سبھ کُجھ چھکݨ-چھکائُݨ والے سلاہُۄیاں تۄں کھہِڑا چھڈا کے

ماہراں دی رائ نال سُدھار کرن دی لۄڑ۔

اِس وِچّ کۄئی اتِکتھنی نہِیں کِہ دُنِییاں سُیاداں نیں پٹّی ہۄئی ہَے۔ اِکّ جِیبھ دے سُیاد کرکے اسِیں کِنِّییاں بِمارِییاں سہیڑ لَیںدے ہاں۔ جدۄں کۄئی بِمار پَے جاںدا ہَے تاں اُس نُۄں ڈاکٹر کُجھ چِیذاں ناں کھاݨ دی سلاہ دِںدّے ہن۔ پتا تاں مرِیذ نُۄں وی ہُںدّا ہَے کِہ جیکر اُہ چِیذ جِسدا پْرہیذ کرن نُۄں کِہا گِیا ہَے٬ کھادھی گئی تاں اُسدی کھَیر نہِیں پر آپہُدری جِیبھ لکھّاں یتناں دے باوجُۄد وی سمجھائِیاں نہِیں سمجھدی۔ لکھّ کۄشِشاں دے باوجُۄد وی بںدّا جِیبھ اگّے گۄڈے ٹیک دِںدّا ہَے۔ بسّ اِکّ وار کِسے چِیذ دا سُیاد پَے جاوے تاں اُس نُۄں چھڈّݨا اَۄکھا ہۄ جاںدا ہَے۔ وِیاہ-شادِییاں جاں پْرۄگراماں وِچّ بݨے گرم گرم پکَۄڑے جاں ٹِکِّییاں٬ دہِیں بھلِّیاں نُۄں دیکھ کے کِہڑی جِیبھ ہَے٬ جۄ للچائُںدی نہِیں؟ پھِر تاں بھاویں کِسے دا گلھ کھراب ہۄوے جاں پیٹ٬ بںدّا ’دیکھی جائۄُ‘ کہِ کے ٹُٹّ کے پَے جاںدا ہَے۔ کئی وار اجِہے مرِیذاں نال واہ پَیںدا ہَے٬ جِہڑے کہِݨگے٬ جی کھںگھّ تاں ہٹدی ہی نہِیں سی٬ مَیں تاں اکّ کے پھِر پکَۄڑے کھا ہی لئے۔ دیکھی جائۄُ٬ ڈاکٹر ساہِب بَیٹھے آ۔ کئی وار مَیرِج پَیلیساں جاں پْرۄگراماں وِچّ بَیٹھے کئی مرِیذاں دا پھۄن آئُںدا ہَے٬ “ڈاکٹر ساہِب پارٹی وِچّ بَیٹھے آں۔ مِتّر یار ذِد کری جاںدے آ۔ اُۄں تاں تُسی بںدّ کرائی ہۄئی اےَ٬ اِکّ-ادھّا پَیگّ جِہا لا لئیِئے۔ جے تُسِیں کہۄں تاں پی لئۄُں٬ نہِیں تاں رہِݨ دِنّے آں۔”

متلب کِہ اِکّ وار ڈاکٹر دے مُۄںہۄں ہی کڈھوائُݨا ہُںدّا ہَے۔ دُۄجے دِن کۄئی تکلِیپھ ہۄ گئی تاں اُسے مرِیذ نیں ڈاکٹر سِر بھاںڈا بھنّݨا٬ “تُسِیں ہی تاں کِہا سی جی٬ بئی لا لِیا اِکّ ادھّا۔” بھاو کِہ پْرہیذ کرن تۄں دُنِییاں بہُت بھجّدی ہَے۔ اِہی کارن ہَے کِہ ساڈے لۄکاں دا بِمارِییاں تۄں کھہِڑا نہِیں چھُٹّدا۔ مَیں اِتھّے اِہ گلّ وی لِکھ سکدا سی کِہ بِمارِییاں لۄکاں دا کھہِڑا نہِیں چھڈّدِییاں پر اسل گلّ اِہ ہَے کِہ لۄک بِمارِییاں تۄں کھہِڑا چھڈا کے راذی ہی نہِیں۔ کۄئی وی بِماری لَے لئۄ٬ شُۄگر٬ بلڈّ پْرَیشّر٬ یُۄرِک اَیسِڈ٬ تیذاب٬ اِہ سارِییاں ماڈرن منُکھّ دِییاں سہیڑِییاں ہۄئیِیاں ہی تاں ہن۔ کھاݨ-پِیݨ نُۄں کھُلّہا-ڈُلّہا٬ کمّ دا ڈکّا نہِیں تۄڑنا٬ گۄگڑاں ودھی جاںدِییاں ہن٬ بِمارِییاں لگّی جاںدِییاں ہن۔

