اۄدرے نیں چاء تُدھ بِن٬ آ ذرا تُۄں مُسکرا

تھکّگے اکھّاں دِ پۄٹے٬ اَۄںسِییاں راہاں چ‘ پا۔

لگّ رہِییاں نیں اُڈِیکݨ, راہ تے اکھّاں جِویں

لںگھِّیا جِتھّۄں بدردی٬ سی وِچھۄڑے پھٹّ لا۔

پِیںگھ سترںگّی جِویں ساں٬ سںگّ تیرے جھُۄٹدے

تۄڑکے تُۄں تُر گِئۄں تے٬ رںگّ سبھۄ اُڈ گِیا۔

رات جِیکݨ کر رہی ہَے٬ بس اُڈِیکاں تیرِییاں

گگن دی تھالی چ‘ دِیوے٬ تارِیاں دے جگمگا۔

تُر گِئۄں پردیس نُۄں ہی٬ تُۄں کماوݨ دَۄلتاں

آپݨے ہۄئے بگانے٬ چھڈّ سائِیا وی گِیا۔

اۄدرے گھربار سارے٬ ہن تِرے بِن جاپدے

تکّدے نیں واٹ تیری٬ آس نُۄں جھۄلی چ‘ پا۔

بھُلّدی ناں رات ماݨی٬ جۄ سُکھاں دی سیج تے

چۄجِییا کی ہال میرا٬ تکّ لَے تُۄں پھیر آ۔

بۄل تیرے گھۄلدے سی٬ رس جِویں پَۄݨا چ‘ وی

پھیر تُۄں مہِکا چُگِردا٬ لَے سرںگّی گُݨ گُݨا۔

ہن اُڈِیکاں رات دِن ہی٬ دُۄر وسدے سجّنا

گا رِہا سںدھُّۄ وراگے٬ بۄل گِیتاں دے بݨا۔

***

سہِکدا اِتہاس لُکِیا٬کاگذاں وِچ کہِ رِہا

دیش دے ہی وارساں نُۄں٬ کی دُگاڑا پَے گِیا۔

ہر ترپھ ہَے لُٹّ مچّی٬ سنّہ لگّی دیش نُۄں

راکھِیاں نیں نِیںد دا ہَے٬ جام کۄئی پی لِیا۔

کھںڈّراں وِچ رُل رہے نیں٬ بھاگ میرے دیش دے

سۄن دی اِس لںکّ نُۄں ہَے٬ اگّ کۄئی لا رِہا۔

رام تے نانک بھُلائے٬ جاپدے نیں ہر کِسے

دھرم دا رستا دِکھائۄُ٬ ہَے مُنارا ڈھہِ گِیا۔

دیش خاتر سُۄرمیں جۄ٬ کر گئے کُربانِییاں

جا رِہا بیکار جاپے٬ کَۄم دا سبھ دُکھ سِہا۔

غُربتاں نیں گھیرِیا ہَے٬ سبھ سُیالی بݨ گئے

دَۄلتاں دے ڈھیر لِیڈر٬ بھرن دی نِیتی دھِیا۔

بُلبُلاں رۄوݨ بہاراں٬ باغ تۄں ہۄئیِیاں جُدا

پِیار اپݨے دیش دا جۄ٬ کھۄ گِیا تُۄں پھیر آ۔

پھیر جاپے بابراں نیں٬ ہِںدّ ملّی آݨکے

کلم تے تلوار دے تُۄں٬ نانکا جَۄہر وکھا۔

ایکتا وردان مںگّے٬ دیش میرا ہِںدّیۄ

رام نانک تے الی اِک٬ ہۄ کرۄ اِیسا دُیا۔

***

سار پہِلاں لَے لواں مَیں٬آپݨے اِس یار دی

پھِر کراںگا سادھنا وی٬ اۄس مَیں کرتار دی۔

میرِییاں تے سبھس خُشِییاں٬ نال میرے یار دے

سادھنا کرنی سِکھائی٬ جیس مَینُۄں پِیار دی۔

سبھ پسارا جگت اُتّے٬ دِسّدا ہَے پِیار دا

یار دی ہی جھلک دِسّے٬ ہر ترپھ سںسّار دی۔

ذات ہَے اِنسان میری٬ دھرم اِس نُۄں پالݨا

راہ سچّے اُہ تُرے جۄ٬ رمذ جاݨے یار دی۔

