جُلائی دا مہِینا سی کدے کݨِییاں دی کِݨمِݨ تے کدے تیج مِیںہ دا چھڑاکا پَے رِہا سی۔ میرے گُیاںڈھ تۄں میری دراݨی٬ جۄ میری سہیلی تے بھَیݨ وی بݨی ہۄئی سی٬ میرے کۄلھ آئی۔ کہِݨ لگّی بھَیݨے آپݨے پِںڈّ وِچّۄں ہیمکُںٹّ ساہِب دی یاترا لئی 15/20 شردھالُۄ جا رہے ہن۔ اُنہاں وِچّ چاچا جی اتے چاچی جی وی جا رہے ہن۔ مَیں وی اُنہاں دے نالھ جا رہی ہاں۔ مَیں تَینُۄں کہِݨ آئی ہاں کِہ تُۄں وی ساڈے نالھ چلّ۔ آپݨا دۄہاں دا ساتھ ودھِییا رہیگا۔ جدۄں اسِیں گلّاں کر رہِییاں سی تاں میری سسّ (بی جی) وی سُݨ رہے سن۔ جدۄں میری سہیلی چلی گئی تاں اُنہاں نیں مَینُۄں پُچھِّیا کِہ پُتّ اُہ کی کہِںدّی سی؟ مَیں دسِّیا تاں اُہ کہِںدّے پُتّ ہیمکُںٹّ جاݨ لئی تاں میرا وی بہُت دِل کردا ہَے۔ تیری چاچی نالھ میرا وی ساتھ بݨ جائیگا۔ مَیں کِہا بی جی نیکی کی تے پُچھّ-پُچھّ کے٬ تُسِیں وی چلّۄ۔ اِہ تاں ہۄر وی ودھِییا گلّ ہَے۔ اُہ کہِںدّے پر آپاں دۄہاں وِچّۄں اِکّ نُۄں تاں گھر رہِݨا پئیگا۔ باکی گھر دِیاں دا رۄٹی ٹُکّ وی کرنا ہۄئِیا۔ مَیں کِہا کِہ بی جی ہُݨ سببّ بݨِیاں ہۄئِیا ہَے اتے پِںڈّ دا ساتھ ہَے۔ ہُݨ تُسِیں ہۄ آئۄ۔ مَیں پھِر درشݨ کر لاںگی۔

سۄ بی جی یاترا اُتّے چلے گئے اتے ہفتے پِچھّۄں واپس آئے۔ اُہ بہُت کھُش سن۔ مَینُۄں کہِںدّے پُتّ تُۄں وی جرُۄر جاوِیں۔ بہُت سۄہݨی تھاں ہَے۔ مَیں اُس دِن تۄں ہی آپݨے من وِچّ اِچھّا پالھ لئی کِہ ہیمکُںٹّ ساہِب دے درشن جرُۄر کرنے ہن۔ کۄئی سال کُ پِچھّۄں٬ 1995 دا اگست دا مہِینا سی۔ مَیں اُس سمیں آپݨے بچِّیاں دی چںگّی پڑھائی کھاتر اُنہاں نالھ چںڈِّیگڑھ رہِںدّی سی۔ میری دُۄر دی رِشتیداری وِچّۄں لگدے میرے اِکّ بھُۄیا جی میر گُیاںڈھ ہی رہِںدّے سی۔ اِکّ دِن مَینُۄں اُنہاں نیں پُچھِّیا٬ “ہرجی (ہرجۄگِںدّر) آپاں ہیمکُںٹّ ساہِب چلِّیئے۔” سُݨکے مَینُۄں تاں چڑھ گِیا چاء۔ اسِیں اگلے ہفتے دا ہی جاݨ دا پْرۄگرام بݨا لِیا۔ ساڈے نلھ دۄ کاراں ہۄر وی جا رہِییاں سن۔

