ نہِیں تاں اکال پُرکھ دا سدّا آئِیا سمجھۄ۔”

مَینُۄں جرنَیل سِںگھّ ہلوارا دے دسکھتاں والی چِٹھّی مِلی کِہ ساڈھے اُݨتالی ہذار رُپئے گُردُیارا نانکسر کلیراں دے چڑھدے پاسے رکھّۄ۔ اُتھے جگرائۄں نُۄں جاݨ والے بابا نںدّ سِںگھّ مارگ دا بۄرڈ لگّا ہَے۔ اُہدے ہیٹھۄں تِنّ اِٹّاں پُٹّݨِییاں تے رُپئے رکھّ کے اِٹّاں چِݨ دیݨِییاں۔ بۄرڈ `تے کھالِستان ذِںدّاباد لِکھ دیݨا۔ جے کِسے نُۄں دسِّیا تاں سارے پرِوار نُۄں سۄدھ دِتّا جائۄُ۔ چِٹھّی اُتے نکشا بݨا کے سمجھائِیا ہۄئِیا سی کِہ پَیسے اِس جگہا رکھّݨے ہن۔ چِٹھّی برںگّ سی جۄ گھر دِیاں نیں دُۄݨے پَیݨے دے کے چھُڈائی سی۔

پکّی تارِیکھ تاں یاد نہِیں پر مہِینا مئی 1986 دا سی۔ اُس سال مَیں نواں سکُۄٹر لِیا سی۔ مَیں مساں سائیِکل تۄں سکُۄٹر اُتے پُجّا ساں۔ اسِیں ٹْرَیکٹر نال چلّݨ والی کمبّائیِن لَے رکھّی سی۔ جدۄں کمبّائیِن دی واڈھی آئی تاں میرا بھرا ارجن مَیتھۄں سکُۄٹر لَے گِیا تاں جۄ کمبّائیِن دے نال رکھِّیا جا سکے۔ کمبّائیِن چلائُںدِیاں تُرت پھُرت دے کمّ پَیݨے سن جۄ سکُۄٹر نال چھیتی ہۄ جاݨے سن۔ پر سکُۄٹر ایڈی وڈّی بِپتا کھڑھی کر دیویگا اِہدا کِسے نُۄں چِت چیتا ہی نہِیں سی۔

اِک دِن ساڈی کمبّائیِن ملّہے دے کھیتاں وِچّ چلّ رہی سی کِہ گھرۄں کۄئی چِیذ وست لِیائُݨ دا کمّ پَے گِیا۔ ارجن سکُۄٹر لَے کے چکر نُۄں چلّ پِیا۔ جِتھے سںتّ بلبِیر سِںگھّ سِیچیوال نیں گُردوارا سںتّۄکھسر بݨوائِیا ہَے اُتھے اُدۄں اُجاڑ جگہا پئی سی۔ اُدھرۄں دۄ بںدّے آئے تے چکر والے راہ اُتے آݨ کھڑھے ہۄئے۔ اُنہاں نیں ارجن نُۄں ہتھّ دے کے رۄکِیا۔ ارجن نیں سمجھِیا شائِد ڈھِلّے مٹھّے املی ہۄݨ تے سکُۄٹر `تے چڑھنا چاہُںدّے ہۄݨ۔ اُس نیں سکُۄٹر رۄک لِیا پر کلچّ تے بریک نپّی سٹارٹ ہی رکھِّیا۔ اُس نیں آپ ہی کِہا٬ “مَیں چکر تک چلِّیاں٬ بہِݨا تاں پِچھّے بہِ-جۄ۔”

پر اُنہاں دا اِرادا سکُۄٹر کھۄہݨ دا سی۔ اِکّ جݨے نیں جھۄلے `چ ہتھّ پائِیا تے دُۄجا سکُۄٹر نُۄں ہتھّ پائُݨ لگّا تاں ارجن اُنہاں کۄلۄں سکُۄٹر دَۄڑا لِیائِیا۔ سُۄئے دے پُل اُتے پِںڈّ دے کُجھّ بںدّے تاش کھیڈ رہے سن۔ اُس نیں اُنہاں نُۄں دسِّیا کِہ راہ `چ لُٹیرے اُس دا سکُۄٹر کھۄہݨ پَے گئے سن۔ اُسے ویلے کئی بںدّے `کٹھّے ہۄ گئے تے جِیپ لَے کے لُٹیرِیاں نُۄں لبھّݨ لگّے۔ اُہ دۄ گھںٹّے جِیپ گھُمائی پھِرے پر لُٹیرے ہتھّ ناں آئے۔