نپھرتاں تے دُۄرِییاں ہن٬ بھاںج دے سبھ راستے

پِیار دی ہَے نذر ساری٬ دُشٹتا نُۄں ماردی۔

پِیار تۄں جۄ سکھّݨے من٬ بݨ اُداسی جاںودے

پِیار دی ورکھا سدا ہَے٬کلپدے من ٹھاردی۔

کر اُداسی نپھرتاں تۄں٬ جۄگ لَے تُۄں پْریم دا

راہ لبھّیں جے انُۄٹھی٬ جگت نُۄں جۄ تاردی۔

جنم دیںدی نپھرتاں نُۄں٬ دُۄئی جگ تے دۄستا

ایک ہَے جۄ بخش دیوے٬ بھُلّ گُنہاگار دی۔

وار پِیری آذمائِیا٬ ہَے غذل نُۄں دۄستا

کلپنا دے کھمبھّ لاوے٬ ہَے کلا پھنکار دی۔

***

پِیار نُۄں آدھار جاݨۄ٬ جِںدّگی دا دۄستۄ

پا لوے اُہ ربّ نُۄں وی٬جۄ گِیا وِچ پْریم کھۄ۔

ساتھ اپݨے ساتھِییاں دا٬ جۄ نِبھاوے ہر گھڑی

نُۄر برسے مُکھّڑے تۄں٬ جان وی کُربان ہۄ۔

سچّ نُۄں پہِچان لَۄ تے٬ یتن کر لَۄ پاݨ دا

ربّ دی جے ذات اِکّۄ٬ وکھّ ناں اِنسان دۄ۔

بھُلّ سکدا ہر بشر ہَے٬ بھُلّ دی کر سۄدھ لَے

بھُلّ نُۄں وی ماپھ کردا٬ ہَے گُݨی کِردار جۄ۔

کمّ نُۄں جے نال چاواں٬ نیپرے ہاں چاڑھدے

کمّ بݨ جے دھرم جاوݨ, سبھ بھُلیکھے وی پلۄ۔

ہَے روانی جِںدّگی دا٬ نام میرے مِتّرا

جۄ تُ پْراپت کر لِیا ہَے٬ اۄس تے ہی ناں کھلۄ۔

***

چاہِ آ جاویں وٹاکے٬ سُۄرتاں تُۄں وِیرنے

ڈھُۄںڈ لَیݨا راںجھݨا اُہ٬ پھِر رںگِّیلا ہِیر نیں۔

مُہنِییاں اُہاں سُۄرتاں نیں٬ جۄ بھُلیکھا دیںدِییاں

دِل چُرائِیا سی جِویں اُس٬ کھُۄبرُۄ تسوِیر نیں۔

ناں بُلا ناں بۄل بھاویں٬ چُپّ کِیتے سجّݨا

بیئسر ناں رہِݨ ہاڑے٬ ہن بڑے دِل چِیرنے۔

ایس دِل وِچ ہۄر کۄئی٬ ناں کدے وی آ سکے

بںدّ کِیتے ہۄر رستے٬ ایس دِل دِلگِیر نیں۔

دھرم سیوک ہی جدۄں آ٬ کھۄر لاںوݨ دھرم نُۄں

پھِر ذرُۄری بدل جاݨا٬ دھرم دی تاسِیر نیں۔

ناں دوا ہی کاٹ کردی٬ ناں دُیا کردی اسر

درس آشک دے لئی بس٬ جاݨ لَۄ اکسِیر نیں۔

غذب کردے نَیݨ تیرے٬ پُچھ لئۄ جا آشکاں

کتل کردے اِہ سدا ناں٬ پکڑدے شمشِیر نیں۔

وائدے ہی ویچ لِیڈر٬ ہُݨ بٹۄرن وۄٹ وی

کسب اَیسا پکڑِیا بس٬ جھاڑدے تکرِیر نیں۔

ہَۄسلا کر سامبھ لَے ہُݨ, گت وِگڑدی دیش دی

ہتھّ کِرتی گھڑن والے٬ دیش دی تکدِیر نیں۔

***

غم سلامت پِیار دا رہِ٬ ہِکّ ساڈی چِیردا

غم نہِیں پھِر یار میرے٬ کھۄٹڑی تکدِیر دا۔

ہارکے وی ویکھݨا ہَے٬ یار چاہِیدا کدے

پرکھ ہۄ جاوے تدۄں پھِر٬ کَید دی ذںجِّیر دا۔

ناذ برداری لئی دس٬ ہۄر مَیں کی کُچھ کراں