سپھر تۄں پہِلی رات مَیں پل وی ناں سُتّی۔ ساری رات مَیں پاسے ماردِیاں کڈھّی۔ میرا دِل ہیمکُںٹّ جاݨ لئی بہُت اُتاولا سی۔ دِل کہے میرے کھمبھّ ہۄݨ اتے ہُݨے اُڈاری مار پہُںچّ جاواں بابِیاں دے دُیار۔ اِس دے نالھ-نالھ میرے من اںدّر ڈر اتے کھُشی دے بلبلِیاں نیں یُدھّ چھیڑِیا ہۄئِیا سی۔ ڈر٬ کِہ کہِںدّے ہن اُتھّۄں دا رستا بہُت مُشکل ہَے اتے اُتّۄں چڑھائی وٹّ کڈھّ٬ مَیں سپھر کِویں پُۄرا کراںگی۔ کھُشی٬ کِہ بابِیاں دے چرن چھۄء اُس پوِتّر دھرتی دے درشن آپݨِییاں اکھّاں نالھ کر سکاںگی۔ سویر مساں ہۄئی۔ مَیں اُٹھّی٬ نہا دھۄ کے پاٹھ کِیتا تے آپݨی 11/12 سال دی بیٹی نُۄں اُٹھائِیا جِس نُۄں مَیں آپݨے نالھ لَے کے جاݨا سی۔ اسِیں لۄڑِیںدا سامان آپݨے بَیگ وِچّ پا کے تِیار ہۄ گئیِیاں۔ ڈۄر بَیلّ وجّی تاں مَیں بھجّ کے درواجا کھۄہلِیا۔ اگّۄں بھُۄیا جی بۄلے کِہ بئی تِیار ہۄ تے مَیں کِہا ہاں بھُۄیا جی بِلکُلّ تِیار-بر-تِیار۔

اسِیں چںڈِّیگڑھ تۄں ناڈھا ساہِب گُردُیارے جا کے سِیس نِوائِیا اتے اگّے چالے پا دتّے۔ تھۄڑھی دیر پِچھّۄں پہاڑاں دی چڑھائی شُرُۄ ہۄ گئی۔ پہِلاں تاں مَیں ٹھِیک ٹھاک بَیٹھی رہی پر جدۄں جِیادا چڑھائی آئُݨ لگّی تاں مَینُۄں ڈر جِہا لگّݨ لگّا۔ پھیر بسّ واہِگُرُۄ دا جاپ آرمبھّ کر دِتّا۔ جدۄں اسِیں رِشِیکیس ٹپّ گئے مَیں اِس دُنِیاں دِییاں سارِییاں لالساواں بھُلّ گئی۔ میرا دھِیان شُںدّر وادی دے لُبھائُݨے رںگّاں نیں مۄہ لِیا۔ سڑک دے نالھ-نالھ گںگّا ندی آپݨے رںگّ وِچّ مست راگ الاپدی کدے سڑک دے نیڑے آ جاںدی اتے کدے دُۄر ہۄ جاںدی۔ سڑک دے کُۄہݨی مۄڑ دیکھ کے کھِیال آئُںدا کِہ کار ایتھۄں دی کِویں لںگھّیگی۔ ہر تھاں تے ہی نذارا وِلکھّݨ سی۔ دیکھ-دیکھ کے سۄچ ہَیران ہۄ رہی سی کِہ سچّے ستِگُر نیں رچنا کِس ترہاں دی بݨائی ہَے۔ اُچّے پربتاں نُۄں دیکھ-دیکھ اتے گںگّا دے گِیت سُݨ-سُݨ کے من گدگد ہۄ اُٹھِّیا۔ اُچِّییاں چۄٹِییاں والھے پہاڑاں وِچّۄں گِردے جھرنِیاں دی چھاں-چھاں اِس ترہاں انُبھو ہۄ رہی سی جِویں کِہ اُہ ساگر شہُ ولّ جا رہی گںگّا نُۄں پُکار کر رہے ہۄݨ کِہ اُہ اُنہاں نُۄں وی نالھ لَے چلّے۔

