چھُہݨ لگِّیاں سچیت ہۄ جاݨا

میرے ہتھّاں دا ریت ہۄ جاݨا

پِیاس بچ رہِݨی ہۄںٹھ سڑ جاݨے

مَیں تڑپݨا تے پْریت ہۄ جاݨا

کھاک ساں پھیر کھاک ہی مُڑ کے

مَیں وی گِیتاں سمیت ہۄ جاݨا

چمکݨا نِیر جھِمّݨاں ہیٹھۄں

نشر تیرا وی بھیت ہۄ جاݨا

پھِر تیرے آئُݨ دی کھبر سُݨ کے

ہاڑ میرے نیں چیت ہۄ جاݨا

گذل اِک لہِر دے اُچھلݨ دا ناں ہَے

کِنارے کھۄر کے پرتݨ دا ناں ہَے

شرا دی چاردِیواری دے اںدّر

گذل تاں اِشک دے تڑپݨ دا ناں ہَے

اِہ پہِلاں آپݨے پھِر دُۄجِیاں دے

گذل تاں دِل دے وِچ اُترن دا ناں ہَے

گذل بںدِّش تاں ہَے پر راگ ورگی

اِہ کسِّییاں تاراں 'چۄں نِکلݨ دا ناں ہَے

درکھتاں٬ بھامبڑاں تے پتھّراں 'تے

گذل تاں نِیر بݨ برسݨ دا ناں ہَے

چِراگاں نُۄں تے ڈُبّدے سُۄرجاں نُۄں

گذل لپھذاں دے وِچ سامبھݨ دا ناں ہَے

گذل سِیمِت سُراں دے ساذ وِچۄں

جد اُہ سِینے نُۄں لگّ کے مِلے ہۄݨگے

درمِیان اۄدۄں وی پھاسِلے ہۄݨگے

کۄئی دبّے دِلاں وِچ گِلے ہۄݨگے

اِہ پُراݨے کۄئی سِلسِلے ہۄݨگے

مَینُۄں دِتّے جے اُس نیں تاں اَیویں نہِیں

ذکھم اُس نُۄں وی کِتِئۄں مِلے ہۄݨگے

ڈھک لئے ہۄݨگے وکت دی دھُۄڑ نیں

ذکھم کَۄماں دے کِتھّے سِلے ہۄݨگے

جِدّاں پاݨی نُۄں مِلدا اے پاݨی اجے

آدمی بہُت پہِلاں مِلے ہۄݨگے

اِک مُدّت لہُۄ دھرت نیں جِیرِیا

پھیر جا کے کِتے پھُلّ کھِلے ہۄݨگے

سچّ دے اِک سُکھن سںگّ جۄ ڈھہِ گئے

اُہ ک

کی مذال جۄ سچّ دا پِںڈّا

کجّ سکݨ بیگانِییاں لِیراں

سرمد نُۄں اُس دی ہی رتّ وِچ

ڈھکِیا سی نںگِّییاں شمشِیراں

تْریڑے جِہے گرِیب گھراں دا

کِیتا اِہۄ اِلاج امِیراں

شہِر دِییاں نںگِّییاں کںدھّاں 'تے

لا دِتِّییاں نںگِّییاں تسوِیراں

اِہ تاں اَیویں ٹُٹّدے کاسے

اُہ ہۄوݨگے اسلی ہاسے

سُݨگِییاں جِہناں دے وِچۄں

ٹُٹّ رہِییاں ذالم ذںذِّیراں

تیری کِتھّے مَیں کلّ تسوِیر دیکھی

کلیجے اپݨے جِئۄں شمشِیر دیکھی

مَیں اکھّاں مِیٹ کے آپے نُۄں تکِّیا

تاں اپݨے گِرد سَۄ ذںجِّیر دیکھی

لِکھی اِک رات اُتّے سانگی نیں

مَیں جگدی جامنی تہِرِیر دیکھی

مَیں اینا نیڑِئۄں پاݨی نُۄں تکِّیا

کِہ ہر کترے دے دِل 'چ لکِیر دیکھی

ن مِلِیا گِیت شبد کھِیال کۄئی

کِسے کھںذّر نیں چھاتی چِیر دیکھی

جدۄں دا نیڑِئۄں تکِّیا مَیں کھُد نُۄں

مَیں کُل کھلکت ہی بے-تکسِیر دیکھی

نویں دُکھّ وِچ پُراݨے لپھذ تڑپے

نویں واکاں دی اِئۄں

اُنہاں 'تے رہِم کرۄگے تاں کرنگے اُہ وی

نہِیں تاں تڑپ کے وِہُ نال بھرنگے اُہ وی

نِیاں کرۄگے اُنہاں نال تاں بھلا ہۄئۄُ

نہِیں تاں کہِر دے کانُۄن گھڑنگے اُہ وی