دھار پرکھی جائِگی کر٬ وار تُۄں شمشِیر دا۔

بِیت چُکّے سال کِتنے٬ تۄر تُردی جِںدّگی

ناں گِیا چیتا بھُلائِیا٬ پر وِچھڑگے وِیر دا۔

کمّ تیرے ہن بڑے جۄ٬ کرن والے نیں اجے

رۄک ناں پرواذ اپݨی٬ چھڈّ کِسّا ہِیر دا۔

آدمِیں کِئۄں پالدا ہَے٬ دھرم وکھّۄ وکھّرے

من تسوّر دھار لَۄ ہُݨ, ساںجھ دی تسوِیر دا۔

دۄ کدم ہی تۄر تُرکے٬ تُۄں گِیا ہَیں تھکّ وی

واٹ لمِّیں ہَے بڑی تُۄں٬ دھار تکوا دھِیر دا۔

مارکے لمِّیں اُڈاری٬ لکش اپݨا جا لوۄ

جاݨ جائۄگے تدۄں پھِر٬ بھیت وی تدبِیر دا۔

تھکّݨے دی گلّ ناں کر٬ تھکّدا ہر آدمِیں

ہَۄسلا ہَے کارگر تے٬ ہَے اسر اکسِیر دا۔

***

گا جِںدّگی دے گِیت تُۄں٬ باںکی رباب واںگ ۔

آپا کھِڑیگا دۄستا٬ سُۄہے گُلاب واںگ ۔

پَیراں ’چ چھالے رڑکدے٬ رستا سکے ن رۄک٬

تُردے رہاںگے تاݨکے٬ چھاتی نواب واںگ ۔

ہائے ادا تیری دھریں٬ تُۄں پَیر سامبھ سامبھ

ہاں وی کہۄگے سۄہݨِEں٬ ناں دے جواب واںگ ۔

ہَے مرد ہۄ کے جِیوݨا٬ اِس جِںدّگی دی شان

ماݨی اساں ہَے جِںدّگی٬ اݨکھی پںجّاب واںگ ۔

جد بدّلاں نیں گھیرکے٬ پروارِیا اِ چنّ٬

ہر وار اُہ ہَے چمکِیا٬ مُکھڑے متاب واںگ ۔

جے رُکھ مُکھالِپھ تیذ ہَے٬ وگدی ہوا ن ڈۄل

اُچّی اُڈاری سیدھ لَے٬ تُۄں وی اُکاب واںگ ۔

آئِیا ن میری جِیبھ تے٬ کۄئی کدے سوال

بہُڑے ہُ یارۄ پھیر وی٬ پُۄرے ہِساب واںگ ۔

جِیݨا نِ جِہڑے جاݨدے٬ جر اَۄکڑاں انیک

رَۄݨک تِناں دے مُۄںہ تے٬ چمکے شباب واںگ ۔

سۄکے نِ چاہے آ گئے٬ راہِیں انیک وار

پر دِل بڑا بھرپُۄر ہَے٬ ڈُۄںگھے تلاب واںگ ۔

ہر تھاں رہے ہاں تکّدے٬ تیرا ہی رُۄپ رںگّ٬

مستی رہی ہَے مُۄںہ تے٬ پِیتی شراب واںگ ۔

ہن تَۄر سِدھّے رکھّݨے٬ تے تۄر تِیر واںگ

سںدھُّۄ نہِیں گے آںودے٬ نکھرے جناب واںگ ۔

***

پا دِلا تُۄں پْرِیت اِک دی پھیر کھِڑدا رںگّ ویکھ ۔

نِکلدی آواذ ویکھِیں ساںجھ دی کر سںگّ ویکھ ۔

ہَے ذمانا بدلدا سَۄ رںگّ بھاویں ٹھِیک ہَے

اِکّ مانو ذات٬ ناں کر نذر اَیںویں تںگّ ویکھ ۔

پھِر ن کھاوݨگے وگۄچے جِںدّ تیری دۄستا

ہتھّ پا لَے مِہنتاں دے پربتِیں نِرسںگّ ویکھ ۔

ہَے مُہبّت ہی سچائی جے دِلاں وِچ پْرِیت ہَے

کر مُہبّت ناں کِسے دا چِٹّ کالا رںگّ ویکھ ۔

جۄ لپھاپھے باذِییاں دے آسرے ہَے جی رِہا

جائ جِیوݨ Eس دا تے بھُّجدی ہَے بھںگّ ویکھ ۔

