پِتا جی٬ ہَیپی نِئۄُ یِیئر (نواں سال مُبارک ہۄوے) پںجّاب وِچ رات باراں وجّ کے اِک دۄ مِںٹّ ہۄ گئے ہۄݨگے۔ کَیلگری وِچ ہالی نواں سال نہِیں چڑِیا ایتھے دِن دے ساڈھے گِیاراں وجے دا سماں ہَے۔ مَیں سۄچِیا پِتا جی ہالی جاگدے ہۄݨے ہن- جے سَۄں وی گئے ہۄئے تاں وی جاگ پَیݨگے۔ سبھ تۄں پہِلاں مَیں آپݨے پِتا جی (دادا جی) نُۄں شُبھ نواں سال کہاں۔

میری پۄتری وۄلگا دا پھۄن سی۔ ہۄر بھاویں کۄئی میرا کھِیال رکھے ناں رکھے٬ میری پۄتری ذرُۄر میرا کھِیال رکھدی ہَے۔ کَیلگری وِکھے ستوِیں وِچ پڑھدی ہَے میری پۄتری۔

مَیں اجّ دِن چڑھے وۄلگا دے سمر

کمرے دا بُۄہا کھۄل مَیں باہر دھِیان مارِیا تاں میری پگڑی اِک باںدر دے سِر اُتے سی۔ دھرمشالا دے ساہمݨے والے کمرِیاں دی چھتّ اُتے٬ پگّ بنّی باںدر دَۄڑ رِہا سی۔ پِچھّے-پِچھّے باںدراں دا تکڑا ہجُۄم سی۔ پگّ نیں باںدر دِییاں اکھّاں وی ڈھکّ لئیِیاں سن۔ اُسنُۄں کُجھّ وی پتا نہِیں سی لگّ رِہا کِہ اُہ کِس پاسے ولّ دَۄڑ رِہا ہَے۔ ہۄر باںدر چِیک چِہاڑا پا رہے سن۔

مَیں ایُدِّیا دی گںگّابائی دھرمشالا وِچ ٹھہِرِیا ہۄئِیا ساں۔ میرے نال چںڈِّیگڑھ تۄں آئِیا وِئکتی گۄپال کْرِشن گرۄچر ٹھہرِیا ہۄئِیا سی۔ کمرے وِچ لکّڑ دے تکھتپۄش سن۔ اِک اُتے مَیں سَۄں رِ

پںجّ چھے سالاں دی گلّ ہَے۔ بھاشا وِبھاگ پںجّاب پٹِیالا دے سَیمِینار ہال وِچّ پںجّابی لیکھکاں دا سماگم سی۔ پںجّاب اتے پںجّاب تۄں باہر دے وی پںجّابی لیکھک ہاذر سن۔ گۄشٹی دا وِشا سی ’پںجّابی بھاشا ساہمݨے نوِییاں چݨَۄتِییاں۔ وِدواناں ولّۄں پیپر پڑھے گئے۔ اِکّ پیپر سی ’پںجّابی بھاشا دا کمپِّئۄُٹرِیکرن’۔ اِس وِچّ وِشیس سدّے اُتّے آئے کِرپال سِںگھّ پنُّۄں نیں وی آپݨے وِچار پیش کِیتے۔ بائد دُپہِر بھۄج سمیں کِرپال سِںگھّ پنُّۄں نالھ میری گلّبات ہۄئی۔ مَیں اُس نُۄں دسِّیا مَیں وی پنُّۄں ہاں٬ سمرالے تۄں۔ کِرپال سِںگھّ نیں کِہا٬ “مَیں وی ہُݨ تُہاڈا گرائیِں ب