کُجھ دِن ارجن دی بہادری دِییاں گلّاں ہُںدِّییاں رہِییاں بئی اُس نیں لُٹیرِیاں دا بھَیء نہِیں سی منِّیا۔ کۄئی ڈرُۄ بںدّا ہُںدّا تاں چُپّ کر کے سکُۄٹر پھڑا دیݨا سی بئی اگلے کھاڑکُۄ ہۄݨگے۔ لُٹیرِیاں دا کھاڑکُۄیاں کرکے ای ڈر سی۔ اُہ جھۄلے `چ ہتھّ پا کے پِستَۄل دا ڈراوا دِںدّے تے مۄٹر سائیِکل کھۄہ کے تِتّر ہۄ جاںدے۔ مَیں وی ارجن دے اِس کارنامے نُۄں سلاہ رِہا ساں تے سۄچ رِہا ساں کِہ اُہدی خبر اخباراں نُۄں بھیجݨی چاہِیدی ہَے تاں جۄ لۄک کھاڑکُۄیاں دے بھیس `چ پھِردے لُٹیرِیاں تۄں ناں ڈرن۔

کُجھ دِناں بائد ڈھُڈِّیکے `چ اِکّ خاس گھٹنا واپر گئی۔ میری ڈِئۄُٹی سائِںس کالج جگرائۄں دے اِمتِہانی سَیںٹر وِچّ سی۔ تد تک سکُۄٹر میرے پاس پُجّ گِیا سی۔ چھے کُ وجے مَیں چُۄہڑچکّ وِچّ دی ڈھُڈِّیکے آئِیا۔ باہر پھِرنی اُتے پُلِس نیں پِںڈّ نُۄں گھیرا پائِیا ہۄئِیا سی۔ دۄ سِپاہِییاں نیں میرے سکُۄٹر دی تلاشی لئی تے پُۄری پُچھّ گِچھّ کر کے پِںڈّ `چ جاݨ دِتّا۔

گھر پہُںچِّیا تاں پتنی نیں دسِّیا کِہ دِنے اِکّ مُںڈّا آپݨے گھر آئِیا سی۔ اُہ ڈرِیا ہۄئِیا سی تے کہِںدّا سی مَیں چکرۄں آں۔ گھر اُدۄں میری بھتِیجی تے دۄویں پُتّر ہی سن۔ اُہ ادھّی چھُٹّی ویلے رۄٹی کھاݨ آئے سن۔ پر پتنی اجے سکُۄل وِچّ ہی سی۔ اُس نیں بچِّیاں تۄں لۄپۄں جاݨ والی بسّ دا ٹائیِم پُچھِّیا تے جگوِںدّر نُۄں بسّ اڈّے تک نال ای تۄر لِیا۔ جاںدا ہۄئِیا اُہ آپݨی نوِیں جُتّی لاہ گِیا تے گھر پئیِیاں چپلاں پا گِیا۔ کہِ گِیا کِہ جدۄں پِںڈّ گئے تاں جُتّی ساڈے گھر پُچا دِئۄ تے چپلاں لَے آئِئۄ۔ چپلاں اُہنے اِہ کہِںدِّیاں پائیِیاں سن کِہ جُتّی اُہدے لگّدی سی۔ پر مَیں نوِیں جُتّی ویکھ کے سۄچِیں پَے گِیا کِہ وِچۄں کۄئی ہۄر گلّ ناں ہۄوے؟

