اۄدرے نیں چاء تُدھ بِن٬ آ ذرا تُۄں مُسکرا

تھکّگے اکھّاں دِ پۄٹے٬ اَۄںسِییاں راہاں چ‘ پا۔

لگّ رہِییاں نیں اُڈِیکݨ, راہ تے اکھّاں جِویں

لںگھِّیا جِتھّۄں بدردی٬ سی وِچھۄڑے پھٹّ لا۔

پِیںگھ سترںگّی جِویں ساں٬ سںگّ تیرے جھُۄٹدے

تۄڑکے تُۄں تُر گِئۄں تے٬ رںگّ سبھۄ اُڈ گِیا۔

رات جِیکݨ کر رہی ہَے٬ بس اُڈِیکاں تیرِییاں

گگن دی تھالی چ‘ دِیوے٬ تارِیاں دے جگمگا۔

تُر گِئۄں پردیس نُۄں ہی٬ تُۄں کماوݨ دَۄلتاں

آپݨے ہۄئے بگانے٬ چھڈّ سائِیا وی گِیا۔

اۄدرے گھربار سارے٬ ہن تِرے بِن جاپدے<

جِہڑِییاں گلّاں سُرجِیت پاتر نُۄں ساہمݨے بِٹھا کے کَیمرے اگّے ساںجھِییاں کرنِییاں سی٬ اجّ لِکھ کے کر رِہا ہاں۔ اُہ گلّاں جۄ ہسّ کے کرنِییاں سی٬ ہُݨ بھرے ہۄئے من نال کر رِہا ہاں۔ ’ہَے‘ تۄں ’سی‘ ہۄݨ کر کے اِہ بھاݨا ورتݨا ہی سی۔

پاتر تُردا وی سہِجے سی٬ لِکھدا وی سہِجے سی٬ بۄلدا وی سہِجے سی۔ اُہدی سمُچّی کوِتا تے وارتک وی سہِج نال اۄتپۄت سی۔ اُہدے لکھّاں پْرشںسّک سی تے ہن۔ اُنہاں وِچّۄں مَیں وی اِکّ ہاں۔ مَینُۄں وہِم ورگا وِشواس ہَے تے وِشواس ورگا وہِم کِہ اُہدے اِہۄ جِہے شِئر وی مَینُۄں ذُبانی چیتے ہن جۄ بہُتِیاں نُۄں پتا نہ

(’گلۄبل پںجّابی‘ دے پاٹھکاں لئی پْرۄ: شمشیر سِںگھّ سںدھُّۄ دِییاں ’رَۄشنی دی بھال‘ وِچّۄں۔)

کِرن تیری مَیں ہاں میرے سُۄرجا

ہۄ سکاں ناں مَیں کدی تَیتھۄں جُدا۔

جا وسیں تُۄں دھرت دے اُس پار

جے اِس جگہا تے نہیر جاوے تُرت چھا۔

ہر سویرے آ لویں تُۄں سار پھِر

ہر ترپھ تۄں نہیرِیاں نُۄں دیں بھجا۔

دھرت ساری نِگھّ تیری ماݨدی

سرد ہۄئے رُخ تُۄں سارے دیں مگھا۔

ہسرتاں دی ہر کلی پھِر کھِڑ پوے

رُۄپ نِکھرے رَۄشنی تیری `چ نہا۔

تپش تیری رُۄہ وی بخشے پھیر تۄں

کَیلگری (شمشیر سِںگھّ سںدھُّۄ) رائیِٹرذ پھۄرم٬ کَیلگری دی اِکتّرتا٬ کائۄُںسل آپھ سِکھّ اَۄرگنائیِذیشنذ نارتھ اِیسٹ کَیلگری دے ہال وِچّ سنِچّروار 3 اکتُۄبر٬ 2009 نُۄں شمشیر سِںگھّ سںدھُّۄ اتے سبا سلیخ دی پْردھانگی ہیٹھ ہۄئی۔ اِکتّرتا وِچّ تِنّ مَیمبراں نُۄں اُہناں دِییاں وِشیش سیواواں لئی سنمانِت کِیتا گِیا۔ سٹیج سکتّر دی ذُمّیںواری سُرِںدّر سِںگھّ ڈھِلۄں اتے جسّ چاہل نیں نِبھائی۔ پِچھلے مہِینے دی رِیپۄرٹ پڑھی اتے پروان کِیتی گئی۔
رائیِٹرذ پھۄرم دا مُکھّ اُدیش کَیلگری نِواسی پںجّابی٬ ہِںدّی٬ اُردُۄ تے اںگّْریذی دے ساہِت پْریمِییاں تے لِکھارِییاں نُۄں اِکّ م