
पाल सिंघ पंछी दा नां सुणदिआं ही कंनां विच सारंगी दीआं चीकदीआं सुरां, ढड्ड दी टुनकार, गाइकां दीआं हेकां ते पंछी जी दे विखिआन गूंजण लग्गदे हन। इंनहां साज़ां, अवाज़ां ते विखिआनां विच बेजोड़ ते लासानी सी पाल सिंघ पंछी दा ढाडी जत्था। रंग बंनह दिंदी सी जत्थे दी गाइकी, कील के रख्ख दिंदे सन पंछी जी दे विखिआन। जित्थे इस जत्थे दा दीवान लग्गणा हुंदा, लोकां विच भारी उतशाह हुंदा, लोक बेसबरी नाळ उडीक करदे, समे तों पहिलां आपणे कंमकार विउंत लैंदे ते विहले हो जांदे सन। इस तरहां सुरोतिआं दीआं भीड़ां दीआं भीड़ां जुड़दी
सिख्ख इतिहास विच्च दसंबर 20 तों 27 तक दा इक्क हफता लहू भिज्जीआं लासानी कुरबानीआं ते अदुत्ती शहादतां दा हफता मंनिआ जांदा है। इस नूं शहीदी साता आखिआ जांदा है। 20 दसंबर नूं अनंदपुर छड्डणा, 21 दसंबर नूं सरसा नदी उत्ते भिआनक जंग, गुरू जी दे परिवार दा खेरूं खेरूं होणा, 22 दसंबर नूं चमकौर दी गहड़ी विच्च वड्डे साहिबज़ादे, अजीत सिंघ ते जुझार सिंघ दी शहीदी, 23 तों 26 तक चार दिन छोटे सहिबज़ादे जोरावर सिंघ ते फतेह सिंघ नूं सरहंद दे हाकमां वल्लों तरहां तरहां दे तसीहे, डरावे ते लालच, अंत 27 दसंबर 1704 नूं नीहां विच्च
मेरे पोते हरमन दी सधारन चैकिंग लई असीं 29 जुलाई 2009 नूं हसपताल लै के गए सां। सारा परिवार हसपताल विच्च सी। असीं उस दे रूम विच्च बैठे सां। सानूं किसे गल्ल दा कोई भेत नहीं सी। दिने तिंन वजे डाकटर आइआ, उसने दस्सिआ, “हारट मिल गिआ है”। तिआर रहिण लई सानूं आख दित्ता। डाकटर दे अचानक इह बोल सुणदिआं साडे दिल हिल्ल गए। साडे कमरे विच्च जिवें बंब फटिआ होवे। मनां विच्च जिवें बिजली फिर गई होवे। इस घड़ी दी भावें सानूं बेसबरी नाल उडीक सी पर इह पता नहीं सी कि अज्ज ही दिल मिल जाण दी सूचना मिल जाणी है। असीं तां अवेसले सां
डा. सुखदेव सिंघ झंड विदवता दीआं उच्चीआं डिगरीआं ते वड्डीआं पदवीआं दा मालक है। उह बाइओकैमिसटरी विच ऐम्म.ऐस्स.सी. अते लाइब्रेरी ऐंड इनफ़रमेशन साइंस विशे विच मासटर ते पी.ऐच्च.डी. डिगरी होलडर है। उह लोक-चकिसता विगिआनी, पंजाबी, हिंदी, अंगरेज़ी, उरदू ते फ़रैंच बोलीआं दा विदवान, निपुंन लेखक ते सुलझिआ पत्तरकार है। टोरांटो दी कोई सभा होवे: धारमिक, समाजिक, साहितक जां सीनीअर कलब्बां दीआं मीटिंगां, हर सभा विच डा. सुखदेव सिंघ झंड आपणी मिकनातीसी शखसीअत, लिआकत ते सदाकत दुआरा विशेश ते महान हुंदा है। हर सभा दी रिपोरट त
मेरे पोतरे हरमन सिंघ दा जनम 9 मई 1996 नूं कनेडा दे शहिर बरैंपटन विच्च होइआ। उस दे दिल बदलण दी कहाणी साल 2008 तों अरंभ हुंदी है। उदों उस दी उमर 12 साल अते उह सत्तवें गरेड विच्च पहड़दा सी। मुढ्ढले इनहां सालां विच्च उस दी सिहत चंगी सी। सरीर आम नालों रता कु मोटा सी पर उह बहुत चुसत सी ते उस दे शौक बहुत पिआरे सन। सरीर दा विकास हो रिहा सी। सकूलों आ के अकसर उह खेडां विच्च मगन रहिंदा जां भारे-भारे कंम करदा। हरमन दा भार अचानक घटण लग्ग गिआ। थकावट होण लग्ग गई, साह चहड़न लग्ग पिआ। खुराक वी घट गई। वेखदे वेखदे इह ग