گلّ سچّمُچّ ہی ہۄر سی۔ پتا لگّا کِہ دۄ کھاڑکُۄیاں نیں چکر دے اُس نَۄجُیان دا سکُۄٹر پھڑ لِیا سی تے اُس نُۄں نال ای سکُۄٹر `تے بِٹھا لِیا سی۔ ڈھُڈِّیکے دی پھِرنی `تے سکُۄٹر گرم ہۄ کے بںدّ ہۄ گِیا۔ اُہ تِنّے جݨے اُتّرے تے سکُۄٹر نُۄں رۄڑھن لگّے۔ سکُۄٹر دی ٹۄکری `چ اُنہاں دے ہتھِیار لکۄئے سن۔ چُۄہڑچکّ دے مۄڑ `تے اگّۄں آئُںدے دۄ سِپاہی سہِج بھاء ای ٹکّر پئے۔ اُہ وَیسے ہی پُچھّ بَیٹھے کِہ تُسِیں تِنّ جݨے سکُۄٹر نال کِویں؟ اِہ تاں پِچھّۄں پتا لگّا کِہ اُنہاں `چ اِکّ جرنَیل سِںگھّ ہلوارا سی تے دُۄجا وی کۄئی مشہُۄر کھاڑکُۄ سی۔ اُنہاں دۄواں نیں ہتھِیار چُکّے تے ہوا `چ پھائِر کردے اُڈںتّر ہۄئے۔ سکُۄٹر والا نَۄجُیان سکُۄٹر چھڈّ کے پِںڈّ دِییاں بِیہِییاں `چ پَے گِیا۔ اُہدے مگر سِپاہی لگّ گئے۔

ڈھُڈِّیکے دِییاں بِیہِییاں تۄں اݨجاݨ اُہ نَۄجُیان اِکّ بِیہی `چ جا گھِرِیا جۄ اگّۄں بںدّ سی۔ سِپاہی وی کِسے ہۄر بِیہی پَے گئے۔ اُتھے اُس نَۄجُیان نیں اِکّ بںدّے نُۄں دسِّیا کِہ اُہدا سکُۄٹر کھۄہِیا گِیا سی۔ سِپاہی اُہدے مگر اَیویں ای پئے ہۄئے نیں تے اُہدی جان خترے وِچّ ہَے۔ اُس نیں آپݨا پِںڈّ چکر دسِّیا۔ آکھِیا بئی کۄئی اُہنُۄں بچا لوے۔ اُہ بںدّا پُراݨا پھَۄجی سی۔ اُس نیں کِہا کِہ ایتھے تھۄڈے پِںڈّ دا پْرۄپھَیسر رہِںدَّے۔ چلّ مَیں تَینُۄں اُہناں دے گھر چھڈّ آئُناں۔

اُہ میری تے پتنی دی غَیر ہاذری وِچّ ساڈے گھر آ گِیا۔ آپݨے پِںڈّ بارے دسّ دِتّا۔ بھتِیجی نیں پِںڈّ دے مُںڈّے لئی چاہ بݨائی پر ڈر دے مارے اُس تۄں چاہ پِیتی ناں گئی۔ چَۄداں کُ سالاں دے میرے پُتّر جگوِںدّر نُۄں اُہنے مُۄہرے تۄر لِیا تے آپ مگر تُر پِیا۔ اجِیتوال ولّ دے بسّ اڈّے `تے ناکا لگّا ہۄئِیا سی۔ پُلِس پِںڈّ نُۄں گھیرا پا رہی سی تے واہݨاں دی تلاشی لئی جا رہی سی۔ لۄپۄں ولّۄں مۄگے نُۄں جاݨ والی بسّ٬ اڈّے اُتے کھڑھی ہۄئی تاں دۄ سِپاہی اِہ پُچھّݨ لئی پِچھلی باری چڑھے کِہ ڈھُڈِّیکے تۄں تاں نی کۄئی چڑھِیا؟ سِپاہِییاں دے مگر ہی اُہ نَۄجُیان بسّ `تے چڑھ گِیا تے اچھۄپلے جِہے مگرلی سِیٹ `تے بہِ گِیا۔ سِپاہِییاں نُۄں کۄئی پتا ناں لگّا۔ اِئۄں اُہ وی بچ کے نِکل گِیا۔ گھیرا پِںڈّ نُۄں دِن چھِپدے تک پِیا رِہا تے گھراں دِییاں تلاشِییاں وی ہُںدِّییاں رہِییاں۔ ساڈا گھر تلاشی تۄں بچ گِیا نہِیں تاں سمبھّو سی بچّے نوِیں جُتّی بارے دسّ بہِںدّے۔

