بھُکھِّیاں رُتّاں وِچ کݨکاں گڈِّییاں
ساڈے لگّ گئے نالھ ترا پے
اُمراں دے کھُۄہ اتّ ڈُۄںگھیرے
اساں نالھ ساہواں دے ناپے
بِگِیان رُتّاں نیں سانُۄں جمِّیا
ساڈے لیکھ لکھِیجے لاکھے
جمّݨ رُتّ تۄں وِچھڑن رُتّ تکّ
سانُۄں ہاݨ کۄئی ناں آکھے
جد مہِرم اساں چِتّر رُتّے
نالھ شرِیکاں تۄڑے
ساڈے نَیݨ تِڑک پئے کۄرے
ساڈے نَیݨ تِڑک پئے کۄرے
وے بابل سںکُّۄ نِیںد ناں پُݨدی
اتے دُکھّݨ اکھِّیں دے کۄئے
یاد سِرہاݨے کراں سِیاپے
سجّݨ جدۄں دے مۄئے
مۄئے سجّݨ تے چِتّر رُسِّیا
وِسر بہاراں گئیِیاں
ساڈے اںگّ تْریڑاں پئیِیاں
ساڈے اںگّ تْریڑاں پئیِیاں
ہِجر دا وٹݨا پِیڑ دا باݨا
کھُۄہ نَیݨاں دا جۄء کے
رُکھّ ساہویں تیری یاد نُۄں بَیٹھے
چانݨِییاں وِچ دھۄکے
اساں تاں جُگ جُگ ہِجر ہںڈھّائِیا
اِس پرت ناں ساراں لئیِیاں
ساڈے اںگّ تْریڑاں پئیِیاں
چِیکݨی مِٹّی وِیاہ لَے جاںدے
جۄ
رُکھّ وݨاں دے ہاݨی میرے
گھتّ کلاوے رۄواں
دُکھّݨ نی میرے دیدے اڑِیو
اکّاں دا دُدھّ چَۄواں
رُکھّ وݨاں دے ہاݨی میرے
اِہ درداں دی ریتلی مِٹّی
وِچ جمّݨ چِیچک وۄہٹِییاں
لہُۄ ورگے نِتّ پہِنݨ باݨے
کھاݨ کلیجی بُۄٹِیاں
لہُۄ میرے وِچ رچ مِچ گئیِیاں
پۄٹِیاں دے نالھ ٹۄہواں
غم میرا نِتّ سجّری رۄٹی
رات دِنے پئی کھاواں
پِیڑاں دے وِچ کٹّ کُٹّ چۄری
ہسّ ہسّ بُرکِییاں پاواں
رُکھّ وݨاں دے ہاݨی میرے
مَیں یاداں دے کھے
رُک نی راتے رُک چںدّرِیئے
پَیر دھرِیں ناں اگّے
متّاں بھلک دے سُۄرج تائیِں
داغ نکڑما لگّے
رُک نی وِیراں پٹِیئے
پا ناں ایڈا نہیر
متّاں مُکّے تیرا پیکڑا
تے اَۄتر جائے سویررُ
رُک نی راتے ناگݨے
رۄک لَے اپݨا ڈںگّ
کِتے اکلاں والے دۄر دے
پَے جاݨ ناں نِیلے اںگ
رُک نی راتے چھۄلہِیئے
تَینُۄں کاہدے چاء چڑھے
اسِیں مَۄتا
نَیݨاں وِچ جِگر اتے نچّے فِکراں گِدھّا پائے آس نکڑمی پائے بۄلِییاں اتے جگّ نُۄں سمجھ ناں آئے نی مَیں کِیکݨ دسّاں نی مَیں کِیکݨ دسّاں
کِس سجّݨ دی بھالھ اساکۄں
کَۄݨ اساڈا دردی
کَۄݨ جۄ اِیسا مُڑ کے آئُݨا
پئی خلک اُڈِیکاں کردی
نی مَیں کِیکݨ دسّاں
نی مَیں کِیکݨ دسّاں
اجے نَیݨاں دے پتن سںجّے
اجے مُسافر آنے
اجے ناں آس بھرِٹنا چھڈّے
تاںگھدے تمبُّۄ تاݨے
نی مَیں کِیکݨ دسّاں
نی مَیں کِیکݨ دسّاں
گھُۄک چِر کھِڑِیا مِٹھّڑی گھُۄ کر
کۄئی اُتّر پہ
ناں اڑِیا تۄں مِلِیا ناں کر
فِر ہِجر ہںڈّائُںݨا پَیںدا
وختاں دا ساڈا چھِڑِیا چَینا
آپ کھِںڈّائُݨا پَیںدا
ناں اڑِیا تۄں مِلِیا ناں کر
تُۄں آویں یاداں دے پںچھّی
اُڈّ پھُلا ہَیں بہِںدّے
ہاڑے کِڈاں ترلے پاواں
فِر ناں پِںجّرے پَیںدے
پِںجّرے پائُݨ دی خاتِر اڑِیا
کیہا نہِیں کرنا پَیںدا؟
دِل دا ماس تلھی تے دھر کے
آپ کھواݨا پَیںدا
ناں اڑِیا تۄں مِلِیا ناں کر
تُۄں آویں تے ہسّ پَیںدے ہاں
رۄںدِییاں بالاں واںگُۄں
گئے سمے نُۄں
شاہ ہسَینا ساڈے اکھِّیں ڈۄرے
اتے پھُٹّ پھُٹّ پَیںدِییاں پِیڑاں
چانݨ دے اساں پھاہے بدھّے
اتے لَے سُۄرج دِییاں لِیراں
فِر وی پِیڑاں گھٹدِییاں ناہِیں
تاں سُنیہے گھلّے
شاہ ہسَینا ساڈے اکھِّیں ڈۄرے
شاہ ہسَینا اساں واہی کِیتی
اتے بِیجِیا کںڈّے تھۄہر وے
کد پکّے کد وڈِّیئے گاہِیئے
گڈّ دِیئے فِر ہۄر وے
لاوِیاں آپ سُلا وی چُگِیئے
آپ وجائیِئے ڈھۄل وے
شاہ ہسَینا اساں واہی کِیتی
شاہ ہسَینا اسِیں جۄگی ہۄئے
ساڈے سپّاں نالھ یارانے
اِشک دے کئی رُۄپ ہن۔ اِہناں رُۄپاں وِچّۄں اِکّ رُۄپ آپݨے کمّ نال اِشک وی ہَے۔ اُہ لۄک جِہڑے آپݨے کمّ نال