(’گلۄبل پںجّابی‘ دے پاٹھکاں لئی پْرۄ: شمشیر سِںگھّ سںدھُّۄ دِییاں ’رَۄشنی دی بھال‘ وِچّۄں۔)

کِرن تیری مَیں ہاں میرے سُۄرجا

ہۄ سکاں ناں مَیں کدی تَیتھۄں جُدا۔

جا وسیں تُۄں دھرت دے اُس پار

جے اِس جگہا تے نہیر جاوے تُرت چھا۔

ہر سویرے آ لویں تُۄں سار پھِر

ہر ترپھ تۄں نہیرِیاں نُۄں دیں بھجا۔

دھرت ساری نِگھّ تیری ماݨدی

سرد ہۄئے رُخ تُۄں سارے دیں مگھا۔

ہسرتاں دی ہر کلی پھِر کھِڑ پوے

رُۄپ نِکھرے رَۄشنی تیری `چ نہا۔

تپش تیری رُۄہ وی بخشے پھیر تۄں

بیہِساں وِچّ جِںدّ دیویں پھیر پا۔

نِگھّ تیری رُۄہ `چ میری وسّدی

پِیار میرے بݨکے سُۄرج جگمگا۔