اسِیں شام نُۄں گۄبِںدّ گھاٹ پہُںچّ گئے۔ جِتھّۄں گںگّا ندی سانُۄں بِلکُلّ نیڑے دِکھائی دے رہی سی۔ سویرے جلدی اُٹھّ کے اسِیں ٹُۄٹِییاں تے اِشنان کِیتا اتے اگلی یاترا لئی تِیار ہۄ گئے۔ جدۄں اسِیں گۄبِںدّ گھاٹ تۄں تُرنا سی تاں سانُۄں کِہا گِیا کِہ جۄ رستے وِچّ چاہِیدا ہَے آپݨا سمان لَے لوۄ ۔ اسِیں دۄ-دۄ سۄٹِییا باکی تھۄڑا-بہُت کھاݨ دا سامان وگَیرا لَے لِیا۔ 1995 دے دِناں وِچّ گھٹّ لۄک ہی یاترا اُتّے جاںدے سن۔ میرے نالھ بھُۄیا جی دی لڑکی سی جۄ اُمر وچّ 20کُ سال دی ہۄویگی٬ اِشارا کر کے مَینُۄں کہِںدّی دِیدی آپاں برپھ نالھ ڈھکی اُس چۄٹی تے جاݨا ہَے۔ مَیں دیکھ کے گھبرا گئی اتے واہِگُرُۄ اگّے ارداس کِیتی کِہ ہے مالکا جِویں تُۄں سانُۄں ایتھے تکّ لَے کے آئِیا ہَیں اُویں ہی ہُݨ اگّے وی تُۄں ہی سہائی ہۄݨا۔ چلّۄ جی اسِیں گۄبِںدّ گھاٹ تۄں پُلھ پار کرکے اُپّر جاݨ لئی تِیار ہۄ گئے۔ ساری سںگّت سلاہ کرن لگّی کِہ کی کھچّر دی سواری لَیݨی ہَے جاں تُر کے جاݨا ہَے۔ مَیں کِہا کِہ بھُۄیا جی جے تُسِیں تُر کے چلّۄگے تاں مَیں وی تُر کے ہی جاواںگی۔ مَیں آپݨی بیٹی نُۄں کھچّر اُتّے بٹھا دِتّا۔ مَیں اتے بھُۄیا جی دِییاں بیٹِییاں نیں تُرنا شُرُۄ کر دِتّا۔

پہِلاں تاں مَینُۄں اِںجھ لگِّیا کِہ میرے کۄلۄں چڑھائی نہِیں چڑھی جاݨی۔ پر جدۄں چڑھائی شُرُۄ ہۄئی آپݨے آپ ہی من وِچّ ستِنام واہِگُرُۄ دا جاپ آرمبھّ ہۄ گِیا۔ پتا وی ناں لگِّیا کِہ کدۄں چڑھائی دا بھَیء لاپتا ہۄ گِیا اتے کُدرت دے رُۄپ وِچّ اُس داتے دے ترہاں-ترہاں دے رںگّ نذارے اکھّاں نُۄں پِیارے لگّݨ لگّے۔ تے من وِچّ کوِتا نیں مستی دِتّی کِہ کُجھّ دُراڈے اُچّ چۄٹِییاں برپھاں دے نالھ بھرِییاں۔ چِٹّا شال جِویں لَے کھڑِییاں٬ اِںدر دے کھاڑے دِییاں پرِییاں۔ من وِچّ وِچار آئِیا٬ ’چھاتی نالھ لگاکے کِرناں ساگر امبّری اُڈِّیا٬ چۄٹی اُتّے بَیٹھا پاݨی٬ ایہۄ راگ الاپدا’۔ اُنہاں دے پَیراں وِچّ کُدرت دی وِچھائی ہۄئی کھِینکھابی ہرِیالی کارپٹ وی جی آئِیاں دا گِیت گا رہی سی۔ جدۄں اسِیں کِسے برپھِیلے پہاڑ کۄلھۄں دی لںگھّݨا تاں سرِیر نُۄں چھیڑ کے لںگھّدی ٹھںڈّی-ٹھںڈّی ہوا چںگّی-چںگّی لگّݨی۔ کدے-کدے راہ وِچّ بَیٹھ کے ساہ وی لَے لَیݨا تے پھِر اگّے تُر پَیݨا۔ من نُۄں سچّی-مُچِّیں اِںج لگّدا سی جِویں سمُچّی کُدرت نُۄں گلوکّڑی وِچّ لَے کے مَیں اُسدا متھّا چُمّ رہی ہۄواں۔ گُرُۄ نانک دیو جی دا شبد٬ ’بلِہاری کُدرتِ وسِیا تیرا اںتُّ ناں جائی لکھِیا‘ تن من وِچّ رچکے اِکّ-مِکّ ہۄئے رُۄہ نُۄں کھیڑے اتے سرُۄر وِچّ لَے گِیا۔