چُبھݨگے اِہ آپݨے ہی وِچّ پَیراں مِتّرا

راہ جاںدا جۄ کھلارے کںڈِّیاں دے ڈںگّ ویکھ ۔

رُۄپ گِرگٹ دا سدا اُس آدمی ہَے دھارِیا

ہۄر باہر اںدّرۄں جۄ ہَے وکھاںدا رںگّ ویکھ ۔

ہن مکھَۄٹے دھرم دے پائے پکھںڈّی مانواں

لۄک ٹھگّݨ دے انیکاں ورتدے اُہ ڈھںگّ ویکھ ۔

ویکھ پْرِیتاں سلّ اُٹھدے کَیدواں نُۄں وِیرنۄ

پا وِچھۄڑے دۄ دِلاں وِچ ماردے کی لںگّ ویکھ ۔

پْریم کرنا گلّ وکھری تاں نہِیں بھگتی اِہ ہَے

پھیر کِئۄ کر سادھُۄیاں دے ست نِ ہُںدّے بھںگّ ویکھ۔

ہَے کہاݨی اجب ساڈی سمجھ دے میّار دی

مال دَۄلت پْریم دے نُۄں آکھدے نیں نںگّ ویکھ ۔

***

تیرے آوݨ دی کھُشی دِل چُںگِّییاں بھردا پھِرے

الوللّی گلّ جِیکݨ بالکا کردا پھِرے ۔

ناں کدی جِو شبد پُۄرے لبھّدے اݨجاݨ نُۄں

بۄل بۄلے گھٹّ چھالاں پُّٹھِییاں بھردا پھِرے ۔

ہار جاپے جِتّ اُس نُۄں جِتّکے وی ہار ہی

آپ باذی جِتّکے اُہ آپ ہی ہردا پھِرے ۔

ناں گِلے ہی یاد کۄئی بھُلّ سِکوے وی گئے

اُہ جِویں کُربان وارے یار تے مردا پھِرے ۔

وِچ ہواواں اُڈّدا ہَے دِل اِویں مکھمُۄر ہۄ

جاپدا جِیکݨ کھُشی دی لہِر تے تردا پھِرے ۔

ماݨ متّا جاپدا وِچ آپ ہی گلتان ہۄ

پھیر جھُکدا سِیس سجدے یار دے دھردا پھِرے ۔

واردے ہاں یار دی ہر اِک ادا تے جان وی

پر ذمانا آشکی تۄں ہی جِویں ڈردا پھِرے ۔

بیکھتر ہۄ تھمّ تپدے پْرِیت والے چُمّدے

ناں اُڈِیکݨ دیر اَینی تھمّ وی ٹھردا پھِرے ۔

جان ہُۄلے جۄ مُہبّت وِچ اپݨے لکش دی

جِتّ لاڑی نُۄں سدا اُہ سُۄرما وردا پھِرے ۔

***

گُر بلی گۄبِںدّ ساتھۄں٬ تے بھُلائِیا ناں گِیا ۔

سچّ تے پروار وارے٬ پر مِٹائِیا ناں گِیا ۔

مِہر کرکے تار دِتّی٬ ہِںدّ ساری ستِ گُراں

کر شُکر تے سِیس سجدے٬ چۄں اُٹھائِیا ناں گِیا

اُلجھِیا ہَے پھیر دھںدّا٬ ہِںدّ اںدّر دھرم دا

لِیڈراں تۄں ایکتا دا٬ گِیت گائِیا ناں گِیا ۔

دیش سی آذاد ہۄئِیا٬ کر کئی کُربانِییاں

مگر لۄٹُۄ لِیڈراں تۄں٬ ہی بچائِیا ناں گِیا ۔

دیش تۄں کُربان ہۄگے٬ بھگت ورگے سِںگھّ جۄ

کٹ گِیا پر سِیس جبراں٬ تۄں نوائِیا ناں گِیا

رُسِّیا ہَے یار ساتھۄں٬ ناں منِیچے کی کراں

رُسّکے ساتھۄں گِیا جۄ٬ دِل منائِیا ناں گِیا ۔

واٹ لمّی سُنّ رستے٬ دھُںدّلی جِئۄ کہِکشاں

گھر تِرے دا مالکا٬ ٹیوا لگائِیا ناں گِیا ۔