جدۄں تۄں مَے

مَۄت ویکھی ہَے

ہر ہرکت مَینُۄں

کْرِشما لگدی ہَے:

ہسّݨا

رۄݨا

جُتّی پائُݨا

ڈرنا

جھُۄٹھ بۄلݨا

…

تُۄں جدۄں آکھدَیں

تیرے والھ بہُت لمبّے ہن

مَیں سۄچدی ہاں

اِہ وی کۄئی کہِݨ والی گلّ اےَ

تُۄں جدۄں آکھدَیں

تیرے وال اینے لمبّے ہن

سِرے تک جاںدی کںگھّی دے

دںدّے گھس جاںدے ہن

اۄدۄں میرا جِیء کردَے

تُۄں ایہۄ جِہا جھُۄٹھ

بۄلدا رہیں

........................................................................

تَینُۄں پتَے

ملاگِیری رںگّ کۄہۄ جِہا ہُںدّا ہَے۔

اُہنے پُچھِّیا

تیرے ورگا

مَیں بۄلِیا۔

تے مَیں کیہۄ جِہی ہاں

تُۄں…. تُۄں اۄہۄ جِہی ہَیں

جیہۄ جِہی ہَیں

اُہدا ہاسا نِکل گِیا

مَیں وی ہس پِیا

تُۄں اُہی کِئۄں پُچھّدی اَیں

جِیہدا مَینُۄں پتا نہِیں ہُںدّا؟

تُۄں جھُۄٹھ بۄلدا

سۄہݨا لگدَیں

..........................................................................

دُۄر دُمیلۄں دُۄر

سںدھِّیا ویلے

رُکھّاں نال گھِرے گھر وِچۄں

باہر بُۄہے اُتے کھڑھ کے

مَینُۄں اج اُڈِیکے گی تُۄں

“نی کُڑِیئے کی کردی اَیں تُۄں

ویکھ انہیرا اُتر آئِیا

چُلّہے وِچ دھُکھا لَے اگنی“

آٹا گُنّہدی ماں بۄلے گی

ڈُبدی سںدھِّیا دا ہتھّ پھڑ کے

اکھّاں دے وِچ تارے بھر کے

مُۄںہ وِچ چُنّی دا لڑ پھڑ کے

مُۄک باݨی وِچ تُۄں پُچھّیں گی

دس اڑِیئے اُہ کِئۄں نہِیں آئِیا

تَیتھۄں ہتھّ چھُڈا کے سںدھِّیا

لہِںدّے سُۄرج ول نسّے گی

اُہ

اج وی میرِیئَن

خاکی فائیِلاں وِچ گھِری بَیٹھی سی

فائیِل `چۄں سِر چُکدی

کمپِّئۄُٹر دی سکرِین وِچ گُیاچ جاںدی

میرِیئَن

میرے ڈاکٹر کُرَیشی دی سَیکٹری

اُہدے کمرے دِییاں کںدھّاں نال

فائیِلاں چِݨِییاں ہۄئیِیاں ہن

فائیِلاں `چ چرج اُہ ہر جݨے نُۄں

جاݨدی ہَے

پر اۄنا کُ جِنّا اُہ رۄگی ہَے

مِسذ سمِتھّ نُۄں اُہدی

کھںگھّ جِنّا جاݨدی ہَے

سمرا ماتا نُۄں دُکھدے گۄڈِیاں جِنّا

اُہنُۄں نہِیں پتا

ڈَینی چِتر وی بݨائُںدا ہَے

رۄذی ناٹک

کلی کِہ جۄٹا

رب پُچھّدا ہَے

جۄٹا٬ مَیں کہِںدّا ہاں

اُہ مُٹھّی کھۄلہدا ہَے

کلی نِکلدی ہَے

اگلی وار کلی کہِںدّا ہاں

جۄٹا نِکل آئُںدا ہَے

پہِلے دِن تۄں

ایہی ہۄ رِہَے

تُۄں رَۄںد ماردَیں

ہارن تۄں ڈردا

ہارن تۄں نہِیں

مَیں کھیڈ کھتم ہۄݨ تۄں

ڈردا ہاں

کلی کِہ جۄٹا

اُہ پھیر مُٹھّ اگے کردا ہَے

..................................................................

اںتّردھِیان

مُۄرتی بُدھّ دی

نَیݨ بںدّ ہتھّ گۄڈِیاں تے

اںگُّۄٹھے چھۄںہدے اِک دُۄجے نال

بھُۄری کِیڑی

بُدھّ جی دے ہتھّاں تے پھِردی

کِݨکا انّ دا بھالدی

مِرتُۄ

مَینُۄں پَیڑچال سُݨدی ہَے اُنہاں دی

نال تُردے تُردے جۄ

نِکھڑ گئے

جاں اِہ میرے ہی پَیراں

دی آواذ ہَے

..............................................................