رستے وِچّ مَینُۄں اِکّ بِیبی مِلھی جۄ ہیمکُںٹّ تۄں ہیٹھاں نُۄں جا رہی سی اتے مَینُۄں اِکّ رجّے پُجّے گھر دی کۄمل لڑکی وجۄں جاݨدی سی۔ اُہ مَینُۄں کہِݨ لگّی اگّے پَیںڈا بڑا کٹھن ہَے٬ تھکّ جاویںگی٬ چںگّا اِہۄ ہی ہَے کِہ سواری لئی کھچّر کرلَے۔ شِشٹاچار دے ناتے مَیں کِہا تیری گلّ ٹھِیک اےَ۔ پر میرا دِل کُجھّ ہۄر ہی کہِ رِہا سی٬ ’جِسدا من جۄت سرُۄپ نالھ جُڑِیا ہۄوے اُس واستے کِہڑِییاں چڑھائیِیاں٬ کِہڑِییاں اُچائیِیاں تے کِہڑِییاں تھکائیِیاں؟‘ اُس ویلھے مَیں جِس اوستھا وِچّ سی٬ مَینُۄں جۄ نجارا آ رِہا سی اُہ مَیں ہی جاݨدی ساں۔ اُس آنںدّ نیں شبداں دے ورنݨ وِچّ کدۄں آئُݨَے تے کِویں آئُݨَے؟ میرا تاں دِل لۄچدا سی کِہ اِتھّے ہی کِسے گُپھا وِچّ چَۄکڑی مار کے پکّی ہی رہِ پواں۔ پر …۔ اسِیں 13 کِلۄمِیٹر دی چڑھائی چڑھ کے گۄبِںدّ دھام پہُںچّ گئے۔

اُتھّے جا کے ساڈے ساتھِییاں نیں دۄ تِنّ کمرے لَے لئے۔ اُنہاں دی سپھائی ٹھِیک نہِیں سی۔ مکّڑِییاں دے جالھے وگَیرا لگّے ہۄئے سن۔ پر اݨسردے نُۄں کُجھّ ناں کُجھّ تاں کرنا ہی پَیݨا سی۔ میری بیٹی ڈر رہی سی کِہ ممّاں کۄئی بھُۄںڈ آ جاویگا۔ پر مَیں کِہا کِہ ربّ-ربّ کرکے سَۄں جا کُجھّ نہِیں ہُںدّا۔ کمرے وِچّ اِکّ باری سی جِس وِچّۄں برپھ نالھ ڈھکے ہۄئے چاںدی رںگّے پہاڑ نذر آ رہے سن۔ چںدّ چانݨی رات اِہناں اُتّے ہۄر وی سۄنے تے سُہاگے دا کمّ کر رہی سی۔ چنّ بدّلاں نالھ لُکݨ مِیچی کھیڈ رِہا سی۔ وِچّۄں ہی کدے-کدے اُہ سانُۄں وی جھات آکھ جاںدا۔ کُدرت دے اِہ کلۄل دیکھدِیاں پتا ہی نہِیں لگّا کدۄں نِیںد آ گئی۔

پھِر اُہلے ہۄ گئی رات سی٬ سںدّلی ہۄئی سویر۔ چانݨ سارے پسرِیا٬ ہۄئِیا دُۄر ہنیر۔ پہاڑی پںچھِّییاں نیں آپݨے راگ الاپݨے شُرُۄ کر دِتّے۔ سارے یاتری اُٹھ گئے۔ ساڈی سںگّت چھیتی-چھیتی تِیار ہۄ گئی تاں کِہ سمیں سِر ہیمکُںٹّ ولّ جائِیا جاوے۔ تُرن ویلھے دیکھِیا کِہ آسمان وِچّ بدّلھاں نیں جھُرمٹ پائِیا ہۄئِیا ہَے شائِد مِیںہ پویگا۔ سارِیاں نیں سلاہ کِیتی کِہ آپاں ہُݨ کھچّراں لَے لئیِئے۔ کلّہ دے وی تھکّے ہۄئے ہاں تے اُپّر جاݨ لئی چڑھائی وی تِکھّی ہَے۔ سارے اِس وِچار نالھ سہِمت ہۄ گئے۔