وِیاہ-شادِییاں وِچّ اکسر جاݨ دا مَۄکا مِلدا رہِںدّا ہَے۔ لۄکاں ولّ دیکھ-دیکھ کے ہی چِتّ بھر جاںدا ہَے۔ کئی لۄکاں نیں تاں ڈھِڈّ نُۄں ڈھِڈّ نہِیں رُۄڑھی سمجھ رکھِّیا ہُںدّا ہَے۔ جۄ ہتھّ آئُںدا ہَے٬ تُنّی جاںدے ہن۔ اُہ اِہ نہِیں دیکھدے کِہ سرِیر نُۄں چلدا رکھّݨ لئی کِنّے کُ انّ پاݨی دی لۄڑ ہَے۔ بسّ جِنّے چِر تک اکھّاں دی بھُکھّ اتے جِیبھ دا سُیاد نہِیں مُکّدا٬ اُدۄں تک دبّی تُری جاںدے ہن۔ اُہناں وِچّ کئی تاں دُۄجے دِن ہسپتالاں وِچّ ہُںدّے ہن۔ کئی پھِر دُۄجے دِن کِسے ہۄر وِیاہ-شادی وِچّ ٹکّر جاںدے ہن۔ اجِہے لۄک اِکّ ناں اِکّ دِن ذرُۄر بِمار پَیںدے ہن۔ پھِر بِمارِییاں وی اجِہِییاں لگدِییاں ہن کِہ ڈاکٹر سارا کُجھ ہی چھُڈوا دِںدّے ہن۔ جِہڑے تاں ڈاکٹراں دے آکھے لگّ جاںدے ہن٬ اُہ بچ جاںدے ہن۔ باکی الّہا نُۄں پِیارے ہۄ جاںدے ہن۔

اِکّ تاں اجّکلّہ دے کھاݨے ذِیادا چٹپٹے اتے سُیادلے ہۄ گئے۔ اُہناں وِچلے ذرُۄری تتّ بِلکُل ختم ہۄ گئے ہن۔ بسّ سِرف سُیاد تک ہی سِیمِت ہن۔ اجِہے کھاݨے کھا کے اِکّ وار جِیبھ دا سُیاد تاں چکھّ لِیا جاںدا ہَے پر بائد اِکّ پچھتاوا ہی پلّے پَیںدا ہَے۔ اجِہے کھاݨِیاں تۄں سانُۄں گُرباݨی وی ورجِت کردی ہَے:

بابا ہۄرُ کھاݨا کھُسی کھُیارُ۔۔

جِتُ کھادھَے تنُ پِیڑِیئَے من مہِ چلہِ وِکار۔۔

کھائیِئے ’من بھائُںدا٬ پہِنِیئے جگ بھائُںدا‘ دا نائرا وی تںدّرُستی تۄں کۄہاں دُۄر لَے جاںدا ہَے کِئُںکِہ من بھائُںدا کھاݨا بِماری دا کارن بݨدا ہَے۔ سِیالاں وِچّ پںجّابِییاں دا من بھائُںدا کھاݨا سرہۄں دے ساگ وِچّ کھاسا سارا گھِئۄ جاں مکھّݨ, نال مکّی دی رۄٹی۔ اِہ سِرے دا بِماری دا گھر ہَے۔ ناں تاں سرہۄں ودھِییا مِلدی ہَے تے ناں ہی گھِئۄ۔ لۄک اٹھّ-اٹھّ٬ دس-دس دِن ساگ نُۄں تڑکے لا-لا کے چھکی جاںدے ہن۔ پھِر کِسے دا بلڈّ پْرَیشّر ودھ جاںدا ہَے٬ کِسے نُۄں تیذاب٬ کِئُںکِہ پاݨی پِیݨ دی آدت سانُۄں ہَے نہِیں۔ چاہ دے کَۄلے جِنّے مرذی چھکی جائۄ٬ جِنّا چِر اسِیں پُراݨِییاں کھاݨ-پِیݨ دِییاں آدتاں نہِیں چھڈّدے٬ اُنّا چِر بِمارِییاں ساڈا کھہِڑا نہِیں چھڈّݨگِییاں کِئُںکِہ اسِیں ہتھِّیں کمّ کرن دی آدت نُۄں تاں چھڈّ دِتّا پر کھاݨ-پِیݨ اُہی چلدا ہَے۔