مَے گھر دا بُۄہا اۄڑکِیا ہی ہَے

بھیڑِیا نہِیں

مَینُۄں پتا

اج شام آپاں ٹی وی تے

پھِلم ویکھاںگے

تُۄں ارستُۄ نہِیں پڑھیںگا

میج تے بہِکے

مَے رہِراس نہی کراںگی

کھِما گُرُۄ تۄں لَیکے

نال نال بَیٹھاںگے سۄپھے تے

لتّاں تے کمبّل لَیکے

مَیں مکّی دِییاں کھِلّاں بݨائُںدی ہاں

تُۄں کہِنَیں تاں

نُۄݨ تے مکھّݨ نہِیں پائُںدی

اِکۄ کَۄلے ’چۄں کھاواںگے

کۄئی کھِلّ باہر ڈِگی

چُکاںگے نہِیں

جے ڈری

اکھّاں مِیچ تیری وکھّی نال

لگ جائۄُں

چِیک وی مارُۄں کنّ پاڑوِیں

ہسُّۄں گ

جے سںگّدی تۄں مَیتھۄں

کہِ نہِیں ہۄئِیا

تُۄں آپ ہی رہِ جاںدا

اج دی رات

اِہ تاں چِت چیتے وی نہِیں سی

تیرے نال بۄلݨ لئی وی

بۄلݨا پویگا

جۄ دیہ آکھدی ہَے

اُہ کہِݨ جۄگے شبد ہُںدّے

مَیں کہِ دِںدّی

تُۄں میری دیہ دی بۄلی

جاݨدا ہَیں مَیتھۄں وی ودھ

میرا اںدّرلا کہِںدّا ہَے

جدۄں جِیء جہان سَۄں گِیا

میرا بُۄہا کھڑکیگا

..............................................................................

ٹِکی رات

سَۄں رہے بِرکھاں وِچدی

لںگھّ رہے سی آپاں

پَیراں دِییاں اُںگّلاں دے پھُلّ دھر دھر

شبداں وِچالے چُپ رکھ رکھ

کِتے ٹل ناں جائے نِیںد بِرکھاں دی

سُتے بِرکھ دا ہر پتّا کنّ ہُںدَّے

اج دی رات آپاں بِرکھاں دے

سُپنے `چ پرویش کر جاںدے ہاں

گلّا کراںگے

اُہ جاگݨگے نہِیں

“پہِلاں تیری واری”

تُۄں کِہا

“کہِںدّے نیں

جِنّا چِر آہلݨِیاں ’چ

پںچھّی سَۄں نہِیں جاںدے

بِرچھ جاگدے رہِںدّے نیں”

“سچِّیں؟”

“اج اِہ چِیذاں لِیائُݨ والِییاں ہن:

گںڈھّے لال رںگّ دے

کیلے چِتری والے

بْرَیڈ سُۄہڑے والی

کھںڈّ شکر ورگی

دالاں رلِییاں مِلِییاں

مَیں ایس کاگد اُتے لِکھ دِتِّیئَں

چیتا رہُۄ”

“اۄ ہۄ . . . اِہدے اُتے

تاں مَیں کوِتا لِکھݨی سی”

“ہیٹھاں سارا پنّا کھالی پِیا ہَے”

“کھالی تاں ہَے پر دال بھاجی

دی سُۄچی ہیٹھ لِکھی کوِتا

سۄبھدی نہِیں

ہر چِیذ دی آپݨی تھاں ہُںدّی ہَے”

“تَینُۄں پتَے میری تھاں کِہڑی ہَے؟”

..........................

" یتھارتھ دی کھِچّ

گْرَیوِٹی ورگی ہَے

اِسدا ناڑُۄیا کیول

کوِتا ہی کٹدی ہَے "

*******************

" اِکّ رُتّ دا ہتھّ

پتّر دے جاںدا ہَے

دُۄجی دا ہتھّ لَے جاںدا ہَے

بِرچھ کِسے رُتّ دا

ہتھّ نہِیں پھڑدا '

