کُجھ دِن پہِلاں میرے کۄل کائۄُںسلِںگّ سَیشن وِچّ اِکّ اَۄرت آئی۔ اُمر اُسدی لگبھگ 55 سال سی۔ بہُت سۄہݨا لِباس٬ پُۄرا اِذّتدار وِئکتِیتو٬ پر اکھّاں وِچّ اجِیب جِہی کھامۄشی۔ اسِیں اِکّ دُۄجی نُۄں ستِ شْری اکال کِیتی۔ اُسنے پاݨی پِیتا اتے پھِر سَیشن شُرُۄ ہۄئِیا۔ مَیں اُسنُۄں کُجھ مُڈھلے سوال پُچھّے۔ مَیں پُچھِّیا٬ “تُہاڈے کِنّے بچّے ہن؟”

اُسنے کِہا٬ “اِکّ۔”

مَیں پھِر سوال دُہرائِیا۔ اُسدا اُتّر پھِر وی “اِکّ” سی۔ مَیں نرمدِلی نال پھِر پُچھِّیا۔ اُسنے پھِر اُہی اُتّر دِتّا۔ مَیں سہِج سُبھاء اُسنُۄں دسِّیا کِہ جِس جاݨکار راہِیں اُہ میرے کۄل آئی

اجّ دے سمیں وِچّ کِشۄراں دی مانسِک سِہت بارے چِںتّا ہُݨ سِرپھ خبراں دِییاں سُرکھِییاں جاں نِیتِیگت چرچاواں تک سِیمِت نہِیں رہی۔ اِہ ہَۄلی-ہَۄلی کائۄُںسلِںگّ کمرِیاں٬ سکُۄلاں دے گلِیارِیاں اتے گھراں دے اںدّر ساہمݨے آ رہی ہَے٬ جِتھّے ماپے ہَیران ہن کِہ کِئۄں اُنہاں دے بچّے٬ جِنہاں وِچّۄں کئی وِیہ سال تۄں گھٹّ اُمر دے ہن٬ اِنی وڈّی پدھّر ’تے چِںتّا اتے منۄوِگِیانک دباء دا ساہمݨا کر رہے ہن۔ بچِّیاں اتے کِشۄراں نال کمّ کرن والے مانسِک سِہت پیشاور دے تَۄر ’تے مَیں پِچھلے کُجھ سالاں وِچّ کِشۄراں وِچّ چِںتّا سمبّںدھّی سمسِّیاواں وِچّ سپشٹ وادھا