سْری گُرُۄ تیگ بہادر کھالسا کالج اُدۄں دِلّی یُۄنِیورسِٹی دے کَیمپس وِچّ نہِیں سی گِیا۔ اُہ کرۄل باگ نیڑے دیو نگر وِچّ سی۔ ہُݨ اُتھے اِیونِںگّ کالج ہَے۔ اُہدے اِکّ پاسے ٹَیکسی سٹَیںڈ ہُںدّا سی تے دُۄجے پاسے دیش بںدھُّۄ گُپتا رۄڈ۔ کالج دا کَیمپس تںگّ جِہا سی جِس وِچّ والِیبال دے گرائۄُںڈ تۄں بِناں کۄئی کھیڈ مَیدان نہِیں سی۔ سکُۄل ولّ دے پاسے باسکٹبال دا کۄرٹ سی۔ بہُمںذّلی اِمارت دے ادھّے ہِسّے وِچّ کالج دے پںدّراں سَۄ وِدِیارتھی پڑھدے سن۔ دُۄجے ہِسّے `چ سکُۄل چلدا سی۔ پِیرِیئڈ بدلݨ سمیں پَۄڑِییاں وِچّ جمگھٹا ہۄ جاںدا۔ مُںڈِّیاں دے تںگّ مُۄہری دِییاں پَیںٹاں تے کُڑِییاں دے گھُٹّوِییاں پجامِییاں پائیِیاں ہُںدِّییاں۔ سارے کسے کسے پھِردے۔ بہِݨ اُٹھّݨ لگِّیاں پَیںٹاں پجامِییاں پاٹ جاݨ دا ڈر سی۔ اِکّ وار میری پَیںٹ دا کمّ تمام ہۄ گِیا سی تے مَیں لُکدا لکائُںدا آپݨے ٹِکاݨے پُجّا ساں۔ بھِیڑے کپڑے پائُݨے اُدۄں دا پھَیشن سی۔
کالج وِچّ اَیمّ.اے٬ اَیمّ.اَیسّ سی.اٹھّ نَۄں مذمُۄناں دی سی۔ پںجّابی آنرذ دِییاں کلاساں کاپھی وڈِّییاں سن پر پںجّابی اَیمّ.اے.کرن والے اسِیں چھے وِدِیارتھی ساں۔ پںجّ کُڑِییاں سن تے مُںڈّا مَیں اِکلّا ہی سی۔ ساڈِییاں جماتاں ہفتے `چ چار دِن یُۄنِیورسِٹی دے کَیمپس وِچّ لگّدِییاں تے دۄ دِن کالج وِچّ لگّدِییاں۔ کالج دا کۄئی ہۄسٹل نہِیں سی جِس کرکے مَینُۄں کالج تۄں پَۄݨا کُ مِیل دُۄر سرکاری کُیاٹراں دے کلبّ وِچّ رہِݨا پَے رِہا سی۔ اُس تۄں کُجھّ کدم اگّے انںدّ پربت سی۔ نیڑے ہی رۄہتک رۄڈ سی جِس دا ناں بائد وِچّ گُرُۄ گۄبِںدّ سِںگھّ مارگ رکھِّیا گِیا۔ سارا نکشا اجّ وی میرِییاں اکھّاں اگّے اُویں دا اُویں ہَے۔
اُدۄں دِلّی دی آبادی چَۄوی پچّی لکھّ سی۔ ہُݨ تاں لُدھِیاݨا ہی اُدۄں دے دِلّی جِڈّا ہۄ گِیا ہَے۔ مشِین والے ٹھںڈھّے پاݨی دا گلاس پہِلاں پںجّی دا مِلدا سی جۄ دۄ سالاں پِچھۄں دسی دا ہۄ گِیا سی۔ پہِلے دِن پںجّی دِںدِّیاں مَیں ہَیران ہۄئِیا ساں کِہ ایتھے تاں پھۄکے پاݨی دا گلاس وی مُلّ وِکدَے۔ مَیں پِیائۄ سمجھ کے پی بَیٹھا ساں۔ چاہ دا کپّ پچّی پَیسے دا سی تے یُۄنِیورسِٹی جاݨ والی بسّ دی ٹِکٹ دے وی پچّی پَیسے لگّدے سن۔ سویرے مَیں پڑھن جاݨ لگّا دُدھّ دے نال بںدّ تے برَیڈّ بگَیرا کھا جاںدا ساں تے دُپہِرے یُۄنِیورسِٹی دی کںدھّ `تے بہِ کے چھلِّییاں چبّ لَیںدا ساں۔ اِکّ چھلّی دسی دی آئُںدی سی۔ تِنّ چار چھلِّییاں نال ڈھِڈّ بھر جاںدا سی۔ چھلِّییاں بھُنّݨ والی کالی مِرچ تے لُۄݨ والا نِمبُّۄ داݨِیاں اُتے گھسا کے چھلِّییاں سُیادی بݨا دِںدّی سی۔ چھلِّییاں تاں پِںڈّ وی بتھیرِییاں چبِّییاں سن پر دِلّی دِییاں چھلِّییاں دا سُیاد اجے وی میرے مُۄںہ وِچّ ہَے۔