ساڈے پِںڈّ دا اُہ نَۄجُیان اُس دِن تاں پُلِس دے ہتھّ آئُݨۄں بچ گِیا پر بائد وِچّ پھڑِیا گِیا تے جُیانی دے کئی ورہے جیلہ وِچّ گال کے رِہاء ہۄئِیا۔ اُس دے سکُۄٹر وِچۄں اُہدے کاگذ پتّر نِکل آئے سن جِنہاں تۄں اُس دے سِرناویں دا پتا لگّ گِیا سی۔ پُلِس چکر گئی تاں گھر والے وی پریشان ہۄ گئے۔ اُہ آپݨے لڑکے بارے پُلِس تۄں پُچھّ رہے سن تے پُلِس گھر دِیاں تۄں لڑکے بارے پُچھّ رہی سی۔ اگلے دِن مَیں اُہدی جُتّی لَے کے پِںڈّ گِیا کِہ اُہناں دے گھر دے آواں۔ پر پِںڈّ `چ تاں اُس نَۄجُیان بارے ڈَۄںڈی پِٹّی پئی سی۔ کۄئی پتا نی سی کِہ اُہ جِئۄُںدا سی جاں مار دِتّا گِیا سی۔ کہاݨی ہۄر ہی بݨدی ویکھ کے مَیں جُتّی سکُۄٹر دی ڈِکّی `چ پائی تے واپس مۄڑ لِیائِیا۔ جے مَیں جُتّی دیݨ گھر چلا جاںدا تاں کھُد پھس جاݨا سی کِہ دسّ ہُݨ اُہ نَۄجُیان کِتھے ہَے؟

مَینُۄں ڈر کھاݨ لگّا کِہ پُلِس میری پُچھّ گِچھّ کر سکدی ہَے کِہ اُہ نَۄجُیان تُہاڈے گھر کِویں آئِیا سی؟ ڈھُڈِّیکے دے کئی بںدِّیاں نُۄں اِس گلّ دا پتا سی تے گلّ پُلِس تک وی جا سکدی سی۔ مَیں ساری گلّ جسوںتّ سِںگھّ کںوّل نُۄں جا دسّی تے پُچھِّیا٬ “ہُݨ کی کراں؟”

اُس نیں سۄچ وِچار کے آکھِیا کِہ آپاں کھُد ای مہِݨے ٹھاݨے جا کے پُلِس نُۄں ساری گلّ دِنّے آں تے جُتّی وی اۄتھے ای جمہاں کرا آئُنے آں۔ چکر دے مُںڈّے دا پتا تاں پُلِس نُۄں لگّ ای گِئَے۔ شائِد اِہدے وِچّ ای اُہدا بھلا ہۄوے۔ اسِیں جُتّی ڈِکّی `چ پائی تے سکُۄٹر اُتے مہِݨے چلے گئے۔ ساری گلّ وِستھار نال دسّی تے جُتّی ٹھاݨے جمہاں کرا دِتّی۔ کںوّل دا رِوالور وَیبلے سکاٹ وی ٹھاݨے جمہاں کرائِیا ہۄئِیا سی۔ اُہ وی ویکھ لِیا کِہ ہَیگا۔ تُرن لگّے تاں ٹھاݨیدار نیں کِہا٬ “مَیں ہنہیرے پئے ڈھُڈِّیکے آواںگا۔ پْرۄپھَیسر ساہِب دے بچِّیاں تۄں اِکّ پھۄٹۄ دی شناخت کرائُݨی اَیں۔” کںوّل نیں کِہا٬ “آ جاݨا۔ پر پْرۄپھَیسر ساہِب ولّ جاݨ دی تھاں میرے ولّ آئُݨا۔”

رات نُۄں ٹھاݨیدار کںوّل کۄل آئِیا۔ کںوّل نیں اُس کۄلۄں پھۄٹۄ لَے کے ساڈے گھر دا بُۄہا آ کھڑکائِیا۔ بچّے اجے جاگدے سن۔ پھۄٹۄ ویکھݨسار بچِّیاں نیں دسّ دِتّا کِہ ایہۄ نَۄجُیان سی جِہڑا اُس دِن گھر آئِیا سی۔ ٹھاݨیدار دی تسلّی ہۄ گئی تے ساری کہاݨی سمجھ وِچّ آ گئی۔ ساڈے پِںڈّ دا اُہ نَۄجُیان بیکسُۄرا سی پر پتا نہِیں سی لگّ رِہا کِہ ہُݨ ہَے کِتھے؟ اُدھر نَۄجُیان کۄل پُلِس مگر لگّی ویکھ کے لُکے رہِݨ تۄں بِناں کۄئی چارا نہِیں سی۔ پُلِس دے ہتھّ آ جاںدا تاں پتا نی کی کردے؟ سماں بڑا بھَیڑا سی۔ گھر بَیٹھِیاں دے سِر کتل پَے رہے سن۔

