لب سُکّے تے اکھّاں وِچ برساتاں نیں ۔
ساڈے لیکھے لِکھِییاں کالِییاں راتاں نیں ۔
کُجھّ ہَۄکے٬ کُجھ ہاواں تے کُجھّ رۄگ نویں٬
سبھّے تیرے پِیار دِییاں سَۄغاتاں نیں ۔
سجّے تُۄں ایں کھبّے تُۄں ہر پاسے تُۄں٬
چار-چُفیرے ہُںدِّییاں تیرِییاں باتاں نیں ۔
لَیݨ کی جائیِئے دُنِییا دی اِس مںڈّی تۄں٬
گھٹ گئے بںدّے رںگّ برںگِّییاں ذاتاں نیں ۔
اُہ ہی ساڈے راہبر ہُںدّے ہر واری٬
پڑھِییاں ہۄئیِیاں جِنہاں چار جماتاں نیں ۔
کی 'رہِیل' اے پلّے آپݨے بخشِش لئی٬
کُجھ ہمداں نیں کۄل میرے کُجھ ن
1. جِنہاں پِیار دے دِیوے بالے نیں
جِنہاں پِیار دے دِیوے بالے نیں ۔
اُہ لۄک نسِیباں والے نیں ۔
اُہ نِگھِّییاں یارِییاں کی ہۄئیِیاں ?
جد پَیݨ لگّے وِچّ پالھے نیں ۔
سانُۄں لۄرِییاں نال سُلا دِتّا٬
اساں جد وی ہۄش سمبھّالے نیں ۔
کی ہال مَیں دسّاں لۄکاں دا ?
مُۄںہ چِٹّے٬ اںدّرۄں کالے نیں ۔
ہُݨ اِذّتاں دے اُہ چۄر ہۄئے٬
جِہڑے اِذّتاں دے رکھوالے نیں ۔
مںذّل دی 'رہِیل' اُڈِیک رہی٬
بھاویں پَیرِیں پَے گئے چھالے نیں ۔
دِل چ' وجدے ساںجھ والے ساج نُۄں سجدا کراں مَیں۔
لۄک-ہِت وِچ اُٹھ رہی آواج نُۄں سجدا کراں مَیں۔
بھرم ہَے اِہ سِتمگر نُۄں کَید ناں ہۄوے کدی اِہ٬
امبّراں نُۄں چھۄہ رہی پرواذ نُۄں سجدا کراں مَیں ۔
جۄش رکھّاں تیج اَیپر ہۄش ناں چھڈّاں کدی وی٬
ہکّ کھاتر لڑن دے اِس کاج نُۄں سجدا کراں مَیں۔
ذُلم دا ہَے اںتّ ہۄݨا جِتّݨا مذلُۄم آکھر٬
اِس اگمّی سچّ والے راذ نُۄں سجدا کراں مَیں۔
اُچِّیاں مہلاں نیں ڈِگّݨا٬ مُڑ اُسرنا ڈھارِیاں نیں٬
وکت-تبدِیلی دے اَیسے ناذ نُۄں سجدا کراں مَیں۔
اساڈی تاںگھ اے پںجّابی بݨے رُجگار دی بھاشا۔
رہے ہر دِل ذباں اُتّے سجے پرِوار دی بھاشا۔
اساڈے کھُۄن وِچ گھُل گئی ہَے بۄلی پُرکھِیاں دی جۄ٬
بھلا کِئۄ بݨ نہِیں سکدی سمُۄہ سںسّار دی بھاشا۔
جۄ بھاشا ادھِنِئم بݨِیا جے لاگُۄ اۄسنُۄں کردے
تاں دِسدی دپھتراں اںدّر میری سرکار دی بھاشا۔
گُرُۄ پِیراں نیں اِس راہِیں سی جِیون جاچ دسّی جۄ
اجے تک سِر نِوائُںدے سبھ ہَے اِہ ستِکار دی بھاشا۔
کھُدا نیں تاں جگت سارا بݨائِیا ہَے شبد وِچّۄں
شبد پْرگٹ ہَے باݨی تۄں سُݨۄ نِرںکّار دی بھاشا
