ساڈے ویلے پْریم وِیاہ بڑے گھٹّ ہُںدّے سن۔ میرا تاں خَیر وِیاہ کرائُݨ جۄگا پْریم کِسے نال ہۄئِیا ہی نہِیں سی۔ کالجاں وِچّ تے دِلّی یُۄنِیورسِٹی وِچّ پڑھدِیاں کئی کُڑِییاں پِیارِییاں لگِّییاں پر ربّ جاݨے مَیں کِسے نُۄں پِیارا لگِّیا ہۄواں جاں ناں۔ کی پتا کِسے کُڑی نیں مَینُۄں اُویں دِلۄں چاہِیا ہۄوے جاں ناں جِویں مَیں اِکّ کُڑی نُۄں راہ بھنّ کے ویکھݨ لگّ پِیا ساں۔ اِتھۄں تک کِہ اُہدے درشن کرن اُہدے مگر گُردوارے وی جاݨ لگّ پِیا ساں۔

پِیاری لگّدی کُڑی نُۄں ویکھݨ واستے گُرُۄگھر جاݨا سی تاں پاپ٬ پر دِل دا کی کردا جِہڑا پھِر وی اُدھر نُۄں لَے تُردا۔ اُہ متھّا ٹیکدی ہۄر وی پِیاری لگّدی۔ بھُلّ جاںدا کِہ پاٹھ چلّ رِہَے تے کِیرتن ہۄ رِہَے۔ کدے کدے ساڈِییاں نذراں وی مِل جاںدِییاں تے اکہِ انںدّ آئُںدا۔ انںدّ آئُݨ دے باوجُۄد اسِیں اِکّ دُۄجے ولّ ٹِکٹِکی لگا کے ناں ویکھ سکدے۔ شائِد سںگّت دی سںگّ ماردی ہۄوے! مَینُۄں پکّا پتا نہِیں کِہ اُہ کُڑی وی مَینُۄں پِیار کردی سی جاں نہِیں۔ اُںج نذراں وِچۄں مۄہ جِہا ذرُۄر جھلکدا سی۔ اُدۄں جے کۄئی وِچۄلا اُہدے نال وِیاہ کرائُݨ دی بِدھ بݨا دِںدّا تاں مَیں اُہدے بلِہارے جاںدا تے اُہدا پاݨی بھردا ناں تھکّدا۔ ہُݨ تاں مَینُۄں اِہ وی پتا نہِیں کِہ اُہ کُڑی کِتھے وِیاہی گئی ہۄویگی تے جِیںدی ہۄویگی جاں مر گئی ہۄویگی؟ بسّ اِس ترہاں دا سی ساڈا اُنہاں دِناں دا پْریم پِیار!

ہُݨ جدۄں کِسے دے انںدّ کارج جاں وِیاہ دی پارٹی مَۄکے کُجھّ شبد کہِݨ دا مَۄکا مِلدَے تاں مَیں ہاسے کھیڑے دے رئۄں وِچّ اکسر کہِںدّا ہاں٬ “میرے ورگِیاں نُۄں ادھّی کُ سدی ٹھہِر کے جمّݨا چاہِیدا سی۔ پھِر اسِیں وی کالجاں وِچّ پڑھدِییاں کُڑِییاں نال نِجھکّ پْریم-پِیار کر سکدے تے پْریم-وِیاہ بارے سلاہاں کر لَیںدے۔ نالے مۄبائیِل `تے گلّاں کردے نالے مَیرِج پَیلساں `چ وِیاہ کرائُںدے۔ ساڈے وی پھۄٹُۄ لہِںدّے تے وِیڈِیئۄ پھِلماں بݨدِییاں۔ اسِیں وی اِکّ دُۄجے دا ہتھّ پھڑ کے تے مۄڈھے `تے ہتھّ رکھّ کے نچّݨ دا گیڑا دِںدّے۔ پر اینی کھُلّہ ساڈے کرماں `چ نہِیں سی۔ پھِر وی اسِیں اُنہاں نالۄں تاں اڈواںس ہی رہے جِنہاں نُۄں وِیاہ کرا کے وی مُکلاوے تک پتنی دا مُۄںہ ویکھݨا نسِیب نہِیں سی ہُںدّا!”

