چھُہݨ لگِّیاں سچیت ہۄ جاݨا

میرے ہتھّاں دا ریت ہۄ جاݨا

پِیاس بچ رہِݨی ہۄںٹھ سڑ جاݨے

مَیں تڑپݨا تے پْریت ہۄ جاݨا

کھاک ساں پھیر کھاک ہی مُڑ کے

مَیں وی گِیتاں سمیت ہۄ جاݨا

چمکݨا نِیر جھِمّݨاں ہیٹھۄں

نشر تیرا وی بھیت ہۄ جاݨا

پھِر تیرے آئُݨ دی کھبر سُݨ کے

ہاڑ میرے نیں چیت ہۄ جاݨا

گذل اِک لہِر دے اُچھلݨ دا ناں ہَے

کِنارے کھۄر کے پرتݨ دا ناں ہَے

شرا دی چاردِیواری دے اںدّر

گذل تاں اِشک دے تڑپݨ دا ناں ہَے

اِہ پہِلاں آپݨے پھِر دُۄجِیاں دے

گذل تاں دِل دے وِچ اُترن دا ناں ہَے

گذل بںدِّش تاں ہَے پر راگ ورگی

اِہ کسِّییاں تاراں 'چۄں نِکلݨ دا ناں ہَے

درکھتاں٬ بھامبڑاں تے پتھّراں 'تے

گذل تاں نِیر بݨ برسݨ دا ناں ہَے

چِراگاں نُۄں تے ڈُبّدے سُۄرجاں نُۄں

گذل لپھذاں دے وِچ سامبھݨ دا ناں ہَے

گذل سِیمِت سُراں دے ساذ وِچۄں

جد اُہ سِینے نُۄں لگّ کے مِلے ہۄݨگے

درمِیان اۄدۄں وی پھاسِلے ہۄݨگے

کۄئی دبّے دِلاں وِچ گِلے ہۄݨگے

اِہ پُراݨے کۄئی سِلسِلے ہۄݨگے

مَینُۄں دِتّے جے اُس نیں تاں اَیویں نہِیں

ذکھم اُس نُۄں وی کِتِئۄں مِلے ہۄݨگے

ڈھک لئے ہۄݨگے وکت دی دھُۄڑ نیں

ذکھم کَۄماں دے کِتھّے سِلے ہۄݨگے

جِدّاں پاݨی نُۄں مِلدا اے پاݨی اجے

آدمی بہُت پہِلاں مِلے ہۄݨگے

اِک مُدّت لہُۄ دھرت نیں جِیرِیا

پھیر جا کے کِتے پھُلّ کھِلے ہۄݨگے

سچّ دے اِک سُکھن سںگّ جۄ ڈھہِ گئے

اُہ ک

کی مذال جۄ سچّ دا پِںڈّا

کجّ سکݨ بیگانِییاں لِیراں

سرمد نُۄں اُس دی ہی رتّ وِچ

ڈھکِیا سی نںگِّییاں شمشِیراں

تْریڑے جِہے گرِیب گھراں دا

کِیتا اِہۄ اِلاج امِیراں

شہِر دِییاں نںگِّییاں کںدھّاں 'تے

لا دِتِّییاں نںگِّییاں تسوِیراں

اِہ تاں اَیویں ٹُٹّدے کاسے

اُہ ہۄوݨگے اسلی ہاسے

سُݨگِییاں جِہناں دے وِچۄں

ٹُٹّ رہِییاں ذالم ذںذِّیراں

تیری کِتھّے مَیں کلّ تسوِیر دیکھی

کلیجے اپݨے جِئۄں شمشِیر دیکھی

مَیں اکھّاں مِیٹ کے آپے نُۄں تکِّیا

تاں اپݨے گِرد سَۄ ذںجِّیر دیکھی

لِکھی اِک رات اُتّے سانگی نیں

مَیں جگدی جامنی تہِرِیر دیکھی

مَیں اینا نیڑِئۄں پاݨی نُۄں تکِّیا

کِہ ہر کترے دے دِل 'چ لکِیر دیکھی

ن مِلِیا گِیت شبد کھِیال کۄئی

کِسے کھںذّر نیں چھاتی چِیر دیکھی

جدۄں دا نیڑِئۄں تکِّیا مَیں کھُد نُۄں

مَیں کُل کھلکت ہی بے-تکسِیر دیکھی

نویں دُکھّ وِچ پُراݨے لپھذ تڑپے

نویں واکاں دی اِئۄں

اُنہاں 'تے رہِم کرۄگے تاں کرنگے اُہ وی

نہِیں تاں تڑپ کے وِہُ نال بھرنگے اُہ وی

نِیاں کرۄگے اُنہاں نال تاں بھلا ہۄئۄُ

نہِیں تاں کہِر دے کانُۄن گھڑنگے اُہ وی

جِنہاں دا جِئُݨ ہَے مَۄتۄں بُرا٬ اُنہاں ہتھّۄں

جِنہاں نُۄں ذِںدّگی پِیاری ہَے مرنگے اُہ وی

مَیں پتّے تے لِکھِّیا اِک واک کھُد پڑھِیا٬

دِئۄ تِہائِیاں نُۄں جل جھۄل بھرنگے اُہ وی

مَیں نِسدِن سۄچدا رہِنّاں مَیں ہر پل سُلگدا رہِنّاں