کدم چُکّۄ ولّ مںذّل٬ سبھ مِٹیگا پھاسلا۔
آ مِلݨ پاںدھی نویں٬ ودھدا رہے اِہ کاپھلا۔
دِل چ نِشچا دھار جِہڑا٬ آ مِلے تُۄفان نُۄں
پا رِہا اِتِہاس اُس دی٬ اجّ تِیکر وارتا۔
سچّ جھکھّڑ سںگّ ٹکراںدا رِہا اذلاں تۄں ہی٬
رُک نہِیں سکدا کدے ,چلدا روے اِہ سِلسِلا۔
رۄشنی سُۄرج نیں دیݨی دِن نیں تاں چڑھنَے جرُۄر٬
تھاں کِسے وی رہِ سکے ناں٬ سد ہی پہِرا رات دا۔
ہسّدے رہِݨا تے سبھ نُۄں وںڈّݨا بس پِیار ہی٬
میل بݨِیا ہی رہے رکھّݨا بݨا کے رابتا۔
مَۄت وی تاں کھتم مُۄلۄں
دِل چ' وجدے ساںجھ والے ساج نُۄں سجدا کراں مَیں۔
لۄک-ہِت وِچ اُٹھ رہی آواج نُۄں سجدا کراں مَیں۔
بھرم ہَے اِہ سِتمگر نُۄں کَید ناں ہۄوے کدی اِہ٬
امبّراں نُۄں چھۄہ رہی پرواذ نُۄں سجدا کراں مَیں ۔
جۄش رکھّاں تیج اَیپر ہۄش ناں چھڈّاں کدی وی٬
ہکّ کھاتر لڑن دے اِس کاج نُۄں سجدا کراں مَیں۔
ذُلم دا ہَے اںتّ ہۄݨا جِتّݨا مذلُۄم آکھر٬
اِس اگمّی سچّ والے راذ نُۄں سجدا کراں مَیں۔
اُچِّیاں مہلاں نیں ڈِگّݨا٬ مُڑ اُسرنا ڈھارِیاں نیں٬
وکت-تبدِیلی دے اَیسے ناذ نُۄں سجدا کراں مَیں۔
اۄدرے نیں چاء تُدھ بِن٬ آ ذرا تُۄں مُسکرا
تھکّگے اکھّاں دِ پۄٹے٬ اَۄںسِییاں راہاں چ‘ پا۔
لگّ رہِییاں نیں اُڈِیکݨ, راہ تے اکھّاں جِویں
لںگھِّیا جِتھّۄں بدردی٬ سی وِچھۄڑے پھٹّ لا۔
پِیںگھ سترںگّی جِویں ساں٬ سںگّ تیرے جھُۄٹدے
تۄڑکے تُۄں تُر گِئۄں تے٬ رںگّ سبھۄ اُڈ گِیا۔
رات جِیکݨ کر رہی ہَے٬ بس اُڈِیکاں تیرِییاں
گگن دی تھالی چ‘ دِیوے٬ تارِیاں دے جگمگا۔
تُر گِئۄں پردیس نُۄں ہی٬ تُۄں کماوݨ دَۄلتاں
آپݨے ہۄئے بگانے٬ چھڈّ سائِیا وی گِیا۔
اۄدرے گھربار سارے٬ ہن تِرے بِن جاپدے<
جۄڑیںگا کِویں ایس نُۄں, جاݨا ناں جۄڑِیا۔
ٹُٹّدا رِہا ہر رۄذ ہی, تُۄں جد تۄں تۄڑِیا۔
پتھّر چٹّ کے جے مُڑے, مُڑنے دا مُلّ کی؟
مَیں وار وار مۄڑِیا, مُڑِیا ناں مۄڑِیا۔
رِشتا ہریک ٹُٹّدا, اپݨی ائُدھ وِہاج کے؛
رِشتا نہُں دے ماس دا, جاݨا ناں تۄڑِیا۔
پربت جھُکاء لئے اسِیں, تاں ہِمّتاں دے نالھ؛
پربت واںگُۄں اَیںٹھ ناں تُۄں راہ دے رۄڑِیا۔
ہۄئے جۄ پست ہَۄسلے, سُرجِیت ہۄݨگے,
جاݨا وِئرتھ ناں لہُۄ, دِل دا نِچۄڑِیا۔
