51. دوںدّ

مَیں وِدرۄہی وی اکھوائُݨا چاہُںدّا

تے

سنمانت ہۄݨا وی

اِس لئی جد ہسّدا ہاں

رۄںدُۄ لگّدا ہاں

جد رۄںدا ہاں

لۄک ہسّدے نیں

52. ڈر

جد نہِیں ہۄر کِسے تۄں ڈردا

ڈر تۄں تد مَیں ڈردا ہاں

جد نہِیں کِسے وی تائیِں ڈرائُںدا

ڈر نُۄں اۄدۄ ڈرائُںدا ہاں

ایس ترہاں مَیں ہر ویلھے ہی

ڈردا اتے ڈرائُںدا رہِںدّا

ڈر دے نال ہَے میرا رِشتا

جِدّاں میرا مَیں دے نال

’مَیں‘ تے ’ڈر‘ ہن ’کٹھّے جمّدے

‘

41. گَیلِیلِیئۄ

پتا نہِیں اُہدے ہتھّ ذہِر سی

جاں سِر تلوار سی

مرِیا نہِیں پر مرن لئی تِیار سی

گَیلِیلِیئۄ آپݨے سمیں دا سُکرات سی

پلّے جِئُںدی جگدی بات سی

بات سی کِہ-

اِہ جۄ دھرتی ماں ہَے

ماں آپݨی تھاں ہَے

بْرہِمںڈّ تاں کی

سُۄرجی پرِوار دا وی کیںدر نہِیں

پر ساتھۄں بات اگّے ناں تُری

اسِیں تاں جِیوںتّ سںسّار دے

جاں چھۄٹے وڈّے پاسار دے

کیںدر ہۄݨ دا بھرم کردے ہاں

کیںدر بݨن لئی کرم کردے ہاں

کیںدر ہی رہِݨا

31. ندِیئے نِیں

ندِیئے نِیں پِیارِیئے ندِیئے

مِلݨ تَینُۄں جد آواں

مَیں تیرے تۄں تَینُۄں مںگّاں

تُۄں مَیتھۄں سِرناواں

ناں ہِرکھاں ناں چِیک پُکاراں

نِیر تیرے دے چھِٹّے ماراں

چۄبھی اکھّ ہواواں

ہر تھل دا کۄئی تل ہُںدّا

میرا آپا جل تھل ہُںدّا

جد تیرے وِچ نہاواں

بدن تیری رُۄہ دا پہِراوا

اِہ پہِراوا نہِیں چھلاوا

ہتھّ لاواں کِہ ناں لاواں

تُۄں تے مَیں ناں بھاویں ہاݨِیں

پاݨی جیڈ پِیاس پُراݨی

پِیواں کِہ مر جاواں

کی

21. بھاݨا

کِنّا چںگّا ہُںدّا

بِمار ہۄݨا

بِستر 'تے پَیݨا

تپدِیاں ہپھدِیاں دے

چھاویں ساہ لَیݨ واںگ

پِچھّے اُڈدی دھُۄڑ نُۄں

تے اگلے راہ نُۄں نِہارنا

راتِیں سُتّے پئے گھر دے جِییاں دے سہِج تے ماسُۄم چِہرے

نشِیا دِںدّے رات نُۄں

ساہاں ہُۄںگِیاں ہٹکۄرِیا 'چۄں

چھلکدی اے پاردرشی کوِتا

اُپر تݨی رِشتِیاں دی چادر دِییاں

رںگِّین ڈبِّییاں

تے ٹاںوِییاں ٹاںوِییاں مۄرِییاں نُۄں

ہُںدّا اے گِݨن مِݨن دا سماں

ڈھۄء ہُںدّا اے

آپݨ

11. بھُسّ

مُۄںگپھلی چبّݨا

سہِج سُکھالا رُجھیواں

جِیء لگِّیا رہِںدّا

چںگّی ہَے جِئُݨ دی للک

مُۄںگپھلی چبّݨ دے بھُسّ واںگ

مُۄںہۄں لاہِیاں ناں لہِںدّی

ہتھّۄں چھڈِّیاں ناں چھُٹّدی

مُۄںگپھلی دِییاں گںڈھِّییاں

بھاںت سُبھاںتِییاں

ہلکِییاں جاں گُۄڑھِییاں بھُۄرِییاں

گۄرِییاں٬ کالِییاں

کُجھ ساپھ سۄہݨِییاں

کُجھ پۄٹے کالھے کرن والِییاں

ودھّ گھٹّ گِرِییاں والِییاں

کِسے وِچ گِری مۄٹی گۄل

کِسے وِچ بارِیک تے جھُرڑِیدار

پر مِٹھّی ذِیادا

1.

نانک

ماف کرنا

ساڈے لئی بہُت مُشکِل ہَے

نانک دی اسلی تسوِیر دا دھِیان دھرنا

پَیںڈے دی دھُۄڑ نال لتھّ پتھّ پِںجّݨِییاں

تِڑکِییاں اڈِّییاں

نہیری نال اُلجھی کھُشک داہڑی

لُۄںیاں برپھاں دی جھمبّی پکرۄڑ چمڑی

گلّہاں دا چِپکِیا ماس

تے چِہرے دِییاں اُبھرِییاں ہڈِّییاں دے ڈُۄںگھ ’چ

دگدِییاں مگھدِییاں تیذ اکھّاں

اکھّاں جۄ -

پرِوار نُۄں

سرکار نُۄں

تے ہر سںسّکار نُۄں

ٹِچّ جاݨدِییاں

بہُت کھترناک سِدھّ ہۄ سکدَے

<

وِشو دا سبھ تۄ پْراچِین٬ گرںتھّ رِگوید پںجّاب دی دھرتی تے رچِیا گِیا٬ جل دی کہاݨی فلسپھے تے اِتِہاس دی ذُبانی

وِشو دا سبھ تۄ پْراچِین گرںتھّ رِگوید پںجّاب دی دھرتی تے رچِیا گِیا۔ اِس دے دسویں مںڈّل دے 129ویں سُۄتر وِچ شْرِشٹی رچنا دے ویروے درج ہن :

“ پہِلاں اںدھّکار سی٬ اںدھّکار وِچ لُکِیا

کھاس نِشاناں تۄں بغَیر٬ اُہ سبھ جل سی ”

'چھاںدۄگء اُپنِشد' دے چھیویں ادھِیائے دے دسویں بںدّ انُسار پاݨی نُۄں دھرتی دا تتّ منِّیا ہَے جۄ جِیون دیݨ والی شکتی ہَے اتے سارے جِیواں لئی پوِتّر اتے ذرُۄری ہَے۔ اِس وِچ پاݨی دے