اِک دِن میرے نال پڑھن والِییاں کُڑِییاں پُچھّݨ لگِّییاں٬ “وِیر جی٬ تُسِیں رۄٹی کھاݨ ویلے کِتھے جاںدے اۄ؟” مَیں ٹپلا مارِیا٬ “اَیدھر رُۄپ نگر ولّ اِکّ ڈھابا اےَ٬ اۄتھے رۄٹی کھاݨ چلا جانَیں۔” اُہناں نیں مَینُۄں کِتے کںدھّ `تے بَیٹھے چھلِّییاں چبّدے ہۄئے ویکھ لِیا سی۔ مَیں کںدھّ اُتے بہِ کے ہوا دے بُلّے ماݨدا ساں تے لںگھّݨ ٹپّݨ والِییاں دے نذارے وی لَے لَیںدا ساں۔ اِکّ کہِݨ لگّی٬ “کِتے چھلِّییاں چبّ کے ای تاں نہِیں ڈںگّ ساری جاںدے؟” بات اُہنے بُجھّ لئی سی۔ جدۄں مَیں سویرے گھرۄں تُردا ساں تاں تںدُّۄر اجے تپِیا نہِیں سی ہُںدّا۔ رۄٹی مَیں نال نہِیں ساں لِجا سکدا۔ یُۄنِیورسِٹی دے نیڑے کۄئی ڈھابا وی نہِیں سی اِس لئی چھلِّییاں چبّ کے ڈںگّ سارنا میری مجبُۄری سی۔ مَیں کچّے ہُںدِّیاں کِہا٬ “ہاں٬ چھلِّییاں وی چبّ لَیناں۔ تُسِیں وی چبّݨِییاں ہۄئیِیاں تاں لَے آواںگا۔”
کُڑِییاں بڑِییاں پِیارِییاں سن۔ اُدۄں مَیں وی بݨدا پھبّدا ساں۔ اُہ کہِݨ لگِّییاں٬ “وِیر جی٬ اسِیں اِکّ اِک پھُلکا ودھّ لَے آئِیا کراںگِییاں۔ تُسِیں ساڈے نال ای رۄٹی کھا لِیا کرۄ۔” مَیں کِہا٬ “کِسے دِن سُد `تے تاں کھا سکداں٬ ہر رۄذ نہِیں۔” میرا پیںڈُۄ پِچھۄکڑ مَینُۄں بھاپِیاں دِییاں کُڑِییاں نال بہُتا گھُلݨ مِلݨ نہِیں سی دے رِہا پر چِتّۄں مَیں کُڑِییاں دی سںگّت ماݨ کے خُش ساں۔ اُنہاں کۄلۄں اتر پھُلیل دِییاں مہِکاں آئُںدِییاں سن۔ ہسّدِییاں تاں اُنہاں دے چِٹّے دںدّ چمکدے۔ گۄرِییاں گلّہاں `چ ٹۄئے پَیںدے۔ اِکّ کُڑی کُجھّ ودھیرے ہی مۄہ کردی سی۔ اُہ پُچھّݨ لگّی٬ “وِیر جی٬ تُسِیں کِنّے پھُلکے کھا لَیںدے اۄ؟” میرا جِیء تاں کردا سی کِہ کہِ دیواں٬ “جے کِتے تُۄں پھُلکے لاہ کے دےئی چلّیں تاں مَیں رجّاں ای ناں!” پر مَیں کِہا٬ “بھَیݨ جی٬ مَیں ویکھݨ نُۄں ای چھابا رۄٹِییاں دا کھاݨ والا لگّداں۔ اُۄں مَیں تاں تِنّاں چہُں پھُلکِیاں نال ای رجّ جاناں۔”
میرا ہتھّ جیب ولّۄں کُجھّ تںگّ سی جِس کرکے مَیں کاپھی ہائۄُس ولّ بہُت گھٹّ جاںدا۔ جے جماتݨاں کاپھی پِیݨ دی سُلہا ماردِییاں تد وی مَیں ٹالا وٹّ جاںدا۔ کَیمپس وِچلا وِہلا وکت مَیں کاپھی ہائۄُس جاݨ دی تھاں لائِبْریری وِچّ گُذاردا۔ اُتھے پںجّابی دِییاں کِتاباں کاپھی گِݨتی وِچّ سن۔ وِشو دِییاں ودھِییا پُستکاں دے پںجّابی انُواد وی پئے سن۔ رَیپھرَیںس سَیکشن کۄشاں٬ مہان کۄشاں تے وِشو کۄشاں نال بھرِیا پِیا سی۔ لائِبْریری وِچۄں مَینُۄں کھیڈاں تے کھِڈارِییاں بارے پُستکاں پڑھن دی چیٹک وی لگّ گئی۔ مَیں منپسںدّ پُستکاں اِشُۄ کروائُںدا تے ہر رۄذ سَۄ ڈیڈھ سَۄ سفے پڑھے بِناں مَینُۄں نِیںد ناں آئُںدی۔ مَیں ٹی.وی.ویکھݨ جاں ریڈِیئۄ سُݨن دی تھاں اجّ وی کِتاباں رسالے پڑھن نُۄں پہِل دِںدّا ہاں۔ میرے جاگݨ دا ادھّۄں بہُتا وکت پڑھن لِکھݨ دے لیکھے لگّدا ہَے۔
یُۄنِیورسِٹی دی لائِبْریری `چۄں مَیں شام نُۄں مُڑدا۔ پھِر مَیں تے امرجِیت اتھلَیٹِکس دی پْرَیکٹِس کرن چلے جاںدے۔ کھالسا کالج دا کۄئی کھیڈ مَیدان ناں ہۄݨ کارن اسِیں کدے انںدّ پربت کۄل مِلٹری والِیاں دے ڈِپھَیںس گرائۄُںڈ وِچّ چلے جاںدے تے کدے اِںڈِییا گیٹ نَیشنل سٹیڈِیئم پہُںچّ جاںدے۔ اُتھے دِلّی یُۄنِیورسِٹی دے تے نَیشنل پدھّر دے ہۄر اتھلِیٹ وی مِل پَیںدے۔ ساڈا آئُݨ جاݨ دا کِرائِیا کالج نیں دیݨا ہُںدّا سی تے اِکّ کھِڈاری پِچھّے ادھّا لِیٹر دُدھّ دی رِپھرَیشّمَیںٹ لگّی ہۄئی سی۔
ماڑی مۄٹی چُستی چلاکی مَیں سکُۄل ویلے تۄں ہی سِکھِّیا ہۄئِیا ساں۔ ملّہے دے سکُۄل اسِیں اِمتِہان والے پرچِیاں دے بںڈّل ویچ کھادھے سن۔ اُسے چُستی دی ورتۄں مَیں کالج دی اتھلَیٹِک ٹِیم دا سَیکٹری بݨ کے کرنی شُرُۄ کر لئی۔ کالج دے دس اتھلِیٹاں نُۄں رِپھرَیشّمَیںٹ لگّی ہۄئی سی۔ مَیں گرائۄُںڈ وِچّ اُنہاں دی ہاذری لا کے ادھّا لِیٹر دے ہِساب نال ہلوائی تۄں دُدھّ پِیائُݨا ہُںدّا سی۔ پُۄرے دس اتھلِیٹ تاں پْرَیکٹِس سمیں کدے ہاذر ہی نہِیں سن ہُںدّے پر مَیں کاپی اُتے نکلی ہاذری بھر کے دُدھّ ہمیشاں پںجّ لِیٹر بھردا۔ دُدھّ سارا اُہی پِیںدے جِہڑے ہاذر ہُںدّے۔ پِیݨا وی اُنہاں دا ہی بݨدا سی جِہڑے ذۄر لائُںدے۔ غَیرہاذراں دے دسختاں دی گھُگّی وی اُہی مار دِںدّے۔ اِئۄں مَینُۄں٬ امرجِیت نُۄں تے کُجھّ ہۄرناں نُۄں لِیٹر لِیٹر دُدھّ پِیݨ نُۄں مِل جاںدا۔ جِدّݨ اسی دۄ تِنّ ہی ہُںدّے تاں دُدھّ دے نال کھۄئے دے پیڑے وی کھاںدے۔ مَیں ہِساب لائِیا کِہ مہِینے `چ مُفت دا چالی پںجّاہ لِیٹر دُدھّ تاں مَیں `کلّا ہی پی جاںدا ہۄواںگا! تدے تاں میرا `کلِّییاں چھلِّییاں نال سری جاںدا سی۔
جِہڑے ہلوائی تۄں اسِیں دُدھّ پِیںدے ساں اُہدی دُکان کلبّ دے نیڑے ای سی۔ مَیں آئے گئے نُۄں وی اُہدے کۄلۄں ای دُدھّ پِیائُںدا کِئُںکِہ اُہدے بِلّ اُتے ہی کالج تۄں پَیسے وسُۄلݨے ہُںدّے سن۔ میرِییاں ہمجماتݨاں جِہڑِییاں مَینُۄں اِکّ اِک پھُلکا ودھّ لِیا کے آپݨے نال رۄٹی کھاݨ لئی کہِںدِّییاں سن٬ کِتے میرا جُگاڑ ویکھ لَیںدِییاں تاں دںگّ رہِ جاںدِییاں۔ مَیں اُنہاں نُۄں دُدھّ وِچّ نُہا دِںدّا تے پیڑے کھُیا کے مُۄںہ مُڑوا چھڈدا! اُہ وی کی یاد کردِییاں کِہ اُنہاں دا جماتی پیںڈُۄ مُںڈّا نِرا چھلِّییاں جۄگا ای نہِیں! !
بائد وِچّ مَیں خُد پْرۄپھَیسر تے پْرِںسِّیپل لگّا رِہا ہاں۔ مَینُۄں کھِڈارِییاں ولّۄں اِکّ دُۄجے دی رِپھرَیشّمَیںٹ کھا جاݨ دا پتا ہُںدّا سی پر مَیں چۄر دی ماں واںگ اُنہاں نُۄں کُجھّ کہِںدّا نہِیں ساں۔ اِہ ستراں لِکھدِیاں مَیں مہِسُۄس کر رِہاں کِہ سِیگا تاں مَیں کھالسا کالج دِلّی دے سپۄرٹس پھںڈّ دا چۄر پر سِیگا سِرپھ دُدھّ چۄر۔ مَیں آپݨے ساتھی کھِڈارِییاں دی گرائۄُںڈ `چ غَیرہاذری دا بھرپُۄر لاہا لِیا۔ مَیں کالج تۄں جِنّے پَیسے وسُۄلے اُہ دُدھّ پِیݨ تے کھۄیا کھاݨ `تے ای لائے٬ اَیویں پھِلماں ویکھݨ جاں پھذُۄل کھرچی `چ نی گُیائے۔ مَینُۄں لگّدَے کِہ س.پْرِیتم سِںگھّ ہۄراں نُۄں ساڈی کارستانی دا کُجھّ ناں کُجھّ تاں اِلم ہۄویگا ہی٬ پر اُنہاں نیں سانُۄں رۄکِیا نہِیں۔ کی پتا اُہ وی وِدِیارتھی ہۄݨ سمیں اِہۄ جِہا کُچھ ای کردے رہے ہۄݨ?
کلبّ `چ رہِںدِّیاں اجے دۄ چار دِن ہی ہۄئے سن کِہ مَیں پگّ نُۄں ماوا لُیائُݨ للاری کۄل گِیا۔ اُہدے کھۄکھے دے نال ہی سکُۄٹر مکَینِکاں دا کھۄکھا سی۔ اُہدے اگّے اِکّ مکَینِک سکُۄٹر ٹیڈھا کری بَیٹھا سی۔ اُس نیں سِر چُکِّیا تاں مَیں سِیاݨ لِیا کِہ اُہ تاں ساڈے پِںڈّ دے سردارے ٹِیہے دا لڑکا بںتّ ہَے۔ بںتّ نیں وی مَینُۄں پچھاݨ لِیا۔ اسِیں ملّہے اگّڑ پِچھّڑ پڑھدے رہے ساں۔ اجے اسِیں مِل ہی رہے ساں کِہ کھۄکھے اںدّرۄں ساڈے پِںڈّ دے باذِیگراں دا مُݨشی باہر آ گِیا۔ اُہ بڑا شُکِین ہُںدّا سی۔ اُہدے پِچھّے نچھتّر چھتّۄ٬ چںدّے کا پْرِیتا تے کرتارا کھۄکھے `چۄں باہر نِکلے۔ مَیں کِہا٬ “آہ تاں نِکّے جِہے کھۄکھے `چ سارا پِںڈّ ای تاڑی بَیٹھے اۄں۔ سُکھّ تاں ہَے؟” اُہ ہسّے٬ “آ جا بسّ تیری اۄ کسر سی۔ کردے آں کۄئی جُگاڑ!”
جُگاڑ اُہناں دا ایہۄ سی کِہ مکَینکی دے جِنّے پَیسے بݨائُںدے اُہناں دی دیسی شراب لَے کے مستی ماردے تے بںدّ ہۄئیِیاں دُکاناں مُۄہرلے پھٹِّیاں اُتے سَۄں جاںدے۔ سویرے اُہ دھَۄلے کُۄںئیں ولّ جںگّل پاݨی جاںدے تے مِئۄُںسپل کمیٹی دے نلکِیاں ہیٹھ نہا لَیںدے۔ مَیں آپݨے پیںڈُۄ ملںگّاں نال اِکّ دۄ راتاں ہی کٹّ سکِیا۔ اُنہاں دا مَینُۄں اِہ سُکھ ذرُۄر رِہا کِہ اُدریویں `چ مَیں اُنہاں کۄل چلا جاںدا جاں اُنہاں نُۄں آپݨے کۄل سدّ لَیںدا۔ پھِر اسِیں پِںڈّ دِییاں گلّاں کر کے پِںڈّ دا ہیروا ہٹائُںدے۔
اِک وار کرتارے نُۄں سڑک `تے ڈِگّی پئی ٹِیکِیاں دی شِیشی لبھّ گئی۔ اُہ پُۄںجھ پاںجھ کے کہِݨ لگّا٬ “مَینُۄں لگّدَے اِہدے `چ تاکت دے ٹِیکے آ۔ آپݨے پِںڈّ آلا ڈاکٹر بلدیو اِہۄ جی شِیشی `چۄں ای تاکت دے ٹِیکے لائُںدا ہُںدّا۔ چلۄ آپاں وی لُیائیِئے۔” نال دِیاں نیں کِہا٬ “کی پتا تاکت دے ناں ہۄݨ, کِسے بِماری دے ہۄݨ, پہِلاں آپݨے پِںڈّ آلے پاڑھے تۄں پڑھا لئیِئے۔” اُہ کلبّ `چ آ کے مَینُۄں آکھݨ لگّے٬ “پڑھ کے دسّ بھلا اِہ کاہدے ٹِیکے اےَ؟” مَیں آکھِیا٬ “مَیں تاں دوائی دا ناں ای پڑھ سکداں۔ بِماری بارے تاں ڈاکٹر ای دسُّۄ جاں پھِر دوائیِیاں دی دُکان والے دسّ سکدے اےَ۔”
کرتارے نیں مَیتھۄں شِیشی پھڑی تے اِہ کہِںدِّیاں٬ “پںدّراں پڑھ کے وی دوائی پڑھنی نی آئُںدی۔ اِہدا تاں رںگّ ای دسّدَے بئی لہُۄ ودھائُݨ آلے تاکت دے ٹِیکے اےَ۔ لئۄ مَیں لُیائُنَیں پہِلاں۔” تے اُہ رواں روِیں تُر پِیا۔ اُہنُۄں بتھیرا رۄکِیا بئی کِتے ذہِر دے ٹِیکے ای ناں ہۄݨ پر اُہ ناں ہی رُکِیا۔ شِیشی اُس نُۄں لبھّی سی٬ اُہ اُہدے نال جۄ کُچھ مرذی کر سکدا سی۔ بںتّ اُنہاں دا مۄہری سی۔ جِویں مَیں ہُݨ سپھَید داڑھی والا بذُرگ ہاں اُویں بںتّ وی سںتّ بابا بںتّ سِںگھّ بݨِیا بَیٹھَے تے دُۄر دُۄر تۄں سںگّتاں اُہنُۄں متھّے ٹیکݨ آئُںدِیئَں۔
رِپھرَیشّمَیںٹ دے دُدھّ دِییاں بہاراں اگسّت تۄں نومبّر تک ہی رہِییاں۔ نومبّر وِچّ دِلّی یُۄنِیورسِٹی دی اتھلَیٹِکس مِیٹ ہۄ گئی جِس وِچّ مَیں گۄلا تے ڈِسکس سُٹّݨ `چ سَیکںڈّ رِہا۔ اِئۄں مَیں دُدھّ دا کُجھّ ناں کُجھّ مُلّ کالج نُۄں مۄڑ دِتّا۔ پھِر میرا دھِیان پُۄرا ہی پڑھائی ولّ ہۄ گِیا۔ مَیں اِکۄ وار پِںڈّ گِیا ساں تے کُجھّ پَیسے ہۄر لَے آئِیا ساں۔ گھِئۄ دی اِکّ پِیپی ہۄر لَے آںدی سی۔ سِیال `چ جمِّیاں ہۄئِیا گھِئۄ لگّدا وی بہُت سُیاد سی۔ کئی وار مَیں رۄٹی اُتے رکھّ کے اُںج ای کھا لَیںدا۔ کدے کدے تںدُّۄر والے تۄں پرائُںٹھے لُہائُںدا تے اُہ بڑے شَۄںک نال کئی تَیہاں والے پرائُںٹھے راڑھ کے کھُیائُںدا۔ دِلّی مَینُۄں راس آ گئی سی۔
پھِر وی کدے کدے مَیں پِںڈّ لئی وَیراگ جاںدا۔ گھر دے جِیء٬ دۄست مِتّر تے کھیتاں دے رُکھّ یاد آئُںدے۔ بنِّیاں دے جھاڑاں بُۄٹِیاں لئی کھۄہ پئی جاںدی۔ کٹِّییاں وچھِّییاں دا رمبھّݨا یاد آئُںدا۔ مَیں کالج دے مَیگذِین وِچّ ’پِںڈّ نُۄں چِٹھّی‘ لِکھی جِس وِچّ پِںڈّ لئی اںتّاں دا مۄہ تے تپاک جتائِیا۔ میری اُہ چِٹھّی میرے پْرۄپھَیسراں نیں سلاہی تے مَینُۄں ہۄر لِکھݨ لئی پْریرِیا۔ مَیں ڈائِری لِکھݨی شُرُۄ کر لئی جۄ میرے پاس اجّ وی مَۄجُۄد ہَے۔ اُہدِییاں کُجھّ ستراں ہاذر ہن:
-دِن چںگّے لںگھّ رہے ہن۔ ہرش وِچ٬ ہاسے وِچ٬ غم وِچّ تے سۄچاں وِچ۔ اجّ دا دِن کھیڑے والا لںگھِّیا ہَے۔ ہاݨ دِییاں اکھّاں `چ پِیار دا باغ کھِڑِیا ویکھِیا ہَے۔
-اجّ پِیار دے بۄل لِکھݨ نُۄں جِیء کردا ہَے۔ پر ہُںگّہارا؟ ہُںگّہارے بِناں بۄل رُۄہ تۄں سکھّݨے ہُںدّے ہن۔
-اسِیں باغی ہۄݨا چاہُںدّے ہاں تاں کِہ ساڈے جذبِیاں نُۄں چَین آوے۔ ساڈا کی سُدھریگا تے کی وِگڑیگا اِہدی سانُۄں کۄئی سار نہِیں۔
-پْریمِکا آپݨے پْریمی نُۄں کہِںدّی ہَے٬ “جدۄں تیرے کھیتاں وِچّ پَیلِییاں لہِرائُݨگِییاں٬ بۄہل لگّݨگے تے تُۄں آپݨی مِہنت دا پھل پا کے میری اُڈِیک کریںگا تاں مَیں تیرے کۄل کھُد چلی آواںگی۔ پھِر آپاں واہِییاں دے گِیت٬ نِسردِییاں پَیلِییاں دے گِیت تے بݨدے بۄہلاں دے گِیت گاواںگے۔ اُنہاں گِیتاں وِچّ ساڈے جِیون دی خُشی نچّیگی تے ساڈی مِہنت ہسّیگی۔” پْریمِکا دے ہُلارویں بۄل سُݨ کے پْریمی پِیار دے آسرے کِرت وِچّ رُجھّ جاںدا ہَے تے بںجّراں پَیلِییاں دے جھلّ بݨ جاںدِییاں ہن۔
اُدۄں چڑھدی جُیانی دا رُماںس تے آدرش سی اتے اِہۄ جِہے رُماںچِک تے آدرشک پھِکرِیاں نال میری ڈائِری بھر گئی سی۔ بِناں شکّ اِہناں اُتے جسوںتّ سِںگھّ کںوّل دے ناولاں دا اسر سی۔