اجے اسِیں تِنّ کُ کِلۄمِیٹر ہی گئے ہۄواںگے کِہ کِݨ مِݨ شُرُۄ ہۄ گئی۔ اُچائی ذِیادا ہۄݨ کرکے گھۄڑے اتے کھچّراں چںگّی ترہاں نہِیں چلّ رہِییاں سن۔ اُنہاں دے مالکاں نیں کِہا کِہ آگے چڑھائی ذِیادا ہَے٬ مِیںہ پڑ رہا ہَے جانور کا پائۄں پھِسل رہا ہَے٬ ہم آگے نہِیں جا سکتے۔ کِسے جانور کا نُکسان ناں ہۄ سکتا ہَے۔ سۄ اسِیں ادھّ وِچّ ہی گھۄڑے کھچّراں تۄں اُتّر گئے۔ اجے تِنّ کِلۄمِیٹر دا ہۄر سپھر رہِںدّا سی۔ مَیں آپݨی بیٹی نُۄں کاںڈی وِچّ بَیٹھا دِتّا۔ کاںڈی – جۄ آدمی دی پِٹھّ اُتّے اِکّ ٹۄکری لگّی ہُںدّی ہَے۔ مَیں ہَۄلھی-ہَۄلھی اگّے تُردی گئی اتے نالھ-نالھ ہی چۄٹِییاں دے برپھ لدّے تِکھّے نَیݨ نکش ماݨدی گئی۔ کدے-کدے مَیں ڈُۄںگھِییاں کھڈّاں نُۄں وی دیکھ لَیںدی۔ اسِیں سارے 11 وجے دے کرِیب گُرُۄ دے دربار پہُںچّ گئے۔ اُتھّے جا کے سبھ تۄں پہِلاں کُںڈّ وِچّ اِشنان کِیتا۔ جدۄں پہِلی ڈُبکی لائی تاں سارے سرِیر وِچّ کمبّݨی چھِڑ گئی۔ بسّ پھیر واہِگُرُۄ-واہِگُرُۄ کردِیاں پُۄرا اِشنان کِیتا تے دربار ساہِب وِچّ جا کے گُرُۄ نُۄں متھّا ٹیکِیا۔ کِئُںکِہ اُتھّے 12 وجے تۄں پہِلۄں سماپتی دی ارداس ہۄ جاںدی ہَے۔ اُس تۄں پِچھّۄں پھیر اُتھّۄں ہی اُنہاں ستّاں چۄٹِییاں دے درشن کِیتے جِنہاں وِچّۄں چشمے پھُٹّ کے تے جھرنِیاں دا جل آ کے اُس کُںڈّ وِچّ پَے رِہا سی۔ اُتھّۄں وِہلے ہۄ کے اِکّ ویر پھِر ستِگُرُۄ دے چرناں وِچّ آپݨا سِر جھُکائِیا۔

کُدرت دے رںگّلے رُۄپ دا سُہپّݨ ماݨدے ہۄئے اسِیں واپس چالے پا دِتّے۔ میری بیٹی مَینُۄں کہِݨ لگّی کِہ ممّاں مَیں نہِیں ہُݨ کاںڈی تے بَیٹھݨا۔ مَینُۄں ڈر لگّدا ہَے اتے نالھے چکّر آئُںدے ہن۔ مَیں کِہا چلۄ پھیر تُر کے چلّدے ہاں۔ پر آسے پاسے بِلکُلّ نہِیں دیکھݨا۔ بسّ آپݨے پَیراں ولّ ہی دیکھ کے اگّے تُری جاݨا ہَے۔ اسِیں 6 کِلۄمِیٹر چلّ کے نِیچے گۄبِںدّ دھام پہُںچّ گئے۔ ساڈے نالھ دے ساتھی کہِںدّے کِہ آپاں ہُݨ گھۄڑے لَے لئیِئے۔

گۄبِںدّ گھاٹ تۄں اگّے جاݨ وِچّ سماں بچ جاویگا تے آپاں چںڈِّیگڑھ نُۄں جلدی چالے پا دیواںگے۔ گھۄڑے والھے نالھ گلّ کِیتی تاں اُس نیں سارِیاں لئی سواری دا پربںدھّ کر دِتّا۔ جِس گھۄڑی اُتّے مَیں چڑھنا سی اُسدا مالک شۄہلے پھِلم دا ڈائِلَۄگ مار کے کہِںدّا٬ “ارے بسںتّی تُۄں بسںتّی کۄ بٹھا لے”۔ اِہ سُݨ کے سارے ساتھی ہسّݨ لگّ پئے۔ واپسی سمیں مَینُۄں اُس گھۄڑی دی سواری بہُتی چںگّی نہِیں لگّی۔ کِئُںکِہ جدۄ تاں گھۄڑی دی سواری ہُںدّی سی اُدۄں تاں چںگّا لگّدا سی پر وِچّ-وِچّ جدۄں اُتّر کے پَیدل تُرنا پَیںدا سی تاں بہُت اَۄکھا لگّدا سی۔ دُۄسرا گھۄڑی رستے دے نالھے والھے کِنارے نالھ چلّدی سی۔ ایتھے مَینُۄں آپݨی بھَیݨ دی کہی ہۄئی گلّ یاد آ گئی٬ جِہڑی میرے تۄں پہِلاں ہیمکُںڈّ ساہِب دی یاترا کرکے گئی سی۔ اُسدا کہِݨا سی کِہ بھَیݨے کھچّراں رسدے دے کھڈّ والھے کِنارے نالھ چلّدِییاں ہن۔ جدۄں اِس وارے مَیں بھائی نُۄں کِہا بئی اِس نُۄں دُۄسرے پاسے کر تاں کہِںدّا آرام سے بَیٹھ جائۄ کُچھّ نہِیں ہۄتا۔ بھَیݨ نیں اگّے دسِّیا سی کِہ مَیں تاں ربّ اگّے ہتھّ جۄڑے تے ارداس کِیتی کِہ بابا جی مَینُۄں اِس وار سہی سلامت لَے چلّۄ مَیں مُڑکے ایدھر مُۄںہ نہِیں کردی۔ میرے گۄبِںدّ میری تاں اِہ پہِلی تے آکھری یاترا ہَے۔