گلّ سُیاداں دی چل رہی ہَے۔ ایڈذ اتے ہَیپیٹائِٹس ورگِییاں بِمارِییاں وی سُیاداں دا ہی سِٹّا ہن۔ خاس کرکے ایڈذ تاں سَیکس دے سُیاد دا مُکھّ کارن ہَے۔ بہُت تھۄڑھے کیس اجِہے مِلدے ہن٬ جِنہاں نُۄں سُۄئیِیاں کرکے ایڈذ ہُںدّی ہَے٬ بہُتات تاں سُیاداں دی پٹّی ہۄئی ہَے۔ اِکّ وار دے سُیاد مگر ساری اُمر دا رۄگ جاں ذِںدّگی تۄں ہتھّ دھۄ لَیݨے٬ اِہ کِتھّۄں دی سِیاݨپ ہَے؟

کئی مرِیذاں دی اِہ شِکائِت ہُںدّی ہَے کِہ پھلاݨا تاں سبھ کُجھ کھا جاںدا ہَے٬ مَیں اگر دۄ پکَۄڑے ہی کھا لواں تاں گدھی گیڑ پا دِںدّے ہن۔ کئی پِیݨ دے شَۄکِین اکسر ہی اِہ گلّ آکھ دِںدّے ہن٬ “ڈاکٹر ساہِب٬ میرا اِکّ یار تاں بۄتل پی جاںدا پر مَینُۄں تاں اِکّۄ پَیگّ ہی ہذم نہِیں ہُںدّا۔” جدۄں تکّ اسِیں آپݨے آپ دا دُۄجِیاں نال مُکابلا کردے رہاںگے٬ اُدۄں تک تںدّرُست نہِیں ہۄواںگے۔ سِیاݨے کہِںدّے ہن کِہ آپ تۄں نِیوِیاں ولّ دیکھ کے جِیئۄ۔ نالے مُکابلا کرنا ہَے تاں چںگِّییاں آدتاں دا کرۄ ناں کِہ پھلاݨا بۄتل پی جاںدا ہَے٬ پر مَینُۄں اِکّ پَیگّ ہذم نہِیں ہُںدّا۔

کئی وار مرِیذ پُچھّ لَیںدے ہن کِہ ڈاکٹر ساہِب٬ تُسِیں وِیاہ-شادِییاں وِچّ جا کے کُجھ نہِیں کھاںدے؟ اِہ سوال لگبھگ سارے ڈاکٹراں نُۄں مرِیذ اکسر ہی کر دِںدّے ہن۔ اُتھّے میرا جواب ہُںدّا ہَے کِہ بھائی٬ اسِیں جِئۄُݨ لئی کھاںدے ہاں٬ کھاݨ لئی نہِیں جِئۄُںدے۔ وِیاہ-شادِییاں وِچّ جِتھّۄں تک ہۄ سکے٬ بہُتا کھاݨ-پِیݨ تۄں گُریذ ہی کرِیدا کِئُںکِہ ہریک چِیذ نُۄں سُیادلا بݨائُݨ لئی ہلوائی آپݨا پُۄرا تاݨ لا دِںدّا ہَے٬ کۄئی اِہ ناں کہِ دیوے کِہ پھلاݨی چِیذ سُیاد نہِیں سی۔ ہُݨ تاں ہلوائی مُۄںگی دی دال وِچّ وی داکھاں پائُݨ لگّ پئے ہن۔ کہِݨ تۄں بھاو اِہ ہَے کِہ لۄڑ انُسار کھائۄ۔ انّ دی بیئدبی ناں کرۄ۔ جِس دِن ذِیادا تلِیا-پھلِیا کھادھا جاوے٬ پاݨی دی ماترا ہۄر ودھا دِئۄ٬ سَیر کرۄ۔ جاں جِس دِن پارٹی ’تے کھادھا پِیتا ہۄوے٬ اُس رات نُۄں کُجھ ناں کھائۄ۔ اِس نال پیٹ ٹھِیک رہِںدّا ہَے۔ ودھّ کھادھا ہذم ہۄ جاںدا ہَے۔ جیکر ذِیادا ہی بھُکھّ لگّی ہۄوے تاں سلاد وگَیرا کھا کے ہی گُذارا کر لوۄ۔ اگر تُسِیں لدّے تے لدّا اںدّر سُٹّدے چلے گئے تاں مِہدا تُہاڈی اِس بدنِیتی دا شِکار ہۄ کے ہذم کرن تۄں اِنکاری ہۄ جاویگا اتے بِمارِییاں دی شُرُۄیات ہۄ جاویگی۔ مرذی تُہاڈی چلّݨی چاہِیدی ہَے٬ تُہاڈی جِیبھ دی نہِیں۔