سۄچِیں پِیا منُکھّ سَۄ ویلھا وِ
کد ٹلݨ والھے ہاں اسِیں, چلّے ہۄ ٹالھ کے۔
چلّے کِدھر نُۄں ہۄ تُسِیں, سُپنے دِکھالھ کے۔
بکھشی ناں دات ربّ نیں, گا گا کے لِکھݨ دی,
مَیں پالھِیا ہُنر مساں, سَۄ جپھر جالھ کے۔
پڑھکے پچھاݨ لَیݨ گے, تیرا مُہاںدرا,
گذلاں `چ ناکش مَیں تِرے, چلِّیاں سمبھّال کے۔
ڈھہِںدّی کلا نُۄں چھڈّ, بل دھار لَے منا,
پائِںگا مںذّلاں کِویں, لتّاں نِسال کے۔
دھرتی `تے ڈِگݨ ناں دوے, ساگر کمال ہَے,
سُۄرج دی گیںد بۄچدا, ہَے اِئۄں اُچھال کے۔
ڈھیری ڈھاہ کے بہِݨ
کھاباں نُۄں امل وِچّ نیں, جۄ لۄک ڈھالھدے۔
ہُںدّے نیں اسل وِچّ اُہ, بںدّے کمال دے۔
دِل دا لہُۄ ہنہیر وِچّ, جِہڑے نیں بالھدے۔
اُہ جِںدّگی دا اسل وِچّ, نیں دھرم پالھدے۔
جِیون دے سچّ واںگ ہی, اِس دا جواب وی,
سںکّے نوِرت ہۄݨ کد, کِیتے سوال دے۔
اُس دی ہریک چال دا مۄڑا وی دے دِئۄ,
اُس نُۄں کہۄ کِہ دِن گئے ہُݨ تیری چال دے۔
آ کے ولَیت وِچّ اسِیں پرسُۄ ہاں بݨ گئے,
پھِردے ہاں پرس رام نُۄں, دِن رات بھالھ دے۔
رہِںدّے ہاں دھرت `تے اسِیں, لِںکّ
تَینُۄں وی ماݨ آپݨا, مَینُۄں وی ہَے بتھیرا,
ہۄواں مَیں آ کے دسّ تُۄں, کِئُںکر مُتھاج تیرا۔
کائِر وی ہۄݨِییاں دی, جد ساݨ تے ہَے چڑھدا,
بݨدا اُدۄں ہَے اُس دا, پھَۄلاد جِہا جیرا۔
چیتن منُکھّ ہی تاں, جِیون دا ہاݨ بݨدے,
پَیراں `چ واٹ ہُںدّی, سۄچاں دے وِچّ سُویرا۔
مَیں جِںدّگی نُۄں تیرا, ناں لَے کے ہاک ماری,
اُںجھّ بۄلِیا کۄئی ناں, پر گُۄںجِیا چُپھیرا۔
اکھّاں `چۄں نِیںد کھۄئی, جد تۄں وِہاج آئِیا,
ہاسے, جِنہاں دے نَیݨِیں, ہںجھُّۄیاں دا ہَے بس
(’گلۄبل پںجّابی‘ دے پاٹھکاں لئی پْرۄ: شمشیر سِںگھّ سںدھُّۄ دِییاں ’رَۄشنی دی بھال‘ وِچّۄں۔)
کِرن تیری مَیں ہاں میرے سُۄرجا
ہۄ سکاں ناں مَیں کدی تَیتھۄں جُدا۔
جا وسیں تُۄں دھرت دے اُس پار
جے اِس جگہا تے نہیر جاوے تُرت چھا۔
ہر سویرے آ لویں تُۄں سار پھِر
ہر ترپھ تۄں نہیرِیاں نُۄں دیں بھجا۔
دھرت ساری نِگھّ تیری ماݨدی
سرد ہۄئے رُخ تُۄں سارے دیں مگھا۔
ہسرتاں دی ہر کلی پھِر کھِڑ پوے
رُۄپ نِکھرے رَۄشنی تیری `چ نہا۔
تپش تیری رُۄہ وی بخشے پھیر تۄں