میرے من وِچّ بھَیݨ دی کہی ہۄئی گلّ یاد آئی تاں مَیں وی کِہا کِہ بائی جی یہ گھۄڑی کِنارے پے کِئۄں چلتی ہَے؟ تاں اُہ کہِںدّا کِہ اِن کی آدت بݨ گئی ہَے۔ کِئُںکِہ دُۄسری ترف تۄ لۄگ چلتے ہَیں۔ اِس لئی یہ پھِر ایک سائیِڈ پے ہۄ جاتی ہَیں۔ آپ چِںتّا متّ کرۄ۔ مَیں کِہا میری چِںتّا تۄ میرے گۄبِںدّ کۄ ہَے میرے کۄ نہِیں۔ اسِیں گۄبِںدّ گھاٹ پہُںچّے تاں گھۄڑی تۄں اُتّرے لتّاں دا بُرا ہال سی۔ اِںجھ لگّدا سی جِویں دھرتی اُتّے کھڑھا ناں ہۄ ہۄوے۔ پر پھیر ہَۄلھی-ہَۄلھی سبھ ٹھِیک ہۄ گِیا۔ گُردُیارا گۄبِںدّ گھاٹ آ کے گُرُۄ دے اگّے متھّا ٹیکِیا اتے اُس دا وار-وار شُکرانا کِیتا۔ جِس نیں ہتھّ دے کے ساڈی رکھِّیا کِیتی اتے سانُۄں آپݨے پَیراں اُتّے تۄر لَے کے گئے۔ واپس آ کے آپۄ آپݨِییاں کاراں وِچّ بَیٹھے اتے چںڈِّیگِیڑھ واستے چالے پا دِتّے۔ اُپّرۄں مِیںہ دی جھڑی لگّ گئی۔ رستے وِچّ اُس داتے دِییاں سِفتاں دے اِلاہی درشناں دِییاں جھلکِییاں آپݨے مناں وِچّ سمبھّالھ لئیِیاں۔ باہر کُدرت وِچّ مِیںہ دی جھڑی اتے من اںدّر اُس داتے دِییاں سِپھتاں دی رہِمت برسدی رہی۔ واپِس آئُںدے سمیں کُجھّ سمیں لئی اسِیں پائُںٹا ساہِب وی رُکے۔ اِہ گُردُیارا دسویں پاتِشاہ دا ہَے جۄ اِکّ بڑی ہی رمݨِیک جگہا اُتّے ندی دے کِنارے ہَے۔ اُس تھاں دے جِیء بھر کے درشن کِیتے۔ پھِر سِدھّے چںڈِّیگڑھ آپۄ آپݨے گھر پہُںچّ گئے۔ مَیں تاں گھر پہُںچّ کے وی کئی دِن اُنہاں ندِییاں٬ نالھِیاں٬ چشمِیاں٬ جھرنِیاں تے پہاڑاں نالھ گلّاں کردی رہی۔ جِہڑے کے میری یاد وِچّ اجے وی اُکّرے ہۄئے ہن۔ ہُݨ وی جدۄں مَیں نِتّنیم کرن بَیٹھدی ہاں آپݨی سُرتی نُۄں ہر پاسے تۄں سمیٹ کے ہیمکُںٹّ دی یاترا نالھ جۄڑ لَیںدی ہاں۔ اُہ کِہۄ جِہی سُلکھّݨا سماں سی جدۄں اسِیں ہیم کُںٹّ ساہِب دے درشناں لئی گئے سی!