جِنہاں دا جِئُݨ ہَے مَۄتۄں بُرا٬ اُنہاں ہتھّۄں

جِنہاں نُۄں ذِںدّگی پِیاری ہَے مرنگے اُہ وی

مَیں پتّے تے لِکھِّیا اِک واک کھُد پڑھِیا٬

دِئۄ تِہائِیاں نُۄں جل جھۄل بھرنگے اُہ وی

مَیں نِسدِن سۄچدا رہِنّاں مَیں ہر پل سُلگدا رہِنّاں

مَیں گَۄتم ہاں اتے بُدھّ ہۄݨ کھاتر تڑپدا رہِنّاں

سُجاتا دا کٹۄرا وݨ دے وِچ منذُۄر سی مَینُۄں

مَیں پر بۄدھی مٹھاں وِچ اُس نُں آئُݨۄں ورجدا رہِنّاں

اِبارت مَیں نہِیں کۄئی٬ شِلالیکھِیں لِکھی ہۄئی

مَیں ہا اِک بݨ رِہا پھِکرا جُ اکسر بدلدا رہِنّاں

مِلے اِس مۄڑ 'تے پُۄرب تے اگلے مۄڑ 'تے پچھّم

مَیں دِن وِچ کِنّی واری اُگمدا تے استدا رہِنّاں

بدن دے واںگ مِل کے جِس گھڑی مَیں شاںت ہۄ جاناں

اُدۄں وی آتما دے واںگ اں

کلّ راتِیں کُجھ لکّڑھارے

کالے وݨ چۄں لںگھّ رہے سن

ساوے ساوے بِرکھاں کۄلۄں

بلدا چُلّہا مںگّ رہے سن

کِہڑے سیک نیں اِئۄں پِگھلائے

پاݨی نِیویں اُتّر آئے

دھرت سُہاگݨ دے پۄراں نُۄں

کترا کترا اںگّ رہے سن

لںگھّدے نںگّے باذاراں 'چۄں

آئُںدے وارِس جاںدے پُرکھے

اُہلے اُہلے بچدے پھِردے

اِک دُۄجے تۄں سںگّ رہے سن

لۄہے نُۄں ہتھِیار بݨا کے

بںدّے بھُکھّ پِیاس مِٹا کے

آپے گھڑِییاں مُۄرتِییاں تۄں

رۄ رۄ ماپھی مںگّ رہے سن

اِک بںدّے

میری کتھا ناں کِتے پَۄݨ وِچ بِکھر جاوے

میری تمنّا ہَے اِہ راتۄ رات مر جاوے

سفا ہی جِسدے سُخن دی تپِش تۄں ڈر جاوے

تاں اۄس سُلگدے شائِر دی اگّ کِدھر جاوے

ناں سامبھے یار دا دامن ناں شائِری دی ستر

رلے ناں خاک وِچ اُہ ہںجھُّۄ تاں کِدھر جاوے

جے تیرے کۄل اِدہی رات دی سویر نہِیں

تاں اِس نُۄں آکھ دے اِہ لۄئے لۄئے گھر جاوے

ایہی دھُںدّلی ہَے٬ ماپھ کر شائِر

اپݨی اَینک نُۄں ساپھ کر شائِر

واںگ سُۄرج دے تپ کِہ مِیںہ برسے

بیہے پاݨی نُۄں بھاپھ کر شائِر

تیری کوِتا 'چ ہَے ترپھداری

اِس نُں اپݨے کھِلاپھ کر شائِر

جِس تراں نیرہِیاں 'چ دِیپ جگے

اُس تراں اِکھتِلاپھ کر شائِر

جات ہئُمَیں ہَے٬ ذات پردا ہَے

جۄ بݨ اِنکِشاپھ کر شائِر

******************

لپھذاں دی درگاہ

ہے کوِتا٬ مَیں مُڑ آئِیا ہاں

اِک میری ادھکھڑ جِہی آواذ ہَے

تیرے بِن جی سکے ناں٬ اِئۄں تاں نہِیں٬

اِہ جۄ چنّ دی چانݨی ہَے٬اِہ جۄ تارِیاں دی لۄء ہَے

ہِک وِچ خںجّر ڈۄب کے سَۄں گئے٬ اجکلہ اِئۄں نئیِں کردے لۄک

مَیں جنماں تۄں شُبھ کرماں دا آدی٬

کۄئی دستار رت لِبڑی کۄئی تلوار آئی ہَے

اےَ اِشک آتِش تُۄں چِیر نہیرے

چانݨ وی کُچھ کراں مَیں٬ اَیویں ہی بل ن جاواں

تیرے کلام نُۄں جذبے بہُت مہِین مِلے