مَیں اجے پہِلی بِپتا تۄں چھُٹکارا پائِیا ہی سی کِہ دُۄجی ہۄر وی وڈّی بِپتا آ پئی۔ اِہ اِکّ ترہاں مَۄت دے ورںٹّ سن۔ میرے بھرا درشن نیں اِکّ برںگّ لپھافے والی چِٹھّی مَینُۄں لِیا دِتّی۔ کہِݨ لگّا٬ “بہُت ماڑی خبر اےَ٬ پڑھ کے دیکھ لَے۔” چِٹھّی تاش دی ڈبّی کُ جِڈّے پکَۄڑِییاں پائُݨ ورگے لپھافے وِچّ بںدّ سی۔ اُتے میرے ناں نال پْرۄپھَیسر لِکھ کے گھر گُردُیارے دے کۄل لِکھِیا سی۔ پِںڈّ تے ڈاککھانا خاس چکر سی۔ سِرناویں دا کۄئی بھُلیکھا نہِیں سی۔ ڈاکِیئے نیں برںگّ لپھافے دے پَیسے لئے سن۔ بھرا چِٹھّی پڑھن سار ہی میرے کۄل ڈھُڈِّیکے پہُںچّ گِیا سی۔

مَیں چِٹھّی کھۄلہی تاں لِکھتُم جرنَیل سِںگھّ ہلوارا لِکھِیا ہۄئِیا سی۔ لِکھِیا سی کِہ تُہاڈے بھرا نیں سانُۄں سکُۄٹر نہِیں سی دِتّا تے اُلٹا جِیپ ساڈے مگر لائی سی۔ اسِیں پِڑاں وِچّ لُک چھِپ کے مساں جان بچائی۔ لُکدِیاں چھِپدِیاں ساڈے تِنّ ہتھِیار پِڑاں `چ رہِگے جِنہاں دی کِیمت ساڈھے اُݨتالی ہذار رُپئے بݨدی ہَے۔ سذا تاں تُہانُۄں وڈّی دیݨی سی پر گُرُۄ راکھا۔ اسِیں ڈھُڈِّیکے تُہاڈے دۄہاں پُتّراں نُۄں مارن گئے سی پر اُس دِن سکُۄٹر دغا دے گِیا۔ اکال پُرکھ نیں ای تُہاڈے بچّے بچائے اےَ۔ ہُݨ گھٹّ سذا ایہۄ اےَ کِہ تِنّ ہتھِیار جاں ساڈھے اُݨتالی ہذار رُپئے نانکسر دے گُردُیارے کۄل بابا نںدّ سِںگھّ مارگ دے بۄرڈ ہیٹھاں رکھّ دِئۄ نہِیں تاں اکال پُرکھ دا سدّا آئِیا سمجھۄ۔ جے کۄئی چُستی چلاکی کِیتی تاں سارے پرِوار نُۄں سۄدھ دِتّا جاویگا۔

پاٹھک اںدّاذا لا سکدے ہن کِہ میرا کی ہال ہۄئِیا ہۄویگا؟ سچّمُچّ ہی مَیں بہُت ڈر گِیا ساں۔ کھاݨا پِیݨا وِسر گِیا سی۔ اینا شُکر سی کِہ بچّے بچ گئے سن۔ جے اُس دِن سکُۄٹر ناں وِگڑدا تاں …۔ من `چ بڑے بُرے خِیال آئُݨ لگّے۔ کی پِںڈّ دا مُںڈّا بچِّیاں دی شناکھت کرن لئی نال لِیاںدا ہۄئۄُ؟ پر بچّے تاں سگۄں اُس نُۄں بچائُݨ وِچّ سہائی ہۄئے۔ واہ ربّا! کی نیں تیرِییاں کُدرتاں! !

