’کھِدّۄ‘ ناول پڑھ کے بشِیر بدر دا اِہ شِئر بڑی شِدّت نال یاد آ رِہا ہَے:

شُہرت کی بُلںدّی بھی اِک پل کا تماشا ہَے

جِس شاخ پے بَیٹھے ہۄ وۄہ ٹُۄٹ بھی سکتی ہَے۔

اِس شائِر نیں ’کھِدّۄ‘ دے سارے کتھانک نُۄں اِ

اَۄرت سِیاݨپ اتے شکتی دا مُجسّما ہَے! اُسدے ہَۄسلے ہمیشا بُلںدّ رہے۔ ہَۄسلے دا سمبّںدھّ ہالاتاں اتے پْرستھِتِییاں نال ہُںدّا ہَے کِسے جَیںڈر نال نہِیں۔ اَۄرت آپݨی ذِںدّگی دَۄران پْرسُۄتی پِیڑاں جھلّݨ

سفرناما٬ ساہِت دا اِک مہتّوپُۄرن رُۄپ ہَے٬ جِس راہِیں لیکھک آپݨے سفر دے انُبھو بِیان کردا ہَے۔ پںجّابی ساہِت وِچّ سفرناما لِکھݨ دی پِرت بھائی کانہ سِںگھّ نابھا (پہاڑی رِیاست دا سفرناما) اتے لال سِںگھّ