مَیں اُدۄں سکُۄل `چ پڑھدا ساں جدۄں ماگھی کا کرتارا اِکّ بںدّے نُۄں ساڈے گھر لِیائِیا سی۔ اُہ مَینُۄں تے میرے وڈّے بھرا نُۄں اُہدی لڑکی دے رِشتے لئی وِکھائُݨا چاہُںدّا سی۔ اسِیں چُلّہے مُۄہرے بَیٹھے ساں تے بیبے وڈِّیاں تۄں ادھّا کُ گھُںڈّ کڈھّی رۄٹِییاں لاہ رہی سی۔ رسمی گلّاں باتاں تۄں بائد کرتارے دے سکِیرِیدار نیں میرے وڈّے بھرا نُۄں اُٹھّݨ لئی کِہا۔ اُہدا پکّا رںگّ ویکھ کے اُہنے سِر پھیر دِتّا۔ گھر دے سمجھ گئے کِہ وڈّا مُںڈّا اُہدے پسںدّ نہِیں۔ پھِر مَینُۄں اُٹھّݨ لئی کِہا گِیا۔ مَیں تاں سِیگا ہی مدھرا۔ بیبے نیں میرے پَیراں ہیٹھ پاتھِییاں کر دِتِّییاں تے مَیں پاتھِییاں `تے کھڑھ کے جھلِیانی دے اُتۄں دی ہتھّ جۄڑ کے ستِ سْری اکال بُلائی۔ باہرۄں آئِیا بںدّا کہِݨ لگّا٬ “مُںڈّا ہَے تاں سِیاݨا پر ہَیگا چھۄٹا۔” تائے کرتارے نیں پھال لائی٬ “اِہ پڑھائی دا دبِّیا ہۄئِئَے۔ ہُشِیار بہُت اےَ۔ ہۄر دۄ سالاں نُۄں کدّ وی بتھیرا کر-جُۄ۔” پر اُس دی لائی پھال کارگر سابت ناں ہۄئی۔ مَیں پاتھِییاں `تے کھڑھ کے وی مدھرے دا مدھرا رہِ گِیا ساں۔

باہرۄں آئے بںدّے نیں دسِّیا کِہ اُس دی ’لٹکی‘ وڈّی ہَے تے مُںڈّے چھۄٹے ہن۔ اُہ آپݨی دھی لئی ور دی چۄݨ اِکّ سِیاݨے باپ واںگ کر رِہا سی۔ جے اُہ رِشتا ہۄ وی جاںدا تاں اݨجۄڑ ہی ہُںدّا۔ وِیاہ تاں بݨدے سردے جۄڑ والا نِبھائُݨا وی سَۄکھا نہِیں ہُںدّا۔ اݨجۄڑ تاں اسلۄں نرک بݨ جاںدا۔

مَیں پھاذِلکا کالج `چ پڑھدا ساں کِہ ساڈا گۄنییاݨے والا پھُپھّڑ دھنّا سِںگھّ مُکتسر کالج وِچّ پڑھدی اِکّ لڑکی دے مامے نُۄں٬ مَینُۄں وِکھائُݨ لَے آئِیا۔ لڑکی دا کۄئی بھرا ناں ہۄݨ کارن اُس نُۄں چۄکھی ذمِین آئُںدی سی۔ کۄٹھے والے پھُپھّڑ ہِیرا سِںگھّ نیں بۄتل وی مںگّوا لئی تے کُکّڑ وی بݨوا لِیا۔ مَیں گۄلا سُٹّ کے وِکھائِیا پر پھِر وی مَیں اُہدے پسںدّ ناں آئِیا۔ اُہ آکھݨ لگّا٬ “کُڑی اُمر دی وڈّی اےَ تے مُںڈّا اجے چھۄٹَے۔” اُہ سچّا سی کِئُںکِہ بارہوِیں تک میرا کدّ سوا کُ پںجّ پھُٹّ ہی سی۔