مَیں گَۄتم ہاں اتے بُدھّ ہۄݨ کھاتر تڑپدا رہِنّاں

سُجاتا دا کٹۄرا وݨ دے وِچ منذُۄر سی مَینُۄں

مَیں پر بۄدھی مٹھاں وِچ اُس نُں آئُݨۄں ورجدا رہِنّاں

اِبارت مَیں نہِیں کۄئی٬ شِلالیکھِیں لِکھی ہۄئی

مَیں ہا اِک بݨ رِہا پھِکرا جُ اکسر بدلدا رہِنّاں

مِلے اِس مۄڑ 'تے پُۄرب تے اگلے مۄڑ 'تے پچھّم

مَیں دِن وِچ کِنّی واری اُگمدا تے استدا رہِنّاں

بدن دے واںگ مِل کے جِس گھڑی مَیں شاںت ہۄ جاناں

اُدۄں وی آتما دے واںگ اں

بیوفا

March 2016

نی تُۄں کِتھّۄں سِکھّی اِہۄ جِہی دِلّگی

تَینُۄں ٹھٹھّے لگّے ساڈے دِل تے لگّی

چیتے کر لئیِں تُۄں سانُۄں جے پھُرست مِلی

تَینُۄں وڈھّ وڈھّ کے کھادھا جدۄں بیکلی مَیں وی تاں سی تیرا پاگل جِہا

پِیار تَینُۄں بھلا مَیں کِئۄں کردا رِہا

تیری سُۄرت نُۄں اِکّ پل وی دیکھے بِنا

کِئۄں سی لگّدا کِہ ساڈا ہی سرنا نہِیں جے تُۄں پہِلاں ہی دسّ دِںدّی سانُۄں کدی

پِیار تَینُۄں ساڈے نالھ ہۄݨا ن

خت

April 2016

تیری یاد نُۄں سِینے لا کے

تیری پھۄٹۄ دیکھ رِہا ہاں

رِیجھاں دے نال چاہت دی

کھُۄہی دا پاݨی گیڑ رِہا ہاں

منّت دے رُکھساراں تے

ہسرت دا وٹّݨا پھیر رِہا ہاں

کسک دے دھُکھدے ارمانا تے

آس دی شبنم کیر رِہا ہاں

تَینُۄں خت لِکھدا ہاں

نالھے تیرے بارے سۄچ رِہا ہاں

نِگھّی جِہی جپھّی وِچ بھر کے

تھبّا چُمّݨ بھیج رِہا ہاں

تیرے نرم لباں دی سُرکھی

میری کتھا ناں کِتے پَۄݨ وِچ بِکھر جاوے

میری تمنّا ہَے اِہ راتۄ رات مر جاوے

سفا ہی جِسدے سُخن دی تپِش تۄں ڈر جاوے

تاں اۄس سُلگدے شائِر دی اگّ کِدھر جاوے

ناں سامبھے یار دا دامن ناں شائِری دی ستر

رلے ناں خاک وِچ اُہ ہںجھُّۄ تاں کِدھر جاوے

جے تیرے کۄل اِدہی رات دی سویر نہِیں

تاں اِس نُۄں آکھ دے اِہ لۄئے لۄئے گھر جاوے

نادِر

April 2017

مَینُۄں بِرہَۄ دی اگّ وِچّ جھُلھس لَیݨ دئۄ

دِل جلے نُۄں میرے ناں سہارا دوۄ

ویکھ کے مَینُۄں لاہنت کۄئی دے دئۄ

مَینُۄں بِرہَۄ دی اگّ وِچّ جھُلھس لَیݨ دئۄ

مَینُۄں گم دی کھُشی وِچّ تڑپ لَیݨ دئۄ

پۄٹے پۄٹے نُۄں کٹّ کے تسِیہے دوۄ

ادھّ مرے نُۄں سدِیوی بھٹک لَیݨ دئۄ

مَینُۄں بِرہَۄ دی اگّ وِچّ جھُلھس لَیݨ دئۄ

اِہ گھڑی درد دی در کھڑی رہِݨ دئۄ

دِل دِییاں دھڑکناں نُۄں رُکݨ ناں دوۄ

اِہ نُۄں یاداں دے گلھ

ایہی دھُںدّلی ہَے٬ ماپھ کر شائِر

اپݨی اَینک نُۄں ساپھ کر شائِر

واںگ سُۄرج دے تپ کِہ مِیںہ برسے

بیہے پاݨی نُۄں بھاپھ کر شائِر

تیری کوِتا 'چ ہَے ترپھداری

اِس نُں اپݨے کھِلاپھ کر شائِر

جِس تراں نیرہِیاں 'چ دِیپ جگے

اُس تراں اِکھتِلاپھ کر شائِر

جات ہئُمَیں ہَے٬ ذات پردا ہَے

جۄ بݨ اِنکِشاپھ کر شائِر

******************

لپھذاں دی درگاہ

ٹُٹّ پَیݨا

ہے کوِتا٬ مَیں مُڑ آئِیا ہاں

فاسلے

اِک میری ادھکھڑ جِہی آواذ ہَے

گِلا

تیرے بِن جی سکے ناں٬ اِئۄں تاں نہِیں٬

ڈھۄل

سُنیہا