مَیں چِٹھّی لَے کے مہِݨے ٹھاݨے گِیا۔ ٹھاݨیدار نیں چِٹھّی پڑھ کے اُپرلے اپھسراں نُۄں مِلݨ نُۄں کِہا تے راکھی لئی ٹھاݨِئۄں ہتھِیار دیݨ دی پیشکش کِیتی۔ پھِر مَیں پھرِیدکۄٹ دے اَیسّ.اَیسّ.پی.نُۄں مِلݨ چلا گِیا۔ اُہ اُتھے ہَے نہِیں سی پر مَینُۄں ذِلہے دا ڈِپٹی کمِشنر بھُۄپِںدّر سِںگھّ مِل گِیا۔ اُہ ساڈے کالج وِچّ آئِیا سی جِس کرکے کُجھّ جاݨ پچھاݨ ہۄ گئی سی۔ میرِییاں گلّاں سُݨ کے تے چِٹھّی پڑھ کے اُس نیں اِکّ ہۄر گلّ دسّی۔ پھرِیدکۄٹ دی سی.آئی.ڈی.اِس سِٹّے `تے پہُںچّی سی کِہ جِہڑے کھاڑکُۄ ڈھُڈِّیکے تۄں بھجّے سن اُہ اسل وِچّ اُسے دِن لۄپۄں دے اِکّ سماگم وِچّ جاݨ والے مںتّری ملکِیت سِںگھّ سِدھُّۄ تے مںڈِّیبۄرڈ دے چیئرمَین جتھیدار تۄتا سِںگھّ `تے ہملا کرن چلّے سن۔ سکُۄٹر کھراب ہۄ جاݨ کارن ہملا نہِیں ہۄ سکِیا۔ چِٹھّی نُۄں نِیجھ نال ویکھدِیاں اُس نیں کِہا اِہ جائہلی لگّدی اےَ۔

مَیں وی چِٹھّی نِیجھ نال ویکھی پرکھی۔ میرے ناں دا سسّا گھُںڈّی پا کے لِکھِیا سی تے سِںگھّ دا سسّا دۄ سِدھِّییاں لکِیراں نُۄں سِدھّی لکِیر نال مِلا کے لِکھِیا گِیا سی۔ جرنَیل دا للّا ہۄر ترہاں پائِیا ہۄئِیا سی تے ہلوارے دا ہۄر ترہاں۔ ساپھ ذاہر سی کِہ لِکھݨ والے نیں لِکھائی پچھاݨی جاݨ دے ڈرۄں اجِہا کِیتا سی۔ ہۄر وی کئی اکھّر کِتے کِویں لِکھے سن تے کِتے کِویں۔ مَینُۄں وی چِٹھّی جائہلی لگّݨ لگّ پئی۔ میرا ڈر بھئۄ چُکِّیا گِیا۔ نِڈر ہۄئِیا مَیں من `چ آکھݨ لگّا٬ “لِکھݨ والے پتںدّر نیں ساڈھے اُݨتالی ہذار اِئۄں لِکھے اےَ جِویں باٹے دے بُۄٹاں والے رُپئیِیاں نال پچنّویں پَیسے لِکھدے اےَ!”

چِٹھّی نیں ہۄر کُچھ تاں ناں کِیتا پر میرا رِوالور دا لسںسّ بݨوا دِتّا۔ رِوالور کھرِیدݨ بارے مَیں اِکّ دِن جسوںتّ سِںگھّ کںوّل دی سلاہ پُچھّ بَیٹھا۔ اُہ کہِݨ لگّا٬ “میرا وَیبلے سکاٹ وِکائۄُ اےَ۔ تُۄں ہۄرناں نالۄں ہذار گھٹّ دے دیئیِں۔” کںوّل دی اِس اُچھّل نال مَیں کھُش ہۄ گِیا پر دیر رات تک سۄچدا رِہا کِہ جِس بلاء تۄں کںوّل ورگا لیکھک کھہِڑا چھُڈا رِہَے اُہنُۄں مَیں آپݨے گل کِئۄں پُیاواں؟ سۄچ وِچار کے مَیں آپݨا لسںسّ ہی ردّ کروا دِتّا۔ کںوّل دا رِوالور پتا نہِیں وِک سکِیا جاں نہِیں پر مَیں وَیبلے سکاٹ کھرِید کے پتا نہِیں کِڈّی وڈّی ہۄر بِپتا سہیڑنۄں بچ گِیا۔