*****************

" جۄ ویکھ سکدا ہَے

کوِتا لِکھ سکدا ہَے

کوِتا دی ہۄر

کۄئی شرت نہِیں

کۄئی وِدھی نہِیں

**************

" ناں نہیرا ناں چانݨ

مَیں کیول چِیذاں ویکھدا ہاں

اُہ وی تاں ہ

دستک دیݨ والے ہتھّ

کمّ کردے ہتھّ

سُچّے ہتھّ

سِمرتی

جھُۄٹھ بۄلدا رہیں

کݨِییاں دا پاتر

جھناں دے کںڈھّے

میری تھاں

جھُۄٹھِییاں گلّاں

اج دی رات

اج آپاں ٹی وی ویکھاںگے

کبر دی مِٹّی

بُدھّ دی مُۄرتی تے بھُۄری کِیڑی

مِرتُۄ

کلی کِہ جۄٹا

میرِیئَن

ادھّی سدی پہِلاں دی کوِتا

سِدھارتھ

برَیمپٹن دِییاں گلِییاں

جھُۄٹھ بۄلدا سۄہݨا لگدَیں

کوِتا دی نِماذ

بھرمݨ

سردا سری جاںدَے

میرے در تے بار بار

دستک ہُںدّی ہَے

بُۄہے تے جاںدا ہاں

کۄئی نہِیں ہُںدّا

شائِد ہوا در کھڑکا کے

تُر جاںدی ہَے

جاں کۄئی رمتا جۄگی

میرے پہُںچّݨ تۄں پہِلاں

کِسے ہۄر در تے چلا جاںدا ہَے

دستک دیݨ والے ہتھّ

دستک ہی دیںدے نیں

جۄ اُہناں ہتھّاں نُۄں پھڑنا چاہُںدّے ہن

اُہ دستک دے بھید نُۄں

نہِیں سمجھدے

دستک دیݨ والے ہتھّ

اِک در تے ہی نہِیں کھڑھدے

اسِیس دیݨ والے ہتھّ

اِک ہی سِر تے نہِیں ٹِکدے

نبّے ورہے دی اُمر وِچ وی ماسی نِدھ کَۄر (میری پتنی سُرِںدّر دی ماں) نُۄں ساوے پتّر دِییاں بہُت سارِییاں کوِتاواں یاد ہن۔ پِچھلے ہفتے اُہ بَیٹھی-بَیٹھی گُݨگُݨائُݨ لگّ پئی: ساہ لَے مَۄتے کاہلِیئے مَیں اجے ناں وِہلی تے رُک-رُک کے پُۄری کوِتا بۄل دِتّی۔ اںتّ ’تے کہِںدّی٬ “لَے٬ ہُݨ مَیں وِہلی آں۔”

اِہی کوِتا اٹھتالی ورہے پہِلاں مَیں پٹِیالے مہِںدّرا کالج وِچ سُݨی سی۔ سُݨائُݨ والی پہِلے سال دی وِدِیارتھݨ سی٬ 17-18 ورہے دی۔ نوِیں-نوِیں پِںڈّۄں آئی سی۔ سںگّدی سی۔ کِسے اۄپرے نال کدے بۄلی نہِیں ہۄݨی۔ پِںڈّاں دے لۄک اۄپرے نال نہِیں بۄلدے

اسِیں بھاشا دے بݨے ہۄئے ہاں۔ جے ساڈی مِٹّی پںجّ تتّاں دی ہَے٬ بھاشا چھیواں ہَے۔ اِہدے بِناں ساڈا سردا نہِیں۔ اِہدے وِچ اسِیں بھۄجن کھاںدے ہاں٬ پاݨی پِیںدے ہاں تے ساہ لَیںدے ہاں۔ پِیارِیاں نُۄں ہاک ماردے ہاں تے اسںکھّاں ہۄر کمّ کردے ہاں۔ پۄتڑِیاں تۄں ارتھی تک سانُۄں بھاشا سامبھدی ہَے۔ کہِںدّے ہن جدۄں مِرتُۄ آئُںدی ہَے اُہ پہِلاں جِیبھ ٹھاکدی ہَے۔ بھاشا جاںدی ہَے تاں بھاشک وی جاںدا ہَے۔

کِیاس اِہ وی ہَے کِہ ساڈی سْرِشٹی شبد تۄں ہی بݨی ہَے۔ شبد ہۄئِیا٬ ’پْرکاش ہۄوے’۔ تے پْ

مَیں کِرپال سِںگھّ پنُّۄں نُۄں جِنّا کُ جاݨدا ہاں٬ اُہ اُس تۄں وڈّا ہَے۔ مَیں اُس نُۄں جانݨا چھڈّ دِتا ہَے۔ جِنّا کُ جاݨدا ہاں بتھیرا ہَے۔ کِرپال وی آپݨے آپ نُۄں جݨائُںدا نہِیں ہَے۔ ساڈا رِشتا جاݨن جݨائُݨ دا مُتھاج نہِیں رِہا۔

 

مَیں کمپِّئۄُٹر تکنالۄجی نُۄں جاݨنا وی چھڈّ دِتّا ہَے۔ جِنّے نال سردا ہَے ساردا ہاں۔ باکی دی جاݨکاری مَیں پنُّۄ ’تے چھڈّ رکھّی ہَے۔ جدۄں لۄڑ پَیںدی ہَے بے جھِجک اُہتۄں لَے لَیںدا ہاں۔ اُہ بھلا لۄک ہَے کۄئی اُجر نہِیں کردا۔ اگّ وِچ سُۄرج بلدا ہَے٬ دھُپّ پھکّر لُٹ لَیںدے ہن۔ مَیں آپݨے آپ ہی مِتھ لِیا ہَے کِہ ج