گلّ لگبھگ پںدّراں سال پُراݨی ہَے٬ جدۄں مَیں پہِلی وار سُرجن ذِیروی جی نُۄں جاتی تَۄر ’تے مِلِیا سی۔ اِس تۄں پہِلاں اِںڈِییا رہِںدِّیاں اتے کَینیڈا وِچ آکے وی اُنہاں دے لِکھے نُۄں پہِل دے ادھار ’تے پڑھدا سی تے اِکّ ستِکار سِرجِیا ہۄئِیا سی تے اُنہاں نال مِلݨی اپہُںچّ لگدی سی جِویں آم ہی سَیلِیبریٹی وِئکتِیتو نُۄں مِلݨ لئی ہُںدّی ہَے۔ اِکّ جھاکا جِہا٬ جے اچانک کۄئی مِل جاوے تاں بۄلتی بںدّ ہۄ جاںدی ہَے۔ اُنہِیں دِنِیں مَیں لِکھݨ وِچ بِلکُل نواں سی تے ٹراںٹۄ دے لیکھکاں وِچ وی نواں ہی سی تے نِجّی سرگرمی دے سںدّربھ وِچ مَیں سیوا کرن وِچ سر
اِہ گلّ کۄئی ’اُنّی سَۄ بنّویں‘ دے کِسے مہِینے دی ہَے۔ شائِد دِوالی والے مہِینے دی۔ بڑی مامُۄلی گلّ۔ اِہۄ جِہِییاں گلّاں اُدۄں مامُۄلی ہی سن۔ مَیں کِسے ہۄر دا سِر کھاݨا چھڈّ دِتّا سی۔ لۄکاں نیں میرے کۄل کھلۄݨا ہی چھڈّ دِتّا سی۔ بسّ اِکّ بِیوی بچی سی۔ بھاجی٬ مَیں اُدۄں اَینا بُڑ-بُڑ وی نہِیں کردا سی٬ جِنّا ہُݨ کردا ہاں۔ پر لۄک اُدۄں میرے تۄں ذِیادا دُکھی سن۔ دھَۄلھ-دھفا وی کر دِںدّے سن تے تْرہِںدّے وی سن۔ پر ہُݨ لۄک وی میرے واںگ سِیاݨے ہۄ گئے ہن٬ کُجھ نہِیں کہِںدّے۔ بسّ ہسّ چھڈّدے ہن۔ ٹھںڈھّا جُۄس پِیائُںدے ہن۔ بڑی تسلّی نال میری گلّ سُݨدے
گِئن چںدّ بہُت سۄہݨی دال تڑکدا سی۔ پہِلاں پہِل تے اسِیں بھٹکدے ہی رہے پھیر اسِیں گِیان چںدّ دے پکّے گاہک بݨ گئے۔ دُپہِرے تاں اُتھّے خاسی بھِیڑ ہُںدّی پر گِیان چںدّ کدے وی آپا ناں گوائُںدا۔ مُسکرا کے بٹھال لَیںدا۔ جِس نیں رُکݨا ہَے رُکے جِس نیں جاݨا ہَے جاوے٬ گِیان چںدّ دی دال تاں اِںج ہی تڑکی جاویگی۔
کھۄکھے پِچھّے اُس نیں اِکّ پلاٹ خرِید لِیا۔ لۄک ہُݨ بَیںچاں تے بہِݨ لگّ پئے۔ ساڈے نال کھۄکھے والا لِہاذ سی۔ شام نُۄں اُہ بِنا مںگّے ہی جگّ دے پاݨی وِچّ ڈھیر ساری برف پاکے ساڈے ول بھیج دِںدّا۔ اسِیں وی انّے گلاس نُۄں بھر کے گِیان
اۄنٹارِیئۄ وِچّ چیتنّ وِئکتِییاں لئی کِرپال سِںگھّ پنُّۄں اِکّ پہُںچّ-مارگ ہَے۔ اَیسا مارگ جِسدے دۄویں پاسے وڈّے وڈّے لاٹُۄ لگّے ہۄئے ہن جۄ گھُسمُسا ہۄݨ ’تے آپݨے آپ ہی جگ پَیںدے ہن۔ جے تُسِیں واش-رُۄم وِچّ وی آپݨی کۄئی تُکبںدّی گُݨگُݨا رہے ہۄ تاں اُہ تُہانُۄں نوتیج بھارتی دے گھر دا رستا دِکھا دیویگا تے جے تُسِیں غلتی نال وی کۄئی مِنّی کہاݨی لِکھ لئی تاں اُہ تُہانُۄں جرنَیل سِںگھّ دی سںگّت وِچّ لَے جاویگا۔ اگّے تیرے بھاگ لچھِّیئے۔ جرنَیل سِںگھّ گرچا مُہاورِیاں دِییاں بۄرِییاں بھری پھِردا ہَے تے اِس دا سارا کرَیڈِٹ کِرپال سِںگھّ پنُّۄں نُۄں دِںدّا ہَے۔ پ
کی اُہ ٹھِیک سی, جِس وِچّ دِماگ نہِیں سی تے سِرپھ دِل سی, اُہ وی بیلگام… ۔ شترںجّ دی بسات نہِیں سی۔ شائِد اُدۄں اُہۄ ہی ٹھِیک سی, پر اُہ ٹھِیک, وڈّا ہۄکے گلت کِویں ہۄ گِیا؟ کی اُس وِچّ ربّ دی مرذی شامل نہِیں سی۔ ربّ تاں کدے وی تماشبِین نہِیں ہُںدّا۔
کۄٹلا چھپاکی ذُمّے رات آئی ہَے, جِہڑا پِچھّے مُڑکے ویکھے اُہدی شامت آئی ہَے۔ شامت ہی تے چاہِیدی سی اُس اُمر وِچ۔ کاش اِہ شامت مِٹھّی ہی رہِںدّی, اِہدے وِچّ سمیں دا ذہِر ناں رلدا۔ سچّ جۄ ذہِر بݨ گِیا۔ ذہِر جۄ سچّ ہۄ نِبڑِیا۔ چُنّی دا لپیٹِیا کۄرڑا پِٹھّ نُۄں نِگھّ دیںدا
اجّ سکُۄن راس آ رِہا سی۔ سماں بِیت گِیا٬ گلّ آئی گئی ہۄ گئی۔ جے نہِیں ہۄئی تاں ہۄ جاݨی چاہِیدی سی۔ برسات آئی٬ پاݨی دِسِیا تے پھِر پاݨی چیتِیاں وِچّ وس گِیا۔ اُس وسے پاݨی دی رِمجھِم وکت دی مُتھاذ نہِیں رہی۔ چِکّڑ وِچّ کمل ہی نہِیں اُگّدے٬ چِکّڑ وِچّ کِیڑے مکَۄڑے وی ہُںدّے ہن۔ اِنہاں کِیڑِیاں دی شناکھت کردے٬ کمل دے پھُلّ چںگّے لگدے ہن۔ اِنہاں کِیڑِیاں دی گلّ نُۄں اکھّۄں پرۄکھے کردے پھُلّ٬ کمل دے پھُلّ نہِیں سدِیںدے۔ پھُلّاں تے کِیڑِیاں دے وِچالے کھڑے وِچارے٬ پرکھ کردے رہِںدّے ہن جِویں اُہ کِسے کھیڈ دا مَیچ ویکھ رہے ہۄݨ۔ مَیچ درشک وی ویکھدا ہَے