जनम ते माता पिता: नौंवें पातशाह गुरू तेग बहादर साहिब दा जनम छेवें पातशाह गुरू हरिगोबिंद साहिब ते माता नानकी दे घर इक्क अपरैल संन 1621 नूं, गुरू के महिल अंम्रितसर विच्च होइआ। गुरू हरिगोबिंद साहिब दे तिंन महिल (पतनीआं) सन: माता दमोदरी जी, माता महां देवी जी अते माता नानकी जी। माता नानकी जी दे पंज पुत्तर ’ते इक्क पुत्तरी सी: बाबा गुरदित्ता जी, सूरज मल्ल, अणी राइ, अटल्ल राइ, गुरू तेग़ बहादर साहिब अते बीबी वीरो जी। तेग़ बहादर साहिब सभ तों छोटे सन।
शादी ते संतान: गुरू तेग बहादर जी दी 13 साल दी उमर वि ्
डाकटर हरबंस सिंघ इक्क अनोखा, निआरा ते पिआरा विअकती सी। जित्थे बहिंदा, खहड़दा जां बोलदा, रौणकां दीआं झड़ीआं लग्ग जांदीआं। उह बहुत मिलापड़ा, सुचेत ते सहियोगी भावना दा भर वगदा दरिआ सी। तुरे जांदिआं नूं मोह लैंदा। उह बहु-पख्खी विद्दिआ ते कई हुनरां दा माहर, उद्दमी, उतशाही ते मिहनती रुचीआं दा मालक सी। चोटी दे लेखकां, विगिआनीआं ते बुध्धीजीवी महिफलां विच्च आपणी सुळझी ते स्रेशट विच्चारधारा नाळ बोहड़ वांग छा जांदा। इसे कारण उस दी मित्तरता दी डोरी मनमोहक ते विशाल हुंदी गई।
मोगा शहिर विच्च भावें बहुत सारे घरां
धरती दे जिउंदे प्राणीआं विच्चों केवल मनुख्ख कोळ भाशा जां बोली है। बोली दुआरा हर मनुख्ख आपणे मन दे हाव भाव, खुशी गमी ते दुख्ख सुख परगट करदा है। बोली राहीं इक्क मनुख्ख दे दूजे मनुख्ख नाल सबंध जुड़दे हन ते विचार ते विहार दी सांझ बणदी है। अजोके जीवन दे हर खेतर विच्च जो वी विकास ते चानण दी लोअ दा पसारा है, इह सभ मनुख्ख दी बुध्धी दे नाल-नाल बोली दा ही क्रिशमा है।
बोलण नूं जां गल्लबात करन दे ढंग-तरीके नूं इक्क कला, हुनर जां आरट दे तौर उत्ते देखिआ-परखिआ जांदा है। किसे मनुख्ख दे जीवन दी सभ तों उत्तम, अहिम ते
पंजाब लई 19वीं सदी घोर संकटां ते संघरशां दी सदी है। इह उह समा सी; जदों इक्क पासे गोरिआं दी गुलामी दा जूळा उतारन लई कतारबंदी करन, दूजे पासे भारती समाज विचों अगिआनता, अनपहड़ता ते अंधविशवासां दा हनेरा दूर करन, उन्नहा विच सवैमान, अणख ते चेतना दी जोत प्रचंड करन अते तीजे ब्राहणवादी जोकां दी जकड़ विचों गुरदुआरे मुकत करन ते शुध सिख्ख-सिधांत ते पवित्तर गुर-मरियादा बहाल करन दी फिकरमंदी दे कारज सन। इंनहां घोर संकटां, औकड़ां ते भिआनक बिमारीआं तों कढ्ढण लई उदों दे समाज सुधारकां, प्रचारकां अते कौमी मरजीविड़ि
सदा बहार, टहिकदे, महिकदे, सुहिरद इनसान किरपाल सिंघ पंनूं नाल मुढ्ढले मिलाप दी रौचक कहाणी है। 1996 विच्च जदों मै पहिली वार कैनेडा गिआ तां उत्थे मैनूं कोई नहीं सी जाणदा। मेरे अंदर ओपरेपण दी कसक समाई होई सी। किसे नाल मेल जोल करन, सबंध जोड़न ते सांझ सथापत करन दी मेरे अंदर भुख्ख सी। इस विचार नाल मै आपणी इक्क कहाणी, इत्थों दी प्रसिध्ध अखबार ‘अजीत’ विच्च छपणी दित्ती। कहाणी छप गई ते नाळ ही मेल जोल दे बंद दुआर खुल्ल्ह गए। बंद दुआर की खुल्ल्हे इक्क नवां ते अनोखा संसार वस गिआ। कहाणी दे सबंध विच्च इक्क दिन मैनूं फोन आइ