دانے آکھدے نیں مرداں تے گھۄڑِیاں دا پتا مَیدانے نِکلھِیاں لگدا اے۔ اخے واہ پِیاں جاݨِیئیں جاں راہ پِیاں جاݨِیئیں۔ گلِّیں باتِیں تاں سارے ای راٹھ اتے وریام بݨے پھِردے نیں۔ کئی وار بںدّا کِسے اجِہی اڑائُݨی وِچّ پھس جاںدا اے پئی اُس نُۄں اُس ’چۄں سمُچّا نِکلھ آئُݨ دی راہ نئیِں سُجھدی۔ پر اِہ وی سچّ اے اخے ربّ میہربان تے سبھ میہربان۔ پںجّاب دے وارِس ہذرت وارِس شاہ نیں آکھِیا اے:

-وارِس شاہ الّا جاں کرم کردا ہُکم ہُںدّا اے نیک ستارِیاں نُۄں

اُہۄ گلّ بݨی پئی مُہترم کِرپال سِںگھّ پنُّۄں نالھ میری سِںگّ سِہاںݨ اُدۄں ہۄئی جدۄں میری کِتاب ‘