دۄ وار ردّ ہۄ جاݨ کارن پھِر مَیں کِسے نُۄں ویکھݨ وِکھائُݨ دا مَۄکا ای ناں دِتّا تے کُجھّ بݨ کے وِکھائُݨ لئی پڑھدا تے کھیڈدا رِہا۔ سمیں نال میرا کدّ وی چھے پھُٹّ دے نیڑ ہۄ گِیا۔ اتھلِیٹ ہۄݨ کارن میرا جُسّا چھاںٹواں تے سڈَۄل سی تے سرِیرک وذن وی پَۄݨے دۄ مݨ ہۄ گِیا سی۔ مَیں تِنّ کالجاں وِچّ پڑھِیا تے تِنّاں دا بَیسّٹ اتھلِیٹ بݨِیا۔ میری بۄل باݨی وی سُدھر گئی تے دِلّی دے بھاپِیاں `چ رہِ کے رںگّ رُۄپ وی نِکھّر گِیا۔ میرے اںدّر سوَے بھرۄسا جِہا بݨ گِیا کِہ ہُݨ کۄئی ویکھیگا تاں جُیاب دیݨ تۄں پہِلاں وِیہ وار سۄچیگا۔ تے ہۄئِیا وی اِہۄ کُجھ۔

اَیمّ.اے.کر کے مَیں پِںڈّ آئِیا تاں رائیکۄٹ ولّ دا اِکّ ذَیلدار مِینِییاں دے بںدّے نال مَینُۄں ویکھݨ آئِیا۔ گلّاں گلّاں وِچّ اُہنے مَینُۄں پسںدّ کر لِیا۔ اُس دی لڑکی بی.اے.پاس سی۔ اُہ کہِݨ لگّا٬ “کاکا جی٬ تُسِیں مِینِییاں والے وِچۄلے نال ساڈے گھر آ جاݨا۔ تُسِیں لڑکی نُۄں دیکھ لَیݨا تے لڑکی تُہانُۄں دیکھ لویگی۔” میری جھِجک دے باوجُۄد اُس نیں ذۄر دِتّا کِہ اِس ترہاں ویکھݨ وِکھائُݨ وِچّ کُجھّ وی غلت نہِیں۔ اِہ وی کِہا کِہ مَیں آپݨی لڑکی نُۄں مُںڈّا وِکھائے بِناں اُس دا رِشتا کرنا ٹھِیک نہِیں سمجھدا۔ اُہدی گلّ `چ وذن سی۔

مَیں آپݨے بابے تے باپُۄ دی سہِمتی لَے کے مِینِییاں والے سجّݨ نال ذَیلدار دے گھر چلا گِیا۔ اُس دی لڑکی کُجھّ ودھیرے ہی سمدھّر سی جِس کرکے اُس نیں کُرسی `تے بَیٹھِیاں ہی ستِ سْری اکال بُلائی۔ مَیں اںدّاذا لا لِیا کِہ اُس دا کدّ پںجّ کُ پھُٹّ ہۄویگا۔ اِہ میرے لئی اݨجۄڑ سی۔ مُڑدِیاں مِینِییاں والا سجّݨ کہِںدّا آئِیا کِہ مدھرے کدّ دِییاں تِیوِییاں پتِییاں دی بہُتی سیوا کردِییاں ہن۔ اُہ وِچۄلے دا ودھِییا رۄل نِبھاء رِہا سی پر اُہدِییاں دلِیلاں مَینُۄں کائِل ناں کر سکِییاں۔ مَیں اِہۄ کہِ کے گلّ مُکائی٬ “ساڈا کۄچ کہِںدّا سی کِہ کدّاور بچّے جمّݨ لئی کدّاور پتنی نال وِیاہ کرائِئۄ۔”

پہِلاں مَیں ردّ ہۄ جاںدا ساں٬ ہُݨ مَیتھۄں ردّ کرن دی گُستاخی ہۄ گئی سی۔ جاں اِئۄں کہِ لئۄ کِہ سںجّۄگ کِتے ہۄر لِکھے سن۔ اُنہاں سںجّۄگاں دی گلّ وی سُݨ لئۄ۔

1965 دا سال چڑھن والا سی۔ سردِییاں دِییاں چھُٹِّییاں سن۔ پْرائِمری ٹِیچر لگّا میرا جماتی چرن سِںگھّ چھُٹِّییاں کٹّݨ پِںڈّ آئِیا ہۄئِیا سی۔ مَیں وی دِلّی تۄں پِںڈّ گِیا ہۄئِیا ساں تے دھُپّے مںجّا ڈاہی پڑھ رِہا ساں۔ اُہ میرے کۄل آئِیا تے اسِیں گلّاں کرن لگّے۔ اُہ کہِݨ لگّا٬ “مَیں ملۄٹ کۄل پِںڈّ بۄدی والے پڑھائُناں۔ اُتھے کَۄںکِیاں دا ماسٹر گُردِیال سِںگھّ وی اےَ تے اسِیں `کٹھّے ای رہِنے آں۔ اُہ چَۄکِیمان وِیاہِیا ہۄئِئَے۔ اُہدی سالی سِدھّوِیں بی.اَیڈّ.کردی اےَ۔ اُہدے واستے اُہ کۄئی اَیمّ.اے.پڑھِیا مُںڈّا بھالدے اےَ۔ مَیں تیری دسّ پائی آ۔ جے آکھیں تاں آپاں کِسے بہانے کُڑی دیکھ سکدے آں۔”

میرا کِہڑا کِتے پْریم-پِیار چلدا سی؟ مَیں جھٹّ تِیار ہۄ گِیا۔ اسِیں جگرائۄں جاݨ دا بہانا بݨائِیا تے چَۄکِیمان نُۄں چلّ پئے۔ بسّ اڈّے `تے اُترے٬ ریلوے لائیِن پار کِیتی تے پِںڈّ `چ وڑنسار چرن نیں اِکّ بںدّے نُۄں پُچھِّیا٬ “ایتھے پھَۄج `چۄں رٹَیر ہۄ کے آئِیا اِکّ ہَۄلدار اےَ۔ ناں سانُۄں بھُلّ گِئَے۔ اُہدی لڑکی کَۄںکے وِیاہی اےَ۔ اُہدے گھر والا گُردِیال سِںگھّ ساڈے نال پڑھائُںدَے۔ اسِیں اُہنُۄں مِلݨ کَۄںکِیں گئے سی پر اۄتھۄں پتا لگّا بئی اُہ سہُرِیں آئِیا ہۄئِئَے۔ اُہدے تک ذرُۄری کمّ اَیں۔ سانُۄں اُہدے سہُرِیاں دا گھر دسّۄ۔” اُس بںدّے نیں سانُۄں گُردُیارے دے راہ پا دِتّا تے آکھِیا٬ “گھر اۄتھے جا کے پُچھّ لِئۄ۔”

مَیں چرن نُۄں خبردار کِیتا کِہ لڑکی لُڑکی دا ویروا نی پائیِدا۔ ہۄر ناں کِتے جُتِّییاں پُیا-دِیں۔ ہُݨ تُۄں چُپّ رہِیں مَیں پُچھُّۄں۔ گُردُیارے کۄل کُجھّ بںدّے کھُںڈھّ اُتے بَیٹھے سن۔ مَیں ہتھّ جۄڑ کے پھتِہ بُلائی تے پُچھِّیا٬ “کَۄںکِیاں تۄں ساڈے دۄست ماسٹر گُردِیال سِںگھّ اِس نگر `چ وِیاہے اےَ۔ اُنہاں دے سہُرا ساہِب پھَۄج `چۄں رِٹَیر نیں تے ایتھے گُردُیارے کۄل گھر دسّدے نیں …۔” میری گلّ اجے پُۄری نہِیں سی ہۄئی کِہ اِکّ بُڑھی دی آواذ آئی٬ “وے بھائی تُسِیں ملکِیتۄ کے جاݨَے؟” چرن نُۄں گُردِیال دی پتنی دا ناں پتا سی۔ اُس نیں ہاں کہی تے بُڑھی نیں گھر دسّ دِتّا۔

گھر وِچّ گُردِیال سِںگھّ دے سسّ سہُرا ہی سن٬ ہۄر کۄئی نہِیں دِسِیا۔ کھُرلی اُتے دۄ مجھّاں بجھِّییاں ہۄئیِیاں سن تے کُترے دی مشِین مُۄہرے برسِیم دی ڈھیری لگّی ہۄئی سی۔ ہارے `چۄں دھُۄںیاں اُٹھ رِہا سی۔ پرچھاویں ڈھل رہے سن۔ بذُرگ دا جُسّا تکڑا تے چِہرا لالی `چ دگ رِہا سی جد کِہ مائی دے متھّے `تے جھُرڑِییاں پَے چُکِّییاں سن تے کُجھّ کُبّی وی سی۔ پڑھ لِکھ کے مَیں اینا کُ آدرشوادی ہۄ گِیا ساں کِہ آپݨے ورگے سادھارن گھر `چ سادا وِیاہ کرائُݨ دی دھاری بَیٹھا ساں۔ اسِیں گُردِیال سِںگھّ نُۄں مِلݨ دی گلّ تۄری تاں بذُرگ نیں دسِّیا کِہ اُہ تاں مِل کے کلّہ دے کَۄںکِیں چلے گئے نیں۔ سانُۄں تاں پہِلاں ہی پتا سی۔ گلّاں کردِیاں اِہ پتا ذرُۄر لگّ گِیا کِہ اُنہاں دی اِکّ لڑکی پںجّ گْرںتھّی دی رَۄل لائُݨ گئی ہَے۔ اسِیں آپس وِچّ اکھّاں مِلائیِیاں کِہ اۄہی گئی ہۄئۄُ۔ بڑی بھگتݨی اَیں بئی ماں دی دھی!

مائی نیں چاہ رکھّ دِتّی تے اسِیں ایدھر اۄدھر دِییاں گلّاں کردے رہے۔ چاہ اسِیں ہَۄلی ہَۄلی پِیتی بئی کی پتا اُہ رَۄل لا کے آ ہی جاوے تے مہِماناں نُۄں ستِ سْری اکال آ بُلاوے۔ پر اُہ ناں آئی تے ساڈا گیڑا اَیویں گِیا۔ اُںج مَینُۄں گلّاں گلّاں وِچّ مائی تے بذُرگ نُۄں پْربھاوِت کرن دا مَۄکا ذرُۄر مِل گِیا۔ مگرۄں پتا لگّا کِہ مائی نیں ماسٹر چرن سِںگھّ نال آئے مُںڈّے بارے آپݨے پتی نُۄں کِہا سی٬ “جے اِہ مُںڈّا کِتے مںگِّیا وِیاہِیا ناں ہۄوے تاں آپاں آپݨی جِیتۄ لئی پُچھّ لئیِئے۔”

جنوری دے پہِلے ہفتے سِدھّواں دا کالج کھُلّہا تاں مَیں چھُٹّی ہۄݨ ویلے سِدھّواں دے ٹۄٹے اُتے جا کھڑھا ہۄئِیا۔ بی.اَیڈّ.والِییاں کُڑِییاں نُۄں سبھ تۄں پِچھّۄں چھُٹّی ہۄئی۔ مَیں ماناں نُۄں جاںدی ڈںڈّی `تے نِگہا رکھّی ہۄئی سی بئی جِہڑی اۄدھر نُۄں مُڑی اُہ اۄہی ہۄئۄُ۔ ماڑا مۄٹا مُہاںدرا مَینُۄں دسّ دِتّا گِیا سی۔ لمّی اُڈِیک مگرۄں اِکّ لمّی پتلی کُڑی بِناں میرے ولّ ویکھے کۄل دی لںگھّ کے ماناں دی ڈںڈّی پئی تاں مَیں نِیجھ نال ویکھݨ لگّا۔ اُہدا رںگّ گۄرا سی٬ نَیݨ نکش تِکھّے سن تے تۄر مستانی سی۔ مَینُۄں اُہ پہِلی نذرے ہی بھاء گئی۔ مَیں چرن نال گلّ کِیتی٬ چرن نیں گُردِیال نال تے گُردِیال نیں آپݨے سہُرا ساہِب نال۔ دۄہاں دھِراں دی تسلّی ہۄ جاݨ پِچھّۄں چرن دی وِچۄلگی نال اکتُۄبر 1965 وِچّ میرا مںگّݨا ہۄ گِیا۔ مَینُۄں کھمبھّݨی نال بنّہے چاںدی دے رُپئیِئے دا شگن پِیا تے چھُہارا مُۄںہ نُۄں لائِیا گِیا۔ اِکّ اِک رُپِیا شرِیکے بھائیِچارے نیں دِتّا۔

دِلّی دے خالسا کالج وِچّ لَیکچرار لگّݨ لئی میری اِںٹروِئۄُ آ گئی۔ اِکّ دِن پہِلاں س.پْرِیتم سِںگھّ بَیںس تے مَیں جتھیدار سںتّۄکھ سِںگھّ نُۄں مِلݨ اُہدے گھر گئے۔ اُس نیں پھۄن اُتے پْرِںسِّیپل بلّ نُۄں میری ذۄردار سِپھارِش کردِیاں کِہا٬ “اِس مُںڈّے دی سِکھّی لئی بہُت سیوا ہَے۔ اِہنُۄں پْرۄپھَیسر وی رکھّݨا تے مَیں پھلاݨے مَیمبر دی کُڑی دا رِشتا وی کرائُݨَے۔” پْرِں.بلّ نُۄں اُس دی سِدھّواں کالج وِچّ بی.اَیڈّ.کردی کُڑی راہِیں پتا لگّ چُکّا سی کِہ میرا مںگّݨا ہۄ چُکَّے۔ اُس نیں جتھیدار نُۄں کِہا٬ “اُہدا تاں مںگّݨا ہۄ چُکَّے٬ میری لڑکی نیں دسِّئَے۔” جتھیدار نیں پھۄن دے مُۄںہ اُتے ہتھّ رکھّ کے مَیتھۄں پُچھِّیا٬ “کِئۄں بئی تیرا مںگّݨا ہۄ گِئَے؟” مَیں کِہا٬ “ہاں جی۔” اُس نیں آکھِیا٬ “تُۄں پہِلاں کِئۄں نی دسِّیا؟” مَیں کِہا٬ “پہِلاں تُسِیں پُچھِّیا ای نی۔”

مَینُۄں لگّا ماناں والا مںگّݨا میری چۄݨ نہِیں ہۄݨ دیویگا۔ مَیں جتھیدار ولّ ویکھݨ لگّا کِہ ویکھۄ کی کہِںدَّے؟ اُس نیں کھُلّہدِلی وِکھائُںدِیاں پھِر وی میری سِپھارِش کر دِتّی تے میری بتَۄر لَیکچرار نِیُکتی ہۄ گئی۔ لَیکچرار بݨِیا تاں پںجّابی سبھا دِلّی دے مۄڈھی گِیانی کُلدِیپ سِںگھّ نیں مَینُۄں آپݨے اِکّ دۄست دی پی اَیچّ.ڈی.کردی کُڑی دے رِشتے دی پیشکش کِیتی۔ جٹّاں دی اُہ کُڑی سۄہݨی سی٬ لمّی سی تے خُۄب بݨدی پھبّدی سی۔ کۄئی وی اُہدے نال وِیاہ کرائُݨ لئی تِیار ہۄ سکدا سی۔ پر اُہ اُڈِیک رہے سن کِہ لَیکچرار لگّے تۄں گلّ تۄراںگے۔ اُہ رِسک لَیݨ تۄں جکدے رہے جد کِہ چَۄکِیمان والِیاں نیں رِسک لَے لِیا سی۔

میری مںگّیتر بی.اَیڈّ کر کے سَیںٹرل سکُۄل ہلوارے ادھِیاپکا لگّ گئی۔ مَیں جد پِںڈّ آئُںدا تاں ہلوارے مِل کے جاںدا۔ ساڈا چِٹھّی پتّر وی چلّ پِیا۔ جد مَیں دِلّی چھڈّ کے ڈھُڈِّیکے کالج وِچّ آ لگّا تاں 4 جنوری 1968 نُۄں ساڈا وِیاہ دھرِیا گِیا۔ میرے اُتے سادے وِیاہ دا اینا بھُۄت سوار سی کِہ ناں کۄئی رِشتیدار سدِّیا تے کۄئی دۄست مِتّر۔ میرے من وِچّ اِہ وی سی کِہ مَیں آپݨی پڑھائی اُتے ہی گھر دِیاں دا کھاسا کھرچا کروا چُکّاں تے ہُݨ وِیاہ `تے کۄئی کھرچ نی کروائُݨا۔ مَیں آپݨے سہُرِیاں نُۄں وی کہِ دِتّا سی کِہ کِسے داج دہیج `چ پئِئۄ۔ میرے سہُرا ساہِب دے تِنّ لڑکِییاں سن۔ وڈّی لڑکی جے.بی.ٹی.سی جۄ جے.بی.ٹی.ادھِیاپک نال وِیاہی گئی سی۔ اُس تۄں چھۄٹی ہرجِیت بی.اَیڈّ کر کے ادھِیاپکا لگّ چُکّی سی۔ سبھ تۄں چھۄٹی کالج وِچّ پڑھدی سی۔ پُتّر کۄئی نہِیں سی۔

اسِیں گھراں دے دس باراں بںدّے اِکّ کار تے اِکّ وَین اُتے چَۄکِیمان گئے۔ میرے ناں کۄئی سِہرا بدھّا سی تے ناں کلگی لگّی سی۔ واجا تاں کِیہنے لِجاݨا سی؟ گھر کۄئی کڑاہی نہِیں سی چاڑھی گئی تے ناں مٹھِیائی لِیاںدی گئی سی۔ کمِیذ مَیں پْرۄ.سلہۄترے دی پائی سی تے ٹائی پْرۄ.جسمیل سِںگھّ دی بنّہی سی۔ کۄٹ پَیںٹ میرے آپݨے سی جۄ نویں سُیائے سی تے چِٹّے رںگّ دی جُتّی وی میری سی۔ کہِںدّے سن کِہ سہُرِیں گِیاں دی جُتّی چُکّی جاںدی ہَے اِس لئی اُہ وی سستی لئی سی۔ ساڈے انںدّ کارج بَیٹھے بِٹھائِیاں ہۄئے سن جۄ کِہ اُنہاں پِںڈّاں وِچّ اُدۄں دا رِواذ سی۔ ساڈے وِیاہ دا کۄئی پھۄٹۄ نہِیں لتھّا تے ناں سِر وارنا ہۄئِیا۔

بیشکّ مَیں داج دہیج منہاں کِیتا سی پر میرے سہُرا ساہِب دی آپݨی مجبُۄری سی۔ اُنہاں نیں جۄ کُجھّ آپݨی وڈّی دھی نُۄں دِتّا سی اُہی کُجھّ آپݨی دُۄجی دھی نُۄں وی دیݨا سی۔ ہرجِیت نیں میرے لئی کرِیم کلّر دا سوَیٹر بُݨِیا سی تے پلںگھّ لئی نوار اُݨِیا سی۔ اُہدِییاں ہتھِّیں کڈھِّییاں چادراں تے بݨائے ہۄئے بِسترے سن۔ اُہ آپݨی پیٹی لَے کے آئی تے مَینُۄں میرے ساںڈھُۄ واںگ سائیِکل دِتّا گِیا۔ سائیِکل تے پلںگھّ دی تاں ہُݨ کۄئی نِشانی نہِیں رہی پر پیٹی٬ نِکّا میذ تے داج وِچّ مِلِییاں دۄ کُرسِییاں اجے وی ساڈے گھر